APOLLONIOS  GIA TO BLOG ..jpg
apollonios on livestream.com. Broadcast Live Free
ζε23.jpg

Είμαι Έλλην, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Χριστιανός! Απολλώνιος
Είμαι χριστιανός, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Έλλην!» Γεννάδιος Σχολάριος

Google Translate


ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ: ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΣΜΟΣ-ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!

alt

Όπως θα διαβάσετε παρακάτω δεν γίνετε καμία αναφορά στην νόμιμη Θρησκεία των Ελλήνων την οποία πεισματικά  αρνείται να αναγνωρίσει το Εβραιοχριστιανικό κρατίδιο της Ρωμιοσύνης!!Όλες  οι Εβραϊκές αιρέσεις αποθεώνουν τον στρατιώτη των Εβραίων Γέσουα και τους αλλους Εβραίους ψευτοπροφήτες!! 
Η μεγάλη απειλή για τους Χριστιανοσιωνιστές είναι η Εθνική Θρησκεία των Ελληνων γι' αυτό ακόμα και σήμερα την πολεμάνε με μανία!!Η σημερινή Εβραϊκή Αίρεση του Χριστιανισμού είναι παράνομη επιβλήθηκε  με την βια στους Έλληνες και πρέπει να αντικατασταθεί από την νόμιμη Εθνική Θρησκεία των Ελλήνων!!Απολλώνιος

alt
ΚείμενοDogma Newsdesk
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
 Πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Ημερίδα υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ με θέμα:  «Αναζητώντας Τρόπους Συνύπαρξης με τους Θρησκευτικά Διαφορετικούς». 

Ο σκοπός της Ημερίδας ήταν να διερευνηθούν τα προβλήματα, οι προκλήσεις και οι πιθανές λύσεις που προκύπτουν από τη συνύπαρξη των θρησκευτικά διαφορετικών, με το κύριο βάρος να εστιάζεται στα σημεία που διευκολύνουν τη συνύπαρξη των θρησκειών, όπως αυτά προκύπτουν από τη διδασκαλία τους. 

Η δομή της Ημερίδας στηρίχθηκε σε δύο άξονες: α) Ειδικοί επιστήμονες ανέπτυξαν βασικά σημεία της διδασκαλίας των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών -Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ- ως προς τη συνύπαρξη με τους Άλλους, εστιάζοντας κυρίως στην ανοχή, αποδοχή ή απόρριψη της συνύπαρξης. β) Θρησκευτικοί λειτουργοί από τις κύριες ετερόθρησκες και ετερόδοξες κοινότητες που υπάρχουν και δραστηριοποιούνται ενεργά στη χώρα μας ανέδειξαν τα προβλήματα, τις προκλήσεις, τα θετικά και αρνητικά που προκύπτουν στην καθημερινότητα από τη συνύπαρξη των θρησκευτικά διαφορετικών. 

Στην Ημερίδα συμμετείχαν ως ομιλητές: Καθηγητής Μάριος Μπέγζος, «Αλλαξοπιστία: Ανοχή ή Ενοχή του Θρησκευτικού Πλουραλισμού;», Επ. Καθηγητής Κωνσταντίνος Ζάρρας, «Τέκνα Αβραάμ: Ο Εβραίος και ο Άλλος σε μια εποχή αγωνίας», Αν. Καθηγητής π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης, «Ποιμαντική προσέγγιση της ετερότητας», Λέκτορας Μιχάλης Μαριόρας, «Αναζητώντας τρόπους θρησκευτικής συνύπαρξης: Ισλαμικές προοπτικές», Δρ Μιχάλης Τσαπόγας, «Νομικές διαστάσεις της θρησκευτικής συνύπαρξης στην Ελλάδα», Ραββίνος Γκαμπριέλ Νεγρίν, «Πράξη ειρήνης: Η πορεία της πίστης προς τη συνύπαρξη», Ιμάμης Αμπντ Ρασούλ Μουνίρ, «Oι βάσεις του διαθρησκειακού διαλόγου στο Ισλάμ και η συσχέτιση αυτού με τη σύγχρονη πραγματικότητα», Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, «Η αρχή της νεκτικότητας και η έμπρακτη εφαρμογή της στο πλαίσιο του σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας», π. Θεόδωρος Κοντίδης, «Οι καθολικοί στην Ελλάδα σήμερα», Αιδ. Δημήτριος Μπούκης, «Εγώ Ξένος"-"...Νόμον τελείται βασιλικόν..."». 

Συντονιστές: Αλέξανδρος Βέλλιος, Δημοσιογράφος και Δανιήλ Εσδράς, Επικεφαλής του Γραφείου Ελλάδος του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. 

Την εκδήλωση χαιρέτισαν οι: π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης εκ μέρους του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ.Ιερωνύμου, ο πρέσβης της Ινδονησίας κ. Benny BAHANADEWA , ο Γεν.Γραμμ. Μέσων Ενημέρωσης κ. Ιωάννης Παναγιωτόπουλος, ο Γεν.Γραμμ. Πολιτικής Προστασίας κ. Πάτροκλος Γεωργιάδης, ο Μορφωτικός Ακόλουθος της Πρεσβείας της Αιγύπτου κ.H. Darwish, ο Μορφωτικός Ακόλουθος της Πρεσβείας του Ιράν κ.Mozafari, ο κ.Δημήτρης Παπαγαλάκης εκπρόσωπος της Προέδρου της Ελληνικής Επιτροπής για την UNESCO, εκ μέρους του Βρετανού Πρέσβη π. M.Bradshaw, η Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ κ.Μαρία Αντωνιάδου, o κ. Ζαν Ντανιέλ Κολομπανί Πρόεδρος του Ινστιτούτου Η ΕΞΕΛΙΞΗ 

Αποσπάσματα Ομιλιών: «Η αλλαξοπιστία απαντεί την ανοχή μας στο όνομα του θρησκευτικού πλουραλισμού και αποτελεί το κριτήριο του τρόπου συνύπαρξής μας με τον θρησκευτικά διαφορετικό», Μ.Μπέγζος. 

«Ας διδαχθούμε από τον ειρηνοποιό Ααρών, από τον «Πρίγκιπα της Ειρήνης» Ιησού Χριστό ή από όλους όσοι μεταφέρουν μηνύματα καταλλαγής ή αλληλοβοηθείας. Ας διδαχθούμε από τον σύγχρονο του Ιησού Χριστού μεγάλο νομοδιδάσκαλο Χιλλέλ: «Αν όχι εγώ, τότε ποιος; Αν όχι τώρα, τότε πότε;» , Κ. Ζάρρας 

«Πρωτογενές μέλημα της ποιμαντικής προσέγγισης είναι η διάπλαση ενός χριστοκεντρικού ήθους των μελών της Εκκλησίας ώστε η αγάπη προς τον «έτερο» ή τους «ημετέρους» να φανερώνεται έμπρακτα», π.Αδαμάντιος Αυγουστίδης 
«Οι θρησκείες μέσα από τη διδασκαλία και την ιστορική τους μαρτυρία έχουν αποδείξει, πέρα από όλες τις δυσκολίες, ότι μπορούν να συνυπάρξουν γόνιμα και δημιουργικά. Οι άνθρωποι θέλουν;», Μ.Μαριόρας 

«Οι εναπομένουσες αποκλίσεις του ελληνικού νομικού πλαισίου για τη θρησκευτική ελευθερία από το δυτικοευρωπαϊκό διαφωτιστικό πρότυπο αποτελούν ανοικτή θεολογική εκκρεμότητα, παρά την αδιαμφισβήτητη πρόοδο που έχει σημειωθεί και επηρεάζουν τις προοπτικές ενός γνήσιου διαθρησκειακού διαλόγου υπό όρους ισότητας», Μ.Τσαπόγας 
«Σήμερα, περισσότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού, στηρίζει την καταγωγή του κυριολεκτικά (γενεαλογικά) ή μεταφορικά (πνευματικά) στον Πατριάρχη Αβραάμ. Το παρελθόν διδάσκει το παρόν για να χτίσει το μέλλον. Οι Ραββίνοι διδάσκουν: «Δέξου τον κάθε άνθρωπο με το πρόσωπο ιλαρό», Γκαμπριέλ Νεγρίν 

«Είναι καιρός πια να καταλάβουμε όλοι Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι ότι είναι απαράδεκτη αυτή η κατάσταση του μίσους, της απέχθειας και της εχθρότητας που λαμβάνει χώρα μεταξύ μας», Α. Μουνίρ 

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος αναφέρθηκε στο πολύπλευρο έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την έκφραση της συνύπαρξης τεκμηριώνοντας την «πρακτική» της σε εκκλησιολογικά κριτήρια 

Ο π.Θεόδωρος Κοντίδης αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ρωμαιοκαθολικοί στην Ελλάδα, αλλά και στις θετικές εξελίξεις που διαδραματίζονται εδώ και καιρό. 

Ο αιδ. Δημήτρης Μπούκης περιέγραψε την πραγματικότητα των Ευαγγελικών στην Ελλάδα μέσα από διάφορες διηγήσεις. 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt 

alt
 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΛΕΙΨΑΝΟΛΑΤΡΕΙΑ:Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΚΑΙ Η ΠΤΩΜΑΤΟΛΑΓΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!!ΦΩΤΟ

Χριστιανική Λειψανολατρεία Α'

Όταν ο Καζαντζάκης επισκέφτηκε ένα μοναστήρι κοντά στην Νεάπολη της Ιταλίας, στον δεύτερο όροφο του μοναστηριού είδε μια γυάλινη θήκη με μια νεκροκεφαλή μέσα. Ρώτησε να μάθει γι' αυτήν κι ο εκεί επιβλέπων του είπε ότι αυτήν ήταν η αγία κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. Μετά πήγε στον τρίτο όροφο και είδε πάλι μια γυάλινη θήκη με μια νεκροκεφαλή μέσα. Ρώτησε να μάθει και γι' αυτήν και ο εκεί επιβλέπων τού τρίτου ορόφου τού είπε ότι αυτήν ήταν η αγία κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. - Μα του λέει, κάτω μου είπανε πως η κεφαλή στο δεύτερο όροφο ήταν η κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. - Ναι, του λέει ο επιβλέπων του τρίτου ορόφου, αλλά εκείνη ήταν όταν ο Άγιος Στέφανος ήταν μικρός !!!

Πώς περιγράφουν ξένοι περιηγητές την απίστευτη ποικιλία χαλκευμένων κειμηλίων και λειψάνων, που εμπορευόταν ο χριστιανικός κλήρος στο Βυζάντιο.

Σε ολόκληρο το Μεσαίωνα, η πρωταρχική σκέψη, που θερμαίνει τους περισσότερους ταξιδιώτες κατά τις περιπλανήσεις τους, είναι τα εκκλησιαστικά κειμήλια και τα λείψανα των αγίων. Και η μεγαλύτερη φιλοδοξία τους: ν΄ αποκτήσουν κάποιο ιερό ενθύμιο από τους ναούς και τα μοναστήρια της Ανατολής. Τα κειμήλια προσφέρονται σε απίστευτη ποικιλία από τον κλήρο, που συναγωνίζεται σε φαντασία και εφευρετικότητα τους πανούργους μοναχούς. Ο βυζαντινός κλήρος καπηλεύεται την πίστη και την ευλάβεια των ξένων προσκυνητών σκηνοθετώντας και χαλκεύοντας κατά χιλιάδες «αυθεντικά αντικείμενα».

Στον Παρθενώνα, που έχει μετατραπεί σε χριστιανικό ναό, έχει συγκεντρωθεί τόσος πλούτος «ιερών κειμηλίων και αγίων λειψάνων», που η δούκισσα της Αθήνας θερμοπαρακαλούσε το 1379 τον αρχιεπίσκοπο Βελλεστέριο, να της προμηθεύσει μερικά. Ιδού το σχετικό έγγραφο (βρίσκεται στο Ιστορικό και Εθνολογικό Μουσείο): «Σεβάσμιε πάτερ, έμαθα, ότι στο ναό της Παναγίας των Αθηνών υπάρχουν πολλά λείψανα της Παναγίας και άλλων αγίων. Παρακαλώ, λοιπόν, την υμετέρα πατρικότητα, να μου στείλετε από τα λείψανα αυτά και θα μου προσφέρετε μεγάλη εκδούλευση»

Ο γάλλος ευγενής Seigneur d΄ Anglure (1360-1412), που έφτασε το 1395 στη Ρόδο, καταγράφει στο οδοιπορικό του τα κειμήλια και τα λείψανα του ναού του αγίου Ιωάννου τού Βαπτιστή: «Μάς έδειξαν πρώτα-πρώτα ένα μπρούτζινο σταυρό, που είναι ξακουστός, επειδή έγινε από τη λεκάνη, όπου ο Χριστός ένιψε τα πόδια των αποστόλων. Έπειτα, μας έδειξαν το δεξί χέρι του αγίου Βαρθολομαίου και ένα πλούσιο χρυσοΰφαντο σεντόνι, που ύφανε με τα χέρια της η αγία Ελένη κι ένα αγκάθι από τον στέφανο του μαρτυρίου του σωτήρος μας Ιησού Χρίστου, ασημωμένο. Αυτό το αγκάθι μπουμπουκιάζει μια φορά το χρόνο, το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής. Εμείς το είδαμε κατά το γυρισμό μας από τη Ρόδο -ήταν μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής- να βγάζει βλαστάρι και άσπρα λουλουδάκια. Και πολλοί αξιόπιστοι άνθρωποι μας διαβεβαίωσαν, ότι το αγκάθι, μια μέρα πριν, ήταν κατάξερο και μαύρο». (Le saint voyage de Jerusalem du Seigneur d΄ Anglure publie par Francois Bonnardot et Auguste Longnon, Παρίσι, 187Cool.

Το 1403 φτάνει στην Κωνσταντινούπολη ο απεσταλμένος τού Ερρίκου Γ΄ της Καστίλλης στην Αυλή τού Ταμερλάνου, Glavijo. Οι βυζαντινοί, για να τιμήσουν τον ισπανό πρεσβευτή οργανώνουν επίδειξη των κειμηλίων, που αποτελούν τους θησαυρούς των ναών της Πόλης. Τα εφτασφράγιστα σεντούκια με τα ιερά αντικείμενα άνοιξαν ύστερα από ειδική τελετή με τρία κλειδιά, που κρατούσαν οι δυο κορυφές της κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας, ο αυτοκράτορας και ο πατριάρχης και το τρίτο ο πρωτοπρεσβύτερος του ναού.

«Φτάνοντας στο ναό του Ιωάννη τού Βαπτιστού, μαζί με το συνοδό μας, έναν αξιωματούχο της Αυλής, είδαμε να ΄χουν παραταχθεί οι ρασοφόροι μοναχοί και να μας περιμένουν κρατώντας πυρσούς και λαμπάδες. Ψάλλοντας θρησκευτικούς ύμνους ανεβήκαμε στον πύργο του ναού, όπου βρισκόταν η κρύπτη με τα άγια κειμήλια.

Πρώτα - πρώτα έβγαλαν οι μοναχοί ένα σεντούκι βαμμένο κόκκινο και το μετέφεραν κρατώντας το ψηλά με επισημότητα στην εκκλησία, ενώ συνεχίζονταν οι ψαλμωδίες. Εκεί το τοποθέτησαν επάνω σ΄ ένα τραπέζι σκεπασμένο με μεταξωτό ύφασμα. Τό σεντούκι ήταν σφραγισμένο με άσπρο βουλοκέρι και το ασφάλιζαν δυο κλειδαριές με ασημένιους θηλυκωτούς σύρτες. Ξεκλείδωσαν, άνοιξαν το σεντούκι κι έβγαλαν στην αρχή δυο ασημένιους δίσκους, που τους χρησιμοποίησαν για την εναπόθεση και την παρουσίαση των ιερών κειμηλίων.

Πρώτα ανέσυραν ένα σάκο από άσπρο δίμιτο, δεμένο ψηλά και σφραγισμένο με βουλοκέρι. Έσπασαν τη βούλα κι έβγαλαν από μέσα ένα μικρό, στρογγυλό, χρυσό κουτί. Μέσα στο κουτί ήταν το "ψωμίον" που "ενέβαψε" ο Χριστός "εις το τρυβλίον" και έδωσε στον Ιούδα κατά το μυστικό δείπνο - σημάδι, ότι αυτός θα τον προδώσει. Ήταν πραγματικά το κομμάτι της μπουκιάς, που ο Ιούδας δε μπόρεσε να καταπιεί. Το είχαν τυλίξει σ΄ ένα κομμάτι κόκκινο πανί και το είχαν σφραγίσει με δυο βουλές από κόκκινο βουλοκέρι. Αυτό το "ψωμίον" είχε τρία δάχτυλα πάχος. Ύστερα, έβγαλαν από τον ίδιο σάκο ένα άλλο χρυσό κουτί, μικρότερο όμως από το πρώτο. Είχε μέσα ένα κρυστάλλινο φιαλίδιο με αίμα τού Χριστού, που έτρεξε από το πλευρό του, όταν ο Λογγίνος τον κέντησε με τη λόγχη του.

Έβγαλαν έπειτα τρίτο χρυσό κουτί. Το καπάκι του είχε τρύπες, σα να έγιναν με αρίδι. Μέσα στο κουτί είδαμε θρόμβους αίματος. Όπως μάς είπαν, ήταν το αίμα, που έτρεξε από μια εικόνα του εσταυρωμένου, όταν κάποιος εβραίος στη Βηρυτό τόλμησε να πληγώσει την εικόνα για να προσβάλει τον Κύριο. Ύστερα έβγαλαν από τον ίδιο σάκο άλλο ένα κρυστάλλινο φιαλίδιο με μικρή αλυσίδα στο βούλωμά του. Εκεί μέσα ήταν κάτι πορφυρά πανάκια με μερικές τρίχες από τα γένια τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, απ΄ αυτές, που του ξερίζωσαν οι εβραίοι, όταν τον σταύρωσαν. Έπειτα έβγαλαν μια πλατειά θήκη μ΄ ένα κομμάτι μαρμαρόπλακας. Πάνω σ΄ αυτή την πλάκα είχε αποτυπωθεί το σώμα του Κυρίου, όταν τον κατέβασαν οι μαθητές από τον σταυρό.

Από την ίδια θήκη έβγαλαν, επίσης, ένα κουτί δουλεμένο μ΄ ασήμι και μάλαμα, σφραγισμένο με έξη βουλές και κλειδωμένο. Η κλειδαριά έδενε πάνω σε έξη διπλούς, στρογγυλούς κρίκους, απ΄ όπου κρεμόταν το ασημένιο κλειδί. Άνοιξαν το κουτί κι έβγαλαν ένα δίσκο σκεπασμένο με χρυσή πλάκα, όπου είχε στερεωθεί η αιχμή της λόγχης τού Λογγίνου, που κέντησε το πλευρό του σωτήρος μας. Ήταν μια λεπίδα με υποδοχή στο πίσω μέρος για την εφαρμογή της ξύλινης λαβής. Η λόγχη είχε μήκος μιας παλάμης και δύο δακτύλων.

Στον ίδιο δίσκο είχε προστεθεί κι ένα κομμάτι από ρόπαλο. Μ΄ αυτό χτύπησαν στο κεφάλι τον Κύριο, καθώς βρισκόταν μπροστά στον Πιλάτο. Επίσης και ένα κομμάτι από τον σπόγγο, που εμποτισμένος με χολή και όξος, είχε δοθεί στο Χριστό επί τού σταυρού. Στο ίδιο κουτί υπήρχε και ο χιτώνας του Ιησού, που επάνω του οι στρατιώτες "έβαλον κλήρον". Ήταν διπλωμένος και σφραγισμένος με πολλές βούλες, για να μη μπορούν εκείνοι που έρχονται να το δουν, να κόψουν κανένα κομμάτι από το ιερό κειμήλιο, όπως έχει γίνει στο παρελθόν. Το ένα μανίκι του χιτώνα είχε αφεθεί έξω από το διπλωμένο και σφραγισμένο τμήμα του. Ήταν δίμιτο πανί κόκκινο».

Οδήγησαν ύστερα τον ισπανό πρεσβευτή στο μοναστήρι τού Παντοκράτορα. Εκεί είδε μιαν άλλη μαρμάρινη πλάκα, όπου είχε εναποτεθεί το σώμα του Κυρίου μετά την αποκαθήλωση. «Πάνω στην πλάκα διακρίνονται τα πετρωμένα δάκρυα των μαθητών του».

Στον Γαλατά, επίσκεψη μοναστηριών και επίδειξη νέων λειψάνων. «Στο Πέραν υπάρχουν δυο πλούσια και ομορφοχτισμένα μοναστήρια, του αγίου Παύλου και του αγίου Φραγκίσκου. Εκεί, μας έδειξαν τα εξής άγια λείψανα: ένα κόκκαλο της λεκάνης της αγίας Αικατερίνης. Το μακρύ κόκκαλο τού χεριού της Μαρίας της Μαγδαληνής. Το δεξί χέρι της αγίας Άννας. Λείπει όμως το μικρό δάχτυλο. Όπως λένε, το έκοψε ο αυτοκράτορας Μανουήλ, για να το προσθέσει στην ιδιωτική του συλλογή. Το μοναστήρι έχει καταθέσει αγωγή εναντίον του».

Το 1435, τριάντα χρόνια μετά τον Glavijo, θα έχει την ευκαιρία να προσκυνήσει τα ιερά κειμήλια του ναού της αγίας Σοφίας ο Ισπανός ευγενής Pedro Tajur. (Andazas y viajes de Pedro Tajur por diversas partes del΄ mundo avidos (1435-1439), Miguel Ginesta, Μαδρίτη, 1874). Την ξενάγησή του είχε αναλάβει ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος. Αφηγείται ο ισπανός περιηγητής:

«Μόλις τελείωσε η λειτουργία, ο αυτοκράτορας πρόσταξε να μου δείξουν τα άγια κειμήλια. Πήρε ο ίδιος το ένα κλειδί και ο πατριάρχης, που βρισκόταν εκεί, το άλλο. Το τρίτο κλειδί το κρατούσε ο πρωθιερέας της αγίας Σοφίας. Οι παππάδες, ντυμένοι τα άμφιά τους, έβγαλαν με επισημότητα τα εξής ιερά κειμήλια: Τη λόγχη, που έπληξε την πλευρά τού Κυρίου, ένα εξαίσιο κειμήλιο. Το χιτώνα τού Χριστού (χωρίς ραφή). Πρέπει να ήταν άλλοτε βιολετής, γιατί τώρα έχει γίνει από την πολυκαιρία σκούρος. Ένα από τα καρφιά τού σταυρού και ο στύλος, όπου έδεσαν το Χριστό, για να τον μαστιγώσουν. Μού έδειξαν επίσης πολλά ατομικά αντικείμενα της Παναγίας, τη σχάρα όπου έψησαν τον άγιο Λαυρέντιο και άλλα πάνσεπτα κειμήλια»

Το 1432 ο Bertrandon de la Brocquiere, απεσταλμένος τού βασιλιά της Γαλλίας, είδε τα κειμήλια τού ναού της αγίας Σοφίας και των αγίων Αποστόλων. Ιδού η αφήγησή του (Voyages d΄ outremer des annees 1432 et 1433 par Bertrandon de la Brocquiere, conseiller et premier ecuyer tranchant de Philippe le Bon, Παρίσι, 1804):

«Στην αγία Σοφία, μού έδειξαν τον έναν από τούς χιτώνες τού Χριστού, τη λόγχη, που τον εκέντησε και το καλάμι, που τού έβαλαν στο χέρι κατά τη διαπόμπευση. Επίσης, μού έδειξαν τη σχάρα, όπου ψήθηκε ο άγιος Λαυρέντιος και μια μεγάλη σκαλιστή πέτρα σε σχήμα κρήνης, όπου ο Αβραάμ ετάισε τούς τρεις αγγέλους, που είχαν εντολή να αφανίσουν τα Σόδομα και τα Γόμορα. Στο ναό τού Παντοκράτορα, μού έδειξαν την πέτρινη πολύχρωμη πλάκα, που ο Νικόδημος είχε πελεκήσει για τον τάφο του, αλλά τη χρησιμοποίησε για να εναποθέσει το σώμα τού Χριστού μετά την αποκαθήλωση. Η Παναγία έκλαιγε πάνω στο σώμα τού  Ιησού και τα δάκρυά της, που έπεφταν πάνω στην πλάκα, έχουν μείνει εκεί από τότε πετρωμένα. Στο ναό των αγίων Αποστόλων, μού έδειξαν την κολώνα, όπου έδεσαν τον Ιησού Χριστό, για να τον μαστιγώσουν μπροστά στον Πιλάτο»

Φωτό κάτω: Το ευσεβές ρωμιοποίμνιο εκστασιάζεται, όταν οι ρασοφόροι του επιδεικνύουν "θαυματουργές" εικόνες, ζώνες, κόκκαλα κ.λπ. Ο εξουσιαστής με τον εξουσιαζόμενο αποτελούν δίπολο. Αν δεν υπήρχε ο ένας, δεν θα μπορούσε να υπάρχει κι ο άλλος. Αν δεν υπήρχε το αφελές ποίμνιο, δεν θα υπήρχαν οι ρασοφόροι και το αντίστροφο.

terrapapers.com_Saints from the Catacombs (14)

Πρωινάδικο της Ρωμιοσύνης διαφημίζει τα δώρα των μάγων, που διαθέτει η αγιορείτικη μονή του αγίου Παύλου και περιφέρει τακτικά -με το αζημίωτο- σε διάφορες εκκλησίες ανά την επικράτεια και όχι μόνον.

terrapapers.com_Saints from the Catacombs (15)

Γεμάτα τεμάχια πτωμάτων είναι ακόμα και στις μέρες μας τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της χριστιανικής πανούκλας. Στην μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, μέσα σε 26 θήκες φυλάσσονται κρανία, χέρια, πόδια κ.λπ. τεμάχια από πτώματα 56 "αγίων".

terrapapers.com_Saints from the Catacombs (16)

Το 1455 έφθασε στη Ρόδο των Ιπποτών, που αντιμετώπιζε τρομακτική πίεση από τούς Οθωμανούς, μια ομάδα γερμανών εθελοντών, νεοσταυροφόρων. Ανάμεσά τους και ο νεαρός Jorg von Ehingen, που υπηρετούσε στην Αυλή τού δούκα Αλβέρτου της Αυστρίας, αδελφού τού Φρειδερίκου Γ. Ήταν 25 χρόνων ο Ehingen, όταν αντίκρυσε τα τείχη της Ρόδου ύστερα από το αναγκαίο προσκύνημα στους αγίους τόπους. Έμεινε έντεκα μήνες στο νησί. Στο ημερολόγιό του περιγράφει λεπτομερώς την περιήγησή του στην Παλαιστίνη. (Τhe diary of Jorg von Ehingen, translated and edited by Malcolm Letts, Λονδίνο, 1929). Στη Ρόδο ούτε είδε ούτε άκουσε τίποτα. Σημειώνει μονάχα: «Ο Μέγας Άρχων των Ιπποτών μ΄ ετίμησε με πολύτιμα δώρα. Μού χάρισε ακόμα μερικά άγια λείψανα και το σπουδαιότερο, ένα αγκάθι από τον στέφανο τού μαρτυρίου τού Χριστού μας».

Η αποχαύνωση του ποιμνίου με ιερά ξύλα, ζώνες, καρφιά, πτώματα κ.τ.λ. δεν είναι αποκλειστικότητα της Ανατολικής Εκκλησίας. Η Δυτική Εκκλησία ακολουθεί τις ίδιες ακριβώς πρακτικές, ναοί και μοναστήρια της είναι γεμάτα από τέτοιου είδους αντικείμενα, όπως για παράδειγμα την Ιερά Σινδόνη, ένα πανί, με το οποίο σκουπίστηκε ο Χριστός. Οι πιστοί βέβαια, καθόλου δεν πτοούνται από τις επιστημονικές αναλύσεις, που για τη συγκεκριμένη περίπτωση της Ιεράς Σινδόνης απέδειξαν, ότι δεν είναι κατασκευασμένη τη ρωμαϊκή εποχή, αλλά το Μεσαίωνα.

Σε αποσπάσματα από βίντεο, που προβλήθηκε από την ΕΤ3 την Μεγάλη Παρασκευή, φαίνονται τα αποτελέσματα της επιστημονικής εξέτασης με μηχανήματα και μεθόδους της σύγχρονης τεχνολογίας ενός άλλου παρόμοιου ιερού αντικείμενου, που χαίρει επίσης μεγάλης εκτίμησης: Της Ιεράς Λόγχης, της λόγχης εκείνης δηλαδή, με την οποία ένας ρωμαίος τρύπησε τον Ιησού στο σταυρό. Παρ' ότι η Ιερά Λόγχη αποδείχθηκε, ότι δεν είναι της ρωμαϊκής εποχής, αλλά 7-8 αιώνες μεταγενέστερη, της εποχής τού Καρλομάγνου, εξακολουθεί να λατρεύεται στις δυτικές εκκλησίες μέχρι και σήμερα.

O μοναχός Felix Faber, που ταξίδεψε το 1482 στους αγίους τόπους, κατέγραψε κατά την άφιξή του στη Ρόδο τα άγια λείψανα, που είδε στους ναούς: «Ένα κομμάτι από το σταυρό τού Ιησού Χριστού, ένα από τα δηνάρια, που πήρε ο Ιούδας, δύο αγκάθια από τον στέφανο τού Κυρίου (το ένα ανθίζει κάθε Μεγάλη Παρασκευή) ένα σταυρό καμωμένο από τη λεκάνη, όπου ο Χριστός ένιψε τα πόδια των μαθητών ύστερα από το μυστικό δείπνο και πολλά άλλα λείψανα, που είδα και άγγιξα». (Felix Faber: Evagatorium).

Είχαν τόσο αποθρασυνθεί οι καλόγεροι, που εμπορεύονταν τα ιερά κειμήλια και τόσο εφευρετικοί, ώστε τολμούσαν να προσφέρουν στους αφελείς χριστιανούς για να προσκυνήσουν τούς -στεναγμούς τού Ιωσήφ, τα κέρατα τού Μωυσή και τα φτερά των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Και φυσικά δεν δίσταζαν να πουλάνε αντί κολοσσιαίων ποσών ακόμα και «κειμήλια» που, υποτίθεται, πως είναι μοναδικά. Έτσι βρέθηκαν ύστερα από λίγους αιώνες στην Ιερουσαλήμ, στην Κωνσταντινούπολη, σε ναούς και μοναστήρια της Ανατολής δεκάδες λόγχες, αμέτρητες χλαμύδες τού Χριστού, χιλιάδες καρφιά τού σταυρού και αγκάθια από τον «ακάνθινον στέφανον».

Όσο για τα κομμάτια «τίμιου ξύλου» κυκλοφορούσαν τόσα, που αντιστοιχούσαν σε μυριάδες σταυρούς. Κανένας προσκυνητής δεν γύριζε από την Ανατολή με άδεια χέρια. Η ευλάβεια συνδυαζόταν με την κερδοσκοπική προσδοκία. Τα κειμήλια μεταπουλιόνταν σε αστρονομικές τιμές στα ευρωπαϊκά μοναστήρια κι εκείνα με τη σειρά τους μεταβάλλονταν σε πακτωλό αργυρολογίας.

Κι όταν στο χρηματιστήριο των ιερών κειμηλίων εξαντλήθηκαν τα δάκρυα της Παναγίας -είχαν κυκλοφορήσει στη χριστιανική οικουμένη τόννοι ολόκληροι- και τα φτερά των αγγέλων και τα γένια τού Ιησού και τα εργόχειρα της Παναγίας, άρχισε το εμπόριο των δήθεν αγίων λειψάνων, που προσφέρονταν σε απίστευτη ποικιλία.

Η διαφήμιση για τις θαυματουργές δυνάμεις τους έδωσε νέα ώθηση στην ανίερη συναλλαγή. Επειδή οι τιμές έφθασαν σε αστρονομικά επίπεδα, οι ευσεβείς κυνηγοί των αγίων λειψάνων τα διαμέλιζαν κι ένας έπαιρνε την κάρα, άλλος τον κορμό κι άλλος τα χέρια και τα πόδια. Λείψανα λ.χ. της αγίας Μαρίνας βρίσκονται σε πολλά ελληνικά μοναστήρια. Μόνο στο Άγιο Όρος φυλάσσονται μέλη τού λειψάνου της αγίας στις μονές Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων, Διονυσίου, Κουτλουμουσίου, Ζωγράφου, Δοχειαρίου, Φιλόθεου, Ξενοφώντος και στις σκήτες Ευαγγελισμού της μονής Ξενοφώντος και Βογοδορίτσα τού ρωσικού μοναστηριού. (Χ. Γ. Πατρινέλη: Εκκλησιαστικαί ειδήσεις εκ τού ημερολογίου τού Marino Sannuto, Δελτ. Iστ. και Eθν. Eταιρ., 1965 και ιερομόναχου Γερασίμου: Προσκυνητάριον τού Αγίου Όρους Άθω, Καρυές, 1949)

Φυσικό ήταν, υστέρα από τον ευλαβικό αυτό ζήλο, να βρεθούν αφθονία λειψάνων του ίδιου αγίου. Σώζονται λ.χ. εικοσιέξη κάρες τού αγίου Ιουλιανού, δέκα τού Ιωάννου τού Βαπτιστού, έξη τού αγίου Ανδρέου και δέκα εφτά κεφαλές, τριάντα εφτά σώματα τού  αγίου Παγκρατίου, τρία ακέραια σώματα, έξη κάρες και αμέτρητα χέρια και πόδια τού αγίου Ιγνατίου, μ΄ όλο, που σύμφωνα με το συναξάρι του, έγινε βορά των θηρίων.

Οι πανούργοι καλόγεροι εκμεταλλεύονταν τη λαϊκή αμάθεια και οικονομούσαν χρήμα κι εξουσία.

@Κυριάκος Σιμόπουλος

ΛΕΙΨΑΝΟΛΑΤΡΗΣ ΣΚΥΛΟΣ!!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Χριστιανική Λειψανολατρεία Β'

Τι σχέση έχουν τα πτώματα -ζωντανά και ψόφια- με τον Θαλή, τον Δημόκριτο, τον Ηράκλειτο, τον Πυθαγόρη και τους ΕΛΛΗΝΕΣ φιλοσόφους;

Τι σχέση έχει η Εβραϊκή - Ορθόδοξη - Χριστιανική Πανούκλα με τους ΕΛΛΗΝΕΣ;

Να σου πω εγώ.

ΚΑΜΙΑ

Δείτε στις φωτογραφίες «οι Άγιοι από τις Κατακόμβες» το 1578 η ανακάλυψη ενός δικτύου από κατακόμβες που σχημάτιζαν πραγματικούς λαβύρινθους, ακριβώς κάτω από τους δρόμους της Ρώμης έφερε στο φως αυτά τα λείψανα που έγιναν «Άγιοι» εξαιτίας του υποτιθέμενου θάρρους τους και της αδιάκοπης υποστήριξης τους στα Χριστιανικά πράγματα.

Οι εντυπωσιακοί σκελετοί που δήθεν βρέθηκαν εκεί ονομάστηκαν «Οι Αγιοι στις Κατακόμβες» και βρέθηκαν διακοσμημένοι με πολύτιμους λίθους, ακριβά υφάσματα, κορώνες, πανοπλίες, ακόμη και περούκες. Εμφανίζονται στις εκκλησίες, έτσι ώστε να θυμίζουν στους επισκέπτες τον πλούτο που περιμένουν τους καλούς πιστούς μετά θάνατον. Την ιστορία των Αγίων και τη σημερινή τους κατάσταση καταγράφει και απαθανατίζει ο αυτοαποκαλούμενος «κυνηγός κειμηλίων» Πολ Κουδουνάρης στο βιβλίο του «Heavenly Bodies: Cult Treasures & Spectacular Saints From the Catacombs»

Απολαύστε κρετινισμό!!!

terrapapers.com_Saints from the Catacombs (8)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (1)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (2)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (4)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (5)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (6)
7US-K1-0968-000122 (2140883) E: armored helmet. One of two surviving skeletons of saints taken from the Roman Catacombs as presumed martyrs and decorated in armor in Switz Bürglen, Switzerland, detail of the skull St. Maximus inside armored helmet. One of two surviving skeletons of saints ta ken from the Roman Catacombs as presumed martyrs and decorat ed in armor in Switzerland. The other is St. Pancratius in W il. About Maximus, little documentation exists. He arrived i n the town's parish church in the latter half of the sevente enth century, and was associated with several local miracles . He stands atop the high altar of the church. Photo 2012. ORIGINAL: Bürglen, Switzerland, detail of the skull St. Maximus inside armored helmet. One of two surviving skeletons of saints taken from the Roman Catacombs as presumed martyrs and decorated in armor in Switzerland. The other is St. Pancratius in Wil. About Maximus, little documentation exists. He arrived in the town's parish church in the latter half of the seventeenth century, and was associated with several local miracles. He stands atop the high altar of the church. Photo 2012.
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (11)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (12)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (13)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (9)
terrapapers.com_Saints from the Catacombs (10)
Χριστιανική Λειψανολατρεία Β'

Η λειψανολατρεία κι ο φετιχισμός στον Χριστιανισμό

Όπως δεν είναι τίποτα καινούργιο στον Χριστιανισμό, έτσι δεν είναι καινούργιο και το φαινόμενο της λατρείας των ιερών λειψάνων η οποία θεωρείται στοιχείο της λατρείας των μαρτύρων και των αγίων, και θα παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή των πιστών χριστιανών για δύο ολόκληρες χιλιετίες.

Ιερά λείψανα υπήρχαν από θεούς και ήρωες

Ήδη οι «πρωτόγονοι» διατηρούσαν λείψανα ανθρώπων που είχαν ανώτερες δυνάμεις, συγγενών, φυλάρχων, πολεμιστών, εχθρών, όπως παραδείγματος χάρη τα κρανία που αποκτούσαν οι κυνηγοί κεφαλών. Ή φόραγαν τα λείψανα ως φυλαχτό. Η λατρεία των λειψάνων βασίζεται στην πίστη ότι μέσα στους ήρωες, τους προφήτες, τους μεσσίες· και τους αγίους δρα μια ιδιαίτερη δύναμη η οποία παραμένει ενεργή και μετά το θάνατο τους. Ευρεία λατρεία λειψάνων υπήρχε σε αρκετές προχριστιανικές «ανώτερες θρησκείες».

Στον Ινδουισμό, λείψανα έχουν μόνο μερικές μεταρρυθμιστικές αιρέσεις, οι ραντασβάμις τα ρούχα αρχαίων γκουρού, οι καμπιρπάνθις τις παντόφλες του δασκάλου τους. Αντιθέτως, στον Ζαϊνισμό ή τον Βουδισμό αυτή η λατρεία είναι πολύ ανεπτυγμένη. Λατρεύονται υπολείμματα του σώματος βουδιστών αγίων (sharirika) και χρηστικά αντικείμενα (paribhogika). Και η στάχτη και τα οστά του Βούδα, όπως αργότερα εκείνα πολλών χριστιανών αγίων, μοιράστηκαν ανάμεσα στους κοσμικούς οπαδούς του, σε πολλούς τόπους των Ινδιών εξέθεταν τα δόντια του, τα μαλλιά του, το ραβδί, το παγούρι, όπως και λείψανα των μαθητών του. Σήμερα ακόμη η πόλη Κάντι της Κεϊλάνης ισχυρίζεται ότι έχει στην κατοχή της ένα δόντι του Βούδα (μήκους 5 εκ.), η παγόδα Σουέ Ντάγκον στη Ρανγκούν (Βιρμανία) οχτώ τρίχες του Γκαουτάμα μαζί με ό,τι άφησαν οι μυθικοί προγονοί του. Πολλά τζαμιά διατηρούν τις τρίχες από το γένι του
Μωάμεθ σε γυάλινα μπουκάλια. Αλλά και στον κινέζικο Βουδισμό διατηρούν ιερά οστά, όπως και πλήθος άλλων πραγμάτων που φτάνουν μέχρι μικροσκοπικούς κόκκους σκόνης πτωμάτων.

Ο Ιουδαϊσμός δεν έχει λατρεία λειψάνων

Πώς θα μπορούσε να αναπτυχθεί σ' ένα λαό, στον οποίο η «Αγία Γραφή» (Δ' Μωυσής 19,11 κ.εξ.) επιτάσσει:«Όποιος αγγίξει νεκρό, θα είναι ακάθαρτος για εφτά ημέρες». Όποιος μάλιστα δεν καθαριστεί την τρίτη και την έβδομη ημέρα, «όποιος μολύνει και την κατοικία του Κυρίου», «πρέπει να αποκόπτεται από το λαό του Ισραήλ». Ωστόσο η καθολική θεολογία βρίσκει στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός πολλών άλλων χριστιανικών στοιχείων, και τη λατρεία των λειψάνων, π.χ. στα σημεία: «Τα κόκκαλα του Ιωσήφ, τα οποία έφεραν τα παιδιά του Ισραήλ από την Αίγυπτο, τα έθαψαν στην πόλη Συχέμ ...». Ή «Τα οστά τους (των δικαίων) ας αναδώσουν νέα ζωή από τον τόπο τους» (Σοφ. Σειρ. 46, 12).

Η μαγεία των χριστιανικών λειψάνων έχει επομένως τόση σχέση με τον Ιουδαϊσμό, όση και με τον Ιησού και τους Αποστόλους του. Αντιθέτως υπάρχουν εκπληκτικές ομοιότητες με μια ευρέως διαδεδομένη παγανιστική λατρεία.

Για τους Έλληνες, οι ήρωες ήταν οι γενναίοι του πανάρχαιου παρελθόντος, νικητές σε μάχες, σε αγωνίσματα, ήταν ηγεμόνες, βασιλείς, τις περισσότερες φορές μυθικά πρόσωπα τα οποία ωστόσο σχεδόν όλοι θεωρούσαν πραγματικούς ανθρώπους. Σε αυτούς απέδιδαν την ίδρυση ναών και πόλεων, όλους τους σημαντικούς θεσμούς· σε αυτούς απέδιδαν την καταγωγή τους γένη ευγενών, ο Όμηρος τους ύμνησε και παντού πίστευαν ότι είχαν στην κατοχή τους τα λείψανα τους. Καθώς μάλιστα είχαν και τάφους θεών, του Δία, του Ουρανού, του Διόνυσου, του Απόλλωνα και άλλων, γνώριζαν και λάτρευαν φυσικά και πλήθος μνημείων ηρώων, θρυλικούς τάφους, πηγές, δέντρα, πέτρες, σπήλαια τα οποία έδειχναν οι ξεναγοί.

Τα λείψανα των ηρώων τα διατηρούσαν συνήθως σε τάφους που συχνά ήταν και ο αποκλειστικός τόπος λατρείας τους. Κι όπως έκαναν αργότερα οι χριστιανοί με τα οστά των αγίων τους, έτσι ενταφίαζαν ήδη οι Έλληνες τα οστά των ηρώων τους σε διακεκριμένες θέσεις, παραδείγματος χάρη στο κέντρο της πόλης, αν και κατά τα άλλα δεν έθαβαν σχεδόν καθόλου νεκρούς μέσα στην πόλη λόγω του κινδύνου της μόλυνσης. Κι αν ανέχονταν ακόμη λιγότερο να τους θάβουν στα ιερά, πάλι αποτελούσαν οι ήρωες εξαίρεση, αφού υπήρχαν πολλοί ναοί ή άλση ναών με τάφους ηρώων, ως επί το πλείστον μυθικών, αλλά και ιστορικών προσώπων

Ωστόσο, στην παγανιστική αρχαιότητα η λατρεία των σαρκικών λειψάνων ήταν σχεδόν πάντα ταφική λατρεία·μόνο σε μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις διατηρούσαν οστά ηρώων εκτός τάφου, σε λειψανοθήκη, παραδείγματος χάρη στην περίπτωση της Ευρώπης στην Κρήτη. Τα οστά του Πέλοπα στην Ολυμπία και του Τάνταλου στο Άργος αναπαύονταν σε ορειχάλκινο δοχείο. Πάντως, τα περισσότερα τμήματα λειψάνων ήταν τις πιο πολλές φορές σε τάφο. Οπως η ηρωολατρεία, έτσι και η χριστιανική λατρεία λειψάνων ήταν αρχικά ταφική λατρεία. Οι μάρτυρες των πρώτων αιώνων θάβονταν από τους χριστιανούς σε τάφους και λατρεύονταν εκεί. Χωρίς τάφο κάποιου μάρτυρα δεν υπήρχε λατρεία. Όπως και στους ειδωλολάτρες, έτσι και στους χριστιανούς λειψανοθήκη ήταν αρχικά η σαρκοφάγος. Είτε την τοποθετούσαν στον τάφο είτε παρέμενε θεατή στη θολωτή είσοδο του τάφου, ώστε οι περαστικοί μπορούσαν να τη δουν και να την αγγίξουν, όπως συνέβαινε και σε πολλά ειδωλολατρικά ηρώα.

Στην ηρωολατρεία όπως και στην αγιολατρεία απεικόνιζαν τους τιμώμενους συχνά σε νομίσματα, αν και τους αγίους μόλις κατά τον Μεσαίωνα. Όπως οι χριστιανοί έπαιρναν συχνά ονόματα αγίων, ιδιαίτερα από τα τέλη του 3ου αιώνα και μετά, έτσι καθοριζόταν ήδη για τους ειδωλολάτρες η επιλογή ονόματος από κάποιο ήρωα. Ιδιαίτερη δύναμη περνάει μερικές φορές και στα αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ήρωες κι αυτή η δύναμη μπορεί να μεταδοθεί περαιτέρω. Γενικά κάνει ο ίδιος ο ήρωας θαύματα, ενώ στη χριστιανική πίστη θαύματα κάνουν και τα λείψανα, μεταδίδοντας τη δύναμη την οποία έχουν μέσα τους. Αυτό ισχύει ακόμη και για τμήματα λειψάνων.

Όποιος αγγίξει τα οστά μάρτυρα, διδάσκει ο Άγιος Βασίλειος, αποκτά μέσω της δύναμης τους μερίδιο στην αγιοσύνη. Ωστόσο, τα αρχαία λείψανα δεν μοιράζονταν. Δεν εκχωρούνταν κομμάτια λειψάνων. Ούτε υπήρχεπαραγωγή τεχνητών λειψάνων -αδιανόητο για τους Έλληνες. Πρώτ' από όλα δεν γνώριζαν καθόλου το εμπόριο λειψάνων, όπως το διεξήγαγαν οι χριστιανοί από τον 4ο αιώνα. Οι αρχαίοι λάτρευαν τα σαρκικά λείψανα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στον τάφο. Θα το θεωρούσαν ασέβεια να διαταράξουν τη γαλήνη του νεκρού. Ναι μεν διαμέλισαν στην αρχαία Αίγυπτο τα οστά του θεού Όσιρη και τα σκόρπισαν στη χώρα -αλλά μόνο στον μύθο. Η μάλλον μοναδική ιστορική εξαίρεση σε προχριστιανική εποχή, το σκόρπισμα των λειψάνων του Μένανδρου, ενός ηγεμόνα της Ινδίας της ελληνιστικής περιόδου, ενός βουδιστή, δεν αφορούσε το σκελετό αλλά την τέφρα.

Η πρώτη μαρτυρία για την αρχή της χριστιανικής λειψανολατρείας είναι η πολλαπλά πλαστογραφημένη αναφορά στο μαρτύριο του Πολύκαρπου κι αυτή η λατρεία αρχίζει στον τάφο του μάρτυρα. Σε αυτόν οδηγούν τα αρχαιότερα ίχνη -«όπως και στην ηρωολατρεία στον τάφο του ήρωα» (Pfister). Από τα μέσα του 3ου αιώνα ο τάφος των μαρτύρων δεν είναι μόνο τόπος της νέας αρχαίας λατρείας, αλλά μεταβάλλεται ο ίδιος σε λατρευτικό αντικείμενο, μεταβάλλεται, πριν τη γένεση της τότε ακόμη απαγορευμένης χριστιανικής εικονολατρίας, σε σημείο αποκρυστάλλωσης της αγιολατρείας. Στον τάφο καλούν τον άγιο, παρακαλούν για τη διαμεσολάβησή του, πιστεύουν ότι θα τους δοθεί βοήθεια και ευχαριστούν ήδη με αφιερωματικές πλάκες. Πάνω από μερικούς από τους ημοφιλέστερους τάφους χτίζουν μάλιστα και εκκλησίες, πράγμα με το οποίο δημιουργούνται οι απαρχές του μελλοντικού κύματος των προσκυνητών.

Οι χριστιανοί πίστευαν τώρα ότι η δύναμη που δρούσε στον άγιο, όταν ζούσε, συνεχίζει να είναι αποτελεσματική και στο άψυχο σώμα του. Συμπέραναν ότι, εάν τα ρούχα του Αποστόλου Παύλου έκαναν θαύματα, τότε πόσο μάλλον το σώμα των αγίων. Όποιος άγγιζε αυτά τα λείψανα, σε αυτόν μεταβιβαζόταν η δύναμή τους. Και πίστευαν ότι χάρη στην υπερφυσική δύναμη τους, με τη θεία χάρη τους, τα ιερά λείψανα κάνουν θαύματα, εξορκίζουν τα δαιμόνια των ειδωλολατρών γι' αυτό το λόγο και τα χρησιμοποιούσαν στους εξορκισμούς, τα έπαιρναν μαζί τους σε λιτανείες ή τα εναπόθεταν σε ειδικούς βωμούς.

Αλλά καθώς στον καθολικισμό τα πάντα είναι ιεραρχημένα, όπως ο Πάπας έχει μεγαλύτερο κύρος από ό,τι ο επίσκοπος, ο επίσκοπος μεγαλύτερο από του ιερέα, εκείνος με τη σειρά του μεγαλύτερο από του λαϊκού, έτσι καιτα λείψανα, όσο ιερά κι αν είναι, έχουν διαφορετική αξία, τα εξέχοντα κομμάτια (Reliquiae insignes), ολόκληρη η σορός, το κεφάλι, το χέρι, το πόδι, έχουν μεγαλύτερο κύρος από τα «Reliquiae non insignes» (μη εξέχοντα κομμάτια) στην περίπτωση των οποίων κάνουν και τη διάκριση σε «notabiles» (σημαντικά), όπως η παλάμη και το πέλμα, και σε «exiguae» (κατώτερα), π.χ. τα δάχτυλα των χεριών ή τα δόντια. Εκτός από αυτά, υπάρχουν τα αποκαλούμενα πρωταρχικά και τα δευτερεύοντα λείψανα, τα οποία με τη σειρά τους χωρίζονται σε αντικείμενα, όπως ρούχα, όργανα του μαρτυρίου κ.λπ. και σε ευλογίες, δηλαδή αντικείμενα με τα οποία αγγίχτηκαν οι σοροί ή τα απομεινάρια των αγίων.

Μετά τον ίδιο τον άγιο, το πρωταρχικό αντικείμενο, τη μεγαλύτερη αξία καταλαμβάνουν τα αντικείμενα με τα οποία ήρθε σε επαφή όταν ζούσε, και ανάμεσα σε αυτά πάλι τη μεγαλύτερη έχουν τα όργανα του μαρτυρίου. (Ο άγιος Λαυρέντιος αποκεφαλίστηκε μάλλον. Αυτό φάνηκε πολύ «απλοϊκό» στους μεταγενέστερους χριστιανούς. Γύρω στο 400 τον έβαλαν να «ψηθεί» σε σχάρα, και τώρα, φυσικά, σύντομα ξαναβρήκαν και το περίφημο όργανο του μαρτυρίου και το λάτρευαν ως λείψανο -παρεμπιπτόντως δεν είναι η μοναδική τιμώμενη σχάρα).

Μετά τα όργανα βασανισμού ακολουθούσε η γκαρνταρόμπα των αγίων προσώπων, π.χ. της Παναγίας (στο Βυζάντιο μάλωναν δύο Εκκλησίες σε ποιο από τα ρούχα της Παναγίας άξιζε η πρώτη θέση). Στα λείψανα δευτέρου βαθμού συγκαταλέγονται και αντικείμενα από το κοντινό περιβάλλον των τάφων των αγίων: λουλούδια, σκόνη την οποία οι πιστοί έτρωγαν, χάδι από τον τάφο, από τα καντήλια που άναβαν εκεί, ή και πράγματα που είχαν έρθει σε επαφή με τον τάφο, μαντήλια, αφιερώματα. Με την ευρύτερη και υψηλότερη έννοια του όρου, λείψανα θεωρούνταν και θεωρούνται όλα όσα βρίσκονταν δήθεν σε στενότερη σχέση με τον Ιησού και έτσι καθαγιάστηκαν στον ίδιο βαθμό, η φάτνη, ο σταυρός, το αγκάθινο στεφάνι, τα καρφιά, τα ρούχα του κ.ο.κ.

Και το κοινό αίσθημα του λαού ήξερε να κάνει τον λεπτό διαχωρισμό. Γερά κομμάτια της σορού μετρούσαν φυσικά περισσότερο από ένα δόντι ή τρίχες από το γένι. Αλλά κι αυτά εξακολουθούσαν να καταλαμβάνουν υψηλότερη θέση από ό,τι ενδύματα ή άλλα πράγματα με τα οποία είχε έρθει σε επαφή ο τιμώμενος. Επίσης ιεράρχησαν βέβαια πολύ καλά και τους θαυματουργούς αγίους, χτίζοντας στους μεγαλύτερους μεγαλύτερες εκκλησίες ή μνήματα, στους μικρότερους μικρότερα, και τους πρώτους τους γιόρταζαν φυσικά και με μεγαλύτερες γιορτές.

Φωτογραφίες: Ολες οι φωτογραφίες από την χριστιανική εκκλησία του αγίου Βαρθολομαίου στην πόλη Czermna της Πολωνίας, που είναι παράξενη και βέβηλη για την Ζωή και τον άνθρωπο. Τα εξωτερικά της γνωρίσματα δεν διαφέρουν από αυτά των περισσότερων χριστιανικών εκκλησιών. Λιτή διακόσμηση και μια όμορφη στέγη. Ανοίγοντας, όμως την πόρτα τίποτα δεν θυμίζει οίκο κάποιου Θεού της αγάπης αλλά κάποιου Θεού του θανάτου και του εκχυδαϊσμού. Αντί για εικονογραφίες, τους τοίχους και τα ταβάνια κοσμούν οστά και νεκροκεφαλές ΑΝΘΡΩΠΩΝ, γι' αυτό και είναι γνωστό ως Kaplica Czaszek, δηλαδή το εκκλησάκι των κρανίων.

Η εκκλησία χρονολογείται από το 1776, όταν και ιδρύθηκε από τον ιερεά Vaslav Tomaszek. Ο ιερέας, λοιπόν, αποφάσισε να την χρησιμοποιήσει τόσο ως κανονική εκκλησία όσο και ως μαζικό τάφο. Τα οστά προέρχονται από τουλάχιστον 3.000 ανθρώπους, οι οποίοι πέθαναν είτε κατά την διάρκεια πολέμων είτε από επιδημίες. Από το 1776 έως το 1804, ο Tomaszek συνέλεξε τα οστά, των νεκρών και τα τοποθέτησε με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική στον εσωτερικό χώρο της εκκλησίας μέχρι να καλυφθεί τελείως. Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος μάρκετινγκ για να έχει η εκκλησία πλήθος πιστών προβατων και τον οβολόν τους. Για κοίταξε τις φίλτατε αναγνώστη και νοιώσε ... την αγάπη των χριστιανών για την απάτη και το ψέμα.

terrapapers.com_The church of St. Bartholomew in the town Czermna Poland
Η αυξανόμενη «ζήτηση» νεκρών αγίων, η ανεύρεση και τα «θαύματά» τους

Με την αυξανόμενη λατρεία των μαρτύρων και των λειψάνων τους χρειάζονταν φυσικά όλο και περισσότερες σορούς μαρτύρων. Έλα όμως που οι τάφοι των ομολογητών του 1ου και 2ου αιώνα είχαν χαθεί εντελώς. Αλλά και στην περίπτωση μεταγενέστερων δεν γνώριζαν συχνά τον τόπο ταφής τους. Έτσι έπρεπε να τους εντοπίσουν και να τους μεταφέρουν εκεί που ήθελαν. Τέτοιες ανακομιδές πιστοποιούνται στον Χριστιανισμό από τον 4ο αιώνα. Προϋποθέτουν συνήθως την ανεύρεση (inventio), όπως και την εκταφή τους (elevatio) και τελειώνουν κάθε φορά με την εναπόθεσή τους (depositio).

Η πρώτη ανακομιδή μιας (ακέραιης) σορού μάρτυρα έγινε στην Αντιόχεια το 354, όταν μετέφεραν τον άγιο Βαβύλα στη Δάφνη, για να αφανίσουν την εκεί λατρεία του Απόλλωνα. Αργότερα ο διαβόητος Κύριλλος μετέφερε τους μάρτυρες Κύρο και Ιωάννη από την Αλεξάνδρεια στη Μένουθη, για να καταστρέψει εκεί τη λατρεία της Ίσιδος. Στην περίπτωση του πρωτομάρτυρα Στέφανου, του οποίου ο μαρτυρικός τάφος εμφανίστηκε το 415 ξαφνικά στα Καφαργάμαλα -η σημαντικότερη ανακάλυψη σε αυτή την περιοχή- ξαναβρήκαν τώρα ακόμη και τις πέτρες με τις οποίες τον είχαν λιθοβολήσει -και τις λάτρευαν φυσικά κι αυτές ως λείψανα, καθώς είχαν έρθει σε επαφή με το μάρτυρα, πράγμα που δηλώνει κάποια συνέπεια· γιατί, ακόμη κι αν είναι τρέλα, έχει παρ' όλα αυτά μια μέθοδο.

Πολύ μεγάλο ρόλο στις ανακομιδές παίζουν τα θαύματα τα οποία αρχίζουν κατά την ανακάλυψη και την εκταφή του αγίου, κατά την ίδια τη μεταφορά και λίγο μετά την άφιξη. Αφού προϋπόθεση για την επίσημη εκκλησιαστική αναγνώριση των λειψάνων ήταν γενικά η απόδειξη μέσω θαυμάτων και οραμάτων. Γι' αυτό τον λόγο οπουδήποτε υπάρχει τάφος μάρτυρα, συμβαίνουν θαύματα, θεραπεύονται άρρωστοι, εξορκίζονται δαίμονες.

Από το δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα ανακάλυπταν τον ένα τάφο μάρτυρα μετά τον άλλο.

Οι σοροί και τα οστά ασκητών ήταν περιζήτητα λείψανα.

Μόλις πέθαινε κάποιος ιδιαίτερα σεβαστός μοναχός, έσπευδαν εκεί, για να αποκτήσουν τη σορό του. Πολλοί προσπαθούσαν να αποφύγουν τη μοίρα των ιερών λειψάνων, παρακαλώντας να ταφούν σε μυστικό μέρος. Όταν τελικά κατάφεραν να μεταφέρουν στην πόλη τον λιπόθυμο μοναχό Ιάκωβο -παραλίγο να γίνει μάχη ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης και τους αγρότες- δεν ήθελαν να τον δώσουν πίσω, μόλις συνήλθε. Κατά τον θάνατο του στυλίτη Συμεών αναγκάστηκαν μάλιστα να κληθούν στρατιώτες για την προστασία της σορού του. Και μετά τη δολοφονία μερικών μοναχών το έτος 395 από Άραβες ληστές, δύο πόλεις έδωσαν κανονική μάχη μεταξύ τους για τις σορούς· και δεν ήταν η μοναδική περίπτωση.

Οι κλοπές λειψάνων, ήταν για τους εραστές του είδους σχεδόν υπόθεση τιμής. Έτσι έκλεψαν ανάμεσα σε άλλα τη σορό του αγίου Ιλαρίωνα, του αγίου Μαρτίνου της Τουρ, του αγίου Μακάριου. Τα λείψανα του αγίου Χρυσοστόμου τα έκλεψαν μαζί με εκείνα άλλων αγίων κατά τη διαβόητη σταυροφορία του έτους 1204 στην Κωνσταντινούπολη και τα «μετέφεραν» στη Βασιλική του Βατικανού στη Ρώμη.

Οι χριστιανοί δεν φείδονταν κανενός κόπου, καμίας θυσίας και καμίας απάτης, για να αποκτήσουν λείψανα. Κατά τη διάρκεια των διωγμών, κάποιοι προσπάθησαν, λέει, να αποσπάσουν τα σκηνώματα ακόμη κι από τα χέρια των διωκτών τους, για να έχουν «κοινότητα» με το «ιερό σώμα». Και χριστιανοί αποστάτες κατά τους διωγμούς επιθυμούσαν διακαώς λείψανα μαρτύρων, για να αντιμετωπίσουν την αδυναμία τους! Και όταν δεν υπήρχαν πλέον μάρτυρες, αναζητούσαν τους τάφους τους, τους μυρίζονταν με αλάθητη όσφρηση λαγωνικού και τους ξέθαβαν.

Ακόμη κι οι πιο περίφημοι εκκλησιαστικοί ηγέτες το έκαναν, όπως ο άγιος Αμβρόσιος, στον οποίο έδειχνε τα οστά μαρτύρων «κάποιο φλογερό αισθητήριο». Το έτος 386 έγινε ευρετής και εφευρέτης δύο εντελώς άγνωστων έως τότε ομολογητών, «ιερών σφαγίων», όπως τους ονόμαζε, «θριαμβευτικών σφαγίων», των αγίων «Γερβάσιου» και «Προτάσιου» -η πρώτη γνωστή εκταφή «ευρεθέντων» μαρτύρων-, όπου σκηνοθέτησε και μια θεραπεία τυφλού, η οποία αντιμετωπίστηκε με μεγάλες επιφυλάξεις ακόμη κι από οπαδούς του. (Εφ)ηύρε έπειτα τους αγίους «Αγρικόλα» και «Βιτάλιο», «Ναζάριο» και «Κέλσο» και ισχυρίστηκε ότι «ακόμη κι αν η τέφρα τους σκορπιστεί σε ολόκληρο τον κόσμο, η δύναμη τους θα παραμείνει ακέραιη».

Η χριστιανική αυτοκρατορική αυλή θεωρούσε τις αμβροσιανές δραστηριότητες στημένο παιχνίδι.

Το 386, το ίδιο έτος κατά το οποίο ο Αμβρόσιος είχε παρουσιάσει στα Μεδιόλανα με θαυματουργικό τρόπο τους δύο μάρτυρες «Γερβάσιο» και «Προτάσιο», ένα διάταγμα απαγόρευε την παραγωγή και διανομή λειψάνων. Ο εκκλησιαστικός Διδάσκαλος ο οποίος στο αποκορύφωμα του αγώνα του εναντίον της αυλής υμνούσε τα ευρήματα του ως «υπερασπιστές» και «στρατιώτες», ως «προστάτες», και δόξαζε την ισχυρή προστασία τους (praesidia, patrocinia), νοιάζεται για το διάταγμα λιγότερο από όλους. Γενναιόδωρα έστειλε τα μικρότερα κομμάτια του «Γερβάσιου» και του «Προτάσιου» σε όλο τον κόσμο· τα περισσότερα κατακλύζουν τη Γαλατία.

Μικρές μερίδες των μαρτύρων ταξίδεψαν στην Τουρ, Βιεν, Ρουέν, όπου ο άγιος επίσκοπος Βικτρίκιος (εορτάζεται στις 7 Αυγούστου) -ένας πρώην στρατιώτης ο οποίος εγκατέλειψε τη στρατιωτική θητεία του «με ένα καλά επικυρωμένο θαύμα» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό) και ύστερα δραστηριοποιήθηκε ως φανατικός προσηλυτιστής ειδωλολατρών έως τη Βρετανία -κέρδισε υψηλές απολαβές, πουλώντας του κόσμου τα λείψανα. Ο Βικτρίκιος διέθετε ήδη μια συλλογή την οποία είχε αγοράσει στην Ιταλία, και προπαγάνδιζε ακούραστα την αποτελεσματικότητά της, αν και τα κομμάτια ήταν πολύ μικρά: «Δεν κάνει να διαμαρτυρόμαστε για το μικρό μέγεθος αυτών των λειψάνων. Οι άγιοι δεν παθαίνουν τίποτα, όταν τεμαχίζονται τα λείψανα τους. Σε κάθε κομμάτι υπάρχει η ίδια θεραπευτική ενέργεια, όπως και στο σύνολο» -μια «γρανιτένια προσωπικότητα» υμνεί ο Ιησουίτης Ε. de Moreau, εξέχουσα «ανάμεσα στις ευγενέστερες της εποχής του»

Αλλά δεν κατάφερναν όλοι τα πάντα, ακόμη κι ένας τόσο πωρωμένος, τετραπέρατος πάτρωνας, όπως ο άγιος Μαρτίνος, έμελλε κάποτε να σταματήσει μια λατρεία που μόλις άνθιζε, επειδή εκείνος που τιμάτο και λατρευόταν από την Εκκλησία ήταν πρώην ληστής των δρόμων.

Όπως ο Αμβρόσιος, έτσι υποστήριξαν κι οι άλλοι εκκλησιαστικοί διδάσκαλοι τη λατρεία των λειψάνων, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ο Χρυσόστομος, ο Ιερώνυμος, ο Αυγουστίνος. Χωρίς κανένα δισταγμό επικυρώνουν θαύματα. Σύμφωνα με τον Αμβρόσιο, «πολλοί θεραπεύτηκαν σαν από μια σκιά (umbra quadam) των ιερών σορών». «Μόνο λίγη σκόνη μάζεψε τέτοιο μεγάλο πλήθος λαού. Η τέφρα δεν φαίνεται, οι ευεργεσίες είναι εμφανείς» (Αυγουστίνος). «Όχι μόνο οι σοροί των αγίων, αλλά και οι τάφοι τους είναι γεμάτοι πνευματική χάρη» (Χρυσόστομος).

Για παράδειγμα με μύρο. Πολλά λείψανα αναβλύζουν κατά "θαυμαστό" τρόπο μύρο. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός ο οποίος «ως λόγιος, ποιητής και κήρυκας» παρείχε «στην εκκλησία μεγάλες υπηρεσίες» (Altaner/Stuiber), τον οποίο δόξασε η Σύνοδος της Νίκαιας (787), παρακινούσε τους αμφισβητίες του αγίου μύρου που ανάβλυζε από τα λείψανα: «Ως θεραπευτική πηγή μάς έδωσε ο Χριστός τα λείψανα των αγίων από τα οποία βγαίνουν με ποικίλους τρόπους ποτάμια αγαθοεργιών και αναβλύζουν μύρα. Και κανείς να μην είναι άπιστος! Διότι αφού από σκληρό βράχο στην έρημο ανάβλυσε νερό ... είναι τότε απίστευτο να αναβλύζει από λείψανα μαρτύρων μύρο;» Έτσι στηρίζει η μια βλακεία την άλλη.

Από τον σεπτό δήθεν τάφο του αποστόλου Ανδρέα στην Πάτρα, όπου υπέστη δήθεν μαρτυρικό θάνατο σε σταυρό από τον οποίο έβγαζε δύο ολόκληρες ημέρες τα πιο ηθοπλαστικά κηρύγματα, από τον οποίο κήρυξε την «από του σταυρού διδασκαλία», ο οποίος «χρησιμεύει για την αιώνια καταστροφή των απίστων» («αυτό διαβάζεται σαν ευαγγέλιο»: Καπουτσίνος Maschek), ανάβλυζε μύρο και μάννα (ο Αντρέας προήχθη βέβαια και σε προστάτη άγιο της Ρωσίας, της Σκωτίας, της Ελλάδας, σε προστάτη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, προστάτη των χασάπηδων κ.ά. και τον καλούν συχνά στο ανεμοπύρωμα, τους σπασμούς όπως και ως διαμεσολαβητή σε ερωτικές υποθέσεις).

Ως διασημότερος αναβλυστής μύρου θεωρείτο ο -ίσως ιστορικό πρόσωπο- άγιος Δημήτριος του οποίου η λατρεία εντούτοις είναι μόνο συνέχεια εκείνης του ειδωλολατρικού Κάβειρου. Ο (δήθεν) τόπος ανάπαυσης του Δημήτριου στη Θεσσαλονίκη, όπου του αποδίδουν μεγάλες τιμές ως πολιούχου αγίου, με τη δύναμη του νεκρού έκανε το μύρο να αναβράζει (σ.σ.: το οποίο μύρο, διοχετεύεται στον τάφο μέσω μυστικών αγωγών, όπως ομολογεί ο ομότιμος καθηγητής θεολογικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Νίκος Ζαχαρόπουλος).

Αλλά και ερχόμενο σε επαφή με τα λείψανα του το μύρο αναβράζει -όπως κι αλλού, αν το μύρο περιέλθει στα χέρια των σωστών ανθρώπων, π.χ. σε εκείνα του αγίου Μαρτίνου της Τουρ. Ο φίλος του Σουλπίκιος Σεβήρος γράφει: «Ο ιερέας Αρπάγιος πιστοποιεί ότι είδε πώς φούσκωνε το λάδι με τις ευλογίες του Μαρτίνου, έως ότου ξεχείλισε από το παραγεμισμένο δοχείο». Το ίδιο αποτέλεσμα είχε φυσικά και η ευλογία του «ελαίου από το Τίμιο Ξύλο», του οποίου τα θραύσματα ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον (ορθόδοξο) κόσμο. Ο προσκυνητής της Πιατσέντσα (Πλακεντίας) αναφέρει: «Κατά τη διάρκεια της λατρείας του Σταυρού στο αίθριο της εκκλησίας του Αγίου Τάφου φέρνουν λάδι για αγιασμό σε μισογεμάτα δοχεία. Τη στιγμή που το Τίμιο Ξύλο αγγίζει το στόμιο του δοχείου, το λάδι φουσκώνει κι αν δεν το κλείσουν αμέσως, χύνεται έξω όλο το λάδι». !!! Ασχολίαστο.

Τον 4ο αιώνα εδραιώθηκε σιγά-σιγά το έθιμο να φυλάσσουν λείψανα αγίων κάτω από την Αγία Τράπεζα (πράγμα που συνήθιζαν προ πολλού στον ειδωλολατρικό κόσμο). Τα έβαζαν κάτω από την πλάκα της Τράπεζας ή σε κάποια εσοχή της, το «sepulcrum» -η Αγία Τράπεζα μεταβλήθηκε σε τάφο αγίων. Όσο ακαλαίσθητο κι αν ήταν πράγμα, παρότι το είχαν συνηθίσει -αν αγνοήσουμε το γεγονός ότι πάρα πολλά, πιθανώς τα περισσότερα οστά, πάνω από τα οποία τελούσαν το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, το Δείπνο του Κυρίου, δεν ανήκαν σε εκείνους στους οποίους τα απέδιδαν-, προέκυψε τώρα «έντονη ζήτηση» (Εγκυκλοπαίδεια της Εικονογραφίας) ιερών σορών ή μερών της σορού, η «ανάγκη» ήταν σύντομα κυριολεκτικά τεράστια και το πρόβλημα επίσης και το συλλεκτικό πάθος επίσης.

Υπήρχαν φανατικοί συλλέκτες χριστιανικών λειψάνων και σιγά-σιγά κάθε Εκκλησία ήθελε να έχει τα δικά της ιερά λείψανα μαρτύρων, στα τέλη του 6ου αιώνα είχαν σχεδόν όλες.

terrapapers.com_The church of St. Bartholomew in the town Czermna Poland3
Απ' τα αυτοκρατορικά εμβλήματα ως το λίπος αρκούδας

Τώρα όμως τα λείψανα δεν χρειάζονταν μόνο για την «τιμή των Αγίων Τραπεζών». Ιερές σοροί προστάτευαν κι από κάθε είδους διαβολικά πράγματα, έδιωχναν ένα σωρό κακά. Έτσι τα επιθυμούσαν διακαώς οι αυτοκράτορες, οι Εκκλησίες, αλλά και ιδιώτες.

Οι χριστιανοί αυτοκράτορες έδειξαν αμέσως μεγάλο ενδιαφέρον. Ήδη ο γιος του Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, διέταξε να μεταφέρουν το έτος 357 τρεις ολόκληρους αγίους, ή μάλλον τα οστά τους, στην πρωτεύουσα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, τα φερόμενα ως οστά των αγίων Ανδρέα, Λουκά και Τιμόθεου. Το 438, η Ευδοκία η Αθηναΐδα, η σύζυγος του Θεοδόσιου Β', του ανθρώπου που εκπλήρωνε «όλες τις εντολές του Χριστιανισμού», έφερε στην Κωνσταντινούπολη από ένα προσκύνημα των Ιεροσολύμων τα λείψανα του αγίου Στέφανου και τις αλυσίδες του αγίου Πέτρου.

Αφού ο βασιλιάς Σιγισμούνδος της Βουργουνδίας «κατανάλωσε» τα ιερά λείψανα που είχε πάρει κατά την επίσκεψη του στη Ρώμη, έστειλε τον διάκονο του Ιουλιανό στον πάπα Σύμμαχο (498-514) -περιβόητο για τις οδομαχίες του, τις εκκλησιαστικές σφαγές και τις συμμαχιανές πλαστογραφίες-, για να του δώσει καινούργια. Επανειλημμένα δώρισε ο πάπας Πελάγιος Α' (556-561), τον οποίο θεώρησαν συνένοχο στον θάνατο του προκατόχου του, του δολοφόνου πάπα Βιγίλιου, και στον βασιλιά Χιλδεβέρτο θησαυρούς λειψάνων.

Κι όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός θέλησε να ανεγείρει στην Κωνσταντινούπολη εκκλησία προς τιμή των Αγίων Αποστόλων, παρακάλεσε και πήρε από τον πάπα Ορμίσδα σχετικά λείψανα, καθώς βέβαια άξιζε «να πάρει κι εκείνος τέτοια λείψανα, όπως τα είχε όλος ο κόσμος». Επιθυμούσε «sanctuaria beatorum Petriet Pauli» (ευλογίες από τους μακάριους Πέτρο και Παύλο), εκτός αυτού και κάτι από τις αλυσίδες των Αγίων Αποστόλων, «ει δυνατόν» και μερικά κομματάκια από τη σχάρα του αγίου Λαυρέντιου.

Οι αυτοκράτορες ήταν συχνά παρόντες και κατά την άφιξη των λειψάνων, κι αυτό το ενδιαφέρον διατηρήθηκε κι εντάθηκε περισσότερο κατά τους επόμενους αιώνες. Τα λείψανα ανήκαν, ούτως ειπείν, στο δημόσιο θησαυρό, ήταν σύμβολο «επίσημης» άσκησης της εξουσίας μέχρι και τον ακμάζοντα Μεσαίωνα. Η ευσεβής μανία (η υποκρισία) των κυρίων, τα καμώματα της εξουσίας τους έφταναν μέχρι τον εξοπλισμό των εκκλησιών των αυτοκρατορικών νεκροταφείων με λείψανα, μέχρι το συνδυασμό των αυτοκρατορικών εμβλημάτων με λείψανα, αλλά και τη δημιουργία «αυτοκρατορικών αγίων», patroni peculiares των βασιλέων, τα ιερά λείψανα έπαιζαν ρόλο και κατά τη σύναψη συμβάσεων, ορκίζονταν παρουσία λειψάνων, αλλά κυρίως τα έπαιρναν μαζί στον πόλεμο. Ο βασιλιάς Ερρίκος Α' (919-936) δεν φειδόταν καμμίας εκστρατείας, για να αρπάξει μια από τις πολλές «Ιερές Λόγχες».

Ειδικά την εποχή της μετανάστευσης των λαών, όταν η δύναμη της αυτοκρατορίας συρρικνώθηκε, όταν η αυτοκρατορία της Δυτικής Ρώμης κατέρρευσε και οι πόλεις αφέθηκαν στη μοίρα τους, κοίταζαν και οι Εκκλησίες να βρουν θρησκευτικούς προστάτες. Εδώ βοήθησαν κατά κάποιο τρόπο τα ιερά πτώματα, οι σοροί, τα οστά αλλά και άλλα κομμάτια των αγίων, κυρίως τις ιδιαίτερα απειλούμενες πόλεις. Οι μεγάλοι άγιοι των προσκυνημάτων, οι Απόστολοι και οι μάρτυρες της Ρώμης, ο άγιος Φήλιξ της Νόλας, ο άγιος Βικέντιος της Σαραγόσας, φιγούραραν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ως πολιούχοι όπως ο Σέργιος στη Ρουσαφά, ο Θεόδωρος στα Ευχάιτα, ο Θωμάς στην Έδεσσα, ο Δημήτριος στη Θεσσαλονίκη ή ο επίσκοπος Ιάκωβος στη Νίσιβη -ο «προστάτης και στρατηλάτης».

Σε περίπτωση πολέμων και λοιμών βοηθούσαν πάντα τα σκηνώματα, οι ιεροί σκελετοί, τα ιερά λείψανα. Σε κάποια επιδημία, οι πολίτες της Ρενς έκαναν πανηγυρική λιτανεία στην πόλη, μεταφέροντας ένα κάλυμμα από τον τάφο του αγίου Ρεμίγιου (Ρεμί). Ωστόσο το έθιμο δεν είχε μεταδοθεί μόνο στους ηγεμόνες και στις πόλεις, αλλά και στους περισσότερους χριστιανούς. Υπήρχαν αμέτρητα άτομα που έπαιρναν σπίτι τους λείψανα μαρτύρων (ή τέλος πάντων αυτά που νόμιζαν πως ήταν), κυρίως τέφρα ή «λείψανα αίματος», πανιά ποτισμένα με αίμα, στην Αίγυπτο ενίοτε και ολόκληρες σορούς μαρτύρων, τα είχαν μαζί τους στο κάθε τους βήμα ή τα χρησιμοποιούσαν περιστασιακά.

Πίστευαν ότι αποσοβούσαν όλων των ειδών τις καταστροφές ή προσέλκυαν τη «δύναμη» και τη συνηγορία των ουρανών (έως τον 13ο αιώνα οι αγορές λειψάνων από ιδιώτες επιτρέπονταν, χωρίς οποιονδήποτε έλεγχο από την πλευρά της Εκκλησίας).

Ένα από τα πρώτα τεκμηριωμένα παραδείγματα αυτής της πίστης, δίνει τον πρώιμο 4ο αιώνα η πλούσια χήρα Λουκίλλα από την Καρχηδόνα. Πριν κοινωνήσει, φιλούσε πάντα οστά μαρτύρων -κι αυτό μάλιστα, χωρίς εκείνα να είναι επίσημα αναγνωρισμένα ως τέτοια. Με εντελώς διαφορετικό τρόπο προσπαθούσε να προστατευθεί ο βασιλιάς Χιλπέριχος. Όταν το 583 εισέβαλε στο Παρίσι, διέταξε να προπορευθούν τα λείψανα πολλών αγίων, για να ματαιώσει μια κατάρα. Λεγόταν δε ότι τα οστά δε βοηθούσαν μόνο σε αυτή τη ζωή αλλά και στην άλλη.

Καθώς μια άλλη χριστιανική δεισιδαιμονία ή δοξασία -που τελικά είναι το ίδιο- ήταν να παίρνουν μαζί στον τάφο τους λείψανα, «για να γλυτώσουν μ' αυτό τον τρόπο τα ερέβη του Κάτω Κόσμου» (επίσκοπος Μάξιμος του Τορίνου). Ο ειδικός προσκυνηματολόγος και τα λειψανολόγος Kotting διαπιστώνει και σε τέτοιου είδους «απανθίσματα» ένα γνήσιο θρησκευτικό πυρήνα «της υγιούς χριστιανικής λειψανολατρείας». Όταν όλα γύρω σήπονται, για τους· απολογητές εξακολουθεί να υπάρχει πάντα ένας ωφέλιμος «πυρήνας».

Ήδη κατά τον όψιμο 4ο αιώνα εμφανίστηκε στην Ανατολή η ευσεβής μέθοδος να ξεθάβουν και να τεμαχίζουν αυτές τις σορούς, με σκοπό τον πολλαπλασιασμό και τη διανομή των θαυματουργικών δυνάμεων των μαρτύρων. Ειδωλολάτρες και χριστιανοί αυτοκράτορες είχαν μεν διασφαλίσει δια νόμου το απρόσβλητο των τάφων, εκδίδοντας μάλιστα και αυστηρότερες διατάξεις, αλλά αυτό δεν κατόρθωσε να αποτρέψει τη χριστιανική Εκκλησία. Ήδη ο εκκλησιαστικός πατέρας Θεοδώρητος, ο πρώτος θεολόγος της χριστιανικής λειψανολατρείας, απέδιδε στα πιο μικρά τμήματα των λειψάνων την ίδια αποτελεσματικότητα με τα ολόκληρα.

Τεμαχισμένα σώματα -ολόκληρη η δράση της θείας χάριτος!

Άρχισε ένα ανθηρό εμπόριο, ανταλλαγές και πωλήσεις, παζάρευαν με γνήσια κι ακόμη συχνότερα με ψεύτικα λείψανα, ενίοτε έβγαιναν στην αγορά ως υπολείμματα μαρτύρων και δόντια τυφλοπόντικα, κόκκαλα ποντικών, λίπος αρκούδας. Με λίγα λόγια, οι συναλλαγές πήραν από εκείνη την εποχή τέτοιες διαστάσεις, ώστε το 386 ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος εξέδωσε ειδικό νόμο ενάντια στην πώληση και το εμπόριο λειψάνων. Εντούτοις αυτό συνέχιζε να ανθεί ασταμάτητα, καθώς μάλιστα δεν κατακρεουργούσαν με φρικιαστικό τρόπο μόνο τα πτώματα (reliquiae de corpore), αλλά κατά τον ίδιο τρόπο τεμάχιζαν κι άλλα ιερά λείψανα, τα διέλυαν, τα παλαίωναν, όπως τα όργανα του μαρτυρίου, τον δήθεν σταυρό του δήθεν Χριστού, αλυσίδες, σχάρες, ρούχα, καθώς, όπως δίδασκε ο πάπας Γρηγόριος Α', «ο Μέγας», υπήρχε και σ' αυτά η ίδια «δύναμη».

Έτσι άνθιζαν οι δουλειές από τον 4ο αιώνα έως τη Μεταρρύθμιση, «διότι ένα θαυματουργό λείψανο έφερνε μεγάλα κέρδη» (Schlesinger), οπότε τον 9ο κι ακόμη περισσότερο το 12ο και 13ο αιώνα ο τζίρος έφτασε στα ύψη, με τις σταυροφορίες, τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης. Στο τέλος ο κλήρος, όταν αυτό το εμπόριο είχε φτάσει στο αποκορύφωμα του, προσπάθησε να βγάλει από τη μέση τους ακριβούς μεσάζοντες. Γιατί η λατρεία των λειψάνων είναι «μία απλή ανθρώπινη ανάγκη σεβασμού προς το πρόσωπο του αγίου ανθρώπου. Στην αρχή υπήρχε η αθόρμητη ευλάβεια απέναντι στα λείψανα» (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό).

terrapapers.com_The church of St. Bartholomew in the town Czermna Poland4
Ευλογίες και σκελετοί που ταξιδεύουν

Όπως και να έχει το πράγμα, με τον τεμαχισμό των λειψάνων μπόρεσαν να εκπληρώσουν πολλές επιθυμίες και να αναζωογονήσουν την πίστη τους. Διότι όσο μικρό κομματάκι κι αν έπαιρναν από το λείψανο, ως ιδιώτες ή ως Εκκλησία, από μισαλλοδοξία ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο, μιλούσαν ασταμάτητα για το γεγονός ότι είχαν στην κατοχή τους τον ένα ή τον άλλο άγιο. Και καθώς σκέφτονταν ποσοτικά και πίστευαν ότι η προστασία από περισσότερους αγίους θα ήταν μεγαλύτερη παρά από έναν, όπως και ότι, συγκεντρώνοντας πολλά ακόμη και μικροσκοπικά κομμάτια, θα αποκτούσαν μεγαλύτερη ευλογία, επεδίωκαν την απόκτηση όλο και περισσότερων. Έτσι προέκυψαν βέβαια ολόκληρες συλλογές λειψάνων.

Ο τεμαχισμός των λειψάνων γινόταν χωρίς περιορισμούς ιδίως στη χριστιανική Ανατολή. Πριόνιζαν, έκοβαν κι έσπαγαν ό,τι μπορούσαν να κόψουν από τον άγιο, ό,τι μπορούσαν να μικρύνουν και να πολλαπλασιάσουν. Η Δύση έδειχνε έως και τον 7ο, 8ο αιώνα περισσότερη αυτοσυγκράτηση, αλλά όχι και πλήρη αποχή, όπως πίστευαν για πολύ καιρό έως και τον 20ό αιώνα. Ένας αυστηρός ρωμαϊκός νόμος διασφάλιζε μεν το απρόσβλητο των τάφων, αλλά προφανώς τον παρέβαιναν.

Στην Δύση έκοβαν ήδη τεμαχισμένα σαρκικά λείψανα σε ακόμη μικρότερα κομμάτια, ή μοίραζαν σε μερίδες όσα ήταν εύκολο να διαιρεθούν, όπως το αίμα, η τέφρα, τα δόντια, οι τρίχες, και με τον ίδιο τρόπο κομμάτιαζαν και τις εισαγόμενες, ήδη κομματιασμένες σορούς. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, στις ταξιδιωτικές αποσκευές μιας προσκυνήτριας των Ιεροσολύμων υπήρχε ένα κομμάτι από λείψανο του Ιωάννη του Βαπτιστή, το οποίο τρεις Γαλάτες επίσκοποι ήθελαν να κόψουν σε μικρότερες φέτες.

Και στην Τουρ έγιναν πολλές ανακομιδές. Και στη Βόρεια Ιταλία υπό τον ιδιοφυή ευρετή κι εφευρέτη μαρτύρων Αμβρόσιο τεμάχιζαν σορούς μαρτύρων. Τη Δύση κατέκλυσαν κυρίως λείψανα από το αίμα των μαρτύρων «Γερβάσιου» και «Προτάσιου» που ο ίδιος είχε «ανακαλύψει». Ο φίλος του Αμβρόσιου επίσκοπος Βικτρίκιος της Ρουέν αγόραζε με ζήλο λείψανα μαρτύρων της Βόρειας Ιταλίας και της Ανατολής. Αλλά και στη Βόρεια Αφρική πουλούσαν μοναχοί αληθινά και ψεύτικα οστά μαρτύρων.

Ωστόσο, παρόλο τον τεμαχισμό και τη διακίνηση μικρών και μικροσκοπικών κομματιών, το απόθεμα δεν επαρκούσε, καθώς μάλιστα στη Ρώμη, όπως φαίνεται, για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έκαναν τεμαχισμούς, αν και δεν δίσταζαν να παίρνουν λείψανα που είχαν κόψει οι Έλληνες. Οι πάπες τσιγκουνεύονταν μεν τα λείψανα που είχαν στην κατοχή τους, ιδίως εκείνα «πρωτευόντων αγίων», αλλά πιο γενναιόδωρα χάριζαν λείψανα τα οποία παρήγαγαν φτηνά, με ένα κόλπο.

Κατασκεύασαν δηλαδή το είδος των ευλογιών, όπου το κάθε αντικείμενο το οποίο ερχόταν σε επαφή με τον τάφο του αγίου, π.χ. τον δήθεν τάφο του αγίου Πέτρου (ή ύστερα και στην Τουρ τον τάφο του αγίου Μαρτίνου), μεταβαλλόταν το ίδιο σε ιερό λείψανο, καθώς η υπερφυσική δύναμη του «γνήσιου» λείψανου μεταφερόταν στο άλλο, που ήταν τώρα και αυτό «γνήσιο». Τοποθετούσαν απλά δίπλα στις σορούς των αγίων μαντήλια μέσα σε κουτιά από ξύλο, ελεφαντόδοντο ή πολύτιμο μέταλλο, και ισχυρίζονταν ότι είχαν ακριβώς την ίδια αποτελεσματικότητα με τα άλλα λείψανα -πράγμα που αναμφίβολα αλήθευε.

Και σ' αυτό έδωσαν έμφαση οι μεγάλοι θεολόγοι του Χριστιανισμού του 4ου και 5ου αιώνα, οι εκκλησιαστικοί διδάσκαλοι Ιλάριος, Βασίλειος, Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Ιωάννης Χρυσόστομος, Αυγουστίνος και άλλοι. Πολλά πράγματα μπόρεσαν τώρα να γίνουν λείψανα, για να μην πούμε τα πάντα, όχι μόνο το ελάχιστο κομματάκι μιας σορού αγίου, αλλά. π.χ. κι ένα σφουγγάρι το οποίο ήταν ποτισμένο με το αίμα του αγίου ή ακόμη κι ένα κουρελάκι, αρκεί να είχε έρθει σε επαφή με το λείψανο· διότι με αυτό τον τρόπο η «δύναμη» του γνήσιου λειψάνου μεταφερόταν στο καινούργιο -από τον 4ο αιώνα μια έμμονη ιδέα ολόκληρου του χριστιανικού κόσμου.

Με τη βοήθεια των ευλογιών, τις οποίες η Ρώμη διασκόρπισε σε όλη τη Δύση, εδραίωσε πρώτα από όλα την επιρροή της εκκλησιαστικής πολιτικής της. Γενναιόδωρα μοίραζαν οι πάπες προς όλες τις κατευθύνσεις τα δώρα τους που δεν κόστιζαν τίποτα και μπήκαν «στην ιστορία της ευσέβειας» με ποικίλα ονόματα: brandea, pallida, sanctuaria, memoriae, benedictiones, eulogiae, patrocinia. Ο πάπας Γρηγόριος A' (590-604), ο επονομαζόμενος Μέγας, έκανε μεγάλες αποστολές λειψάνων.

Ανάμεσα τους υπήρχαν σπάνια κομμάτια (με αποδέκτες βασιλείς) όπως σταυροί με ένθετα θραύσματα από τον σταυρό του Ιησού ή με τρίχες του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος ως εκ θαύματος άφησε δύο κεφάλια. Αυτός ο πάπας έστελνε και κλειδιά με ρινίσματα από τις αλυσίδες του κορυφαίου Αποστόλου, για να τα κρεμάνε κατά της βασκανίας. Τώρα δεν δίσταζαν ούτε στη Ρώμη να χυμήξουν στους τάφους. Έτσι ο πάπας Βονιφάτιος Δ' (608-615) διέταξε να μεταφέρουν στη Ρώμη πολλά οστά και να τα τοποθετήσουν κυρίως στην εκκλησία Santa Maria ad martyres (Παναγία των Μαρτύρων), το αρχαίο Πάνθεο, το «Ιερό όλων των θεών», το οποίο είχε ο ίδιος αναμορφώσει και αφιερώσει στην Παναγία και σε άπαντες τους μάρτυρες.

Από την εποχή του Παύλου Α' (757-767) παραδόθηκαν πολλά «άγια σώματα» (αργότερα πλέον μόνο μικρά τμήματα) στο βασίλειο των Φράγκων αφού αυτός ο πάπας απευθύνθηκε επανειλημμένα στον Πιπίνο για βοήθεια εναντίον των Λογγοβάρδων και του Βυζαντίου -επομένως μπορούσε να ξοδέψει γι' αυτό το σκοπό μερικά πτώματα, σε οποίον κι αν ανήκαν.

Οι περισσότεροι σκελετοί, κόκκαλα και κοκκαλάκια έκαναν πιο έντονη, πιο διάσημη ζωή απ' ό,τι είχαν κάνει ποτέ όσο ζούσαν. Τα λείψανα του αγίου Βικέντιου της Σαραγόσας π.χ., του Ισπανού πρωτομάρτυρα και προστάτη της Πορτογαλίας, είναι από μόνα τους μια ολόκληρη ιστορία, είτε είναι ιστορικός ο θρυλικός θάνατος του είτε όχι. Έως τον 6ο αιώνα αναπαύονταν όλα τα οστά του, όπως λέγεται, στη Βαλένθια· όμως μισή χιλιετία αργότερα δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

Αντ' αυτού, δίνονται ήδη το 542 στη μονή Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε (Αγίου Γερμανού του Πρε) κοντά στο Παρίσι τα άμφια του αγίου, στο αββαείο των Βενεδικτίνων του Καστρ δίνονται το 864 τα οστά, στο Λε Μαν η κάρα, αλλά και στο ναό του Αγίου Λαυρέντιου της Κολωνίας δίνεται η κάρα (και το κεφάλι του Ορφέα ήταν θαμμένο σύμφωνα με τη μια παράδοση στη Λέσβο, σύμφωνα με την άλλη κοντά στη Σμύρνη), το Μπάρι παίρνει το «ιερό λείψανο της χειρός» του χριστιανού ήρωα, οστά δίνονται και στο ναό του αγίου Βικέντιου στο Μετς, οστά και στο Μπρέσλαου (Βρότσλαφ), όπου ο Βικέντιος προήχθη τον 11ο αιώνα σε προστάτη του ιερατείου του εκεί καθεδρικού ναού και σε δεύτερο άγιο της επισκοπής, το σώμα δόθηκε και στην Αλγκάρβε της Πορτογαλίας, το σώμα δόθηκε και στη Λισαβόνα, λείψανα δόθηκαν και στη Σαραγόσα (το 855), στην Κορτόνα, στον καθεδρικό ναό της Λοζάνης (έως το 1529). Τέλος η κάρα η οποία είχε κλαπεί από την Κολωνία, καταλήγει το 1463 στη μητρόπολη της Βέρνης, όπου ο άγιος Βικέντιος γίνεται πολιούχος, και η εικόνα του εμφανίζεται σε νομίσματα και εμβλήματα της πόλης.

Τα υπολείμματα της Παναγίας, ή «όλη η αθλιότητα της ανθρωπότητας»

Μάλλον δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο γεγονός ότι από την Παναγία δεν διέθεταν τίποτα, ούτε το παραμικρό. Οι κάτοικοι της Ναζαρέτ δεν είχαν προσέξει τίποτα το ασυνήθιστο επάνω της. Ολόκληρη η Καινή Διαθήκη την αναφέρει σπάνια και χωρίς ιδιαίτερες τιμές. Οι πατέρες της Εκκλησίας, του 3ου αιώνα ακόμη, την κατηγορούν για ματαιοδοξία, υπερηφάνεια, έλλειψη πίστης στον Χριστό και πολλά άλλα. Οι επίσημοι ηγέτες της Εκκλησίας διατηρούσαν αρχικά κάποιες επιφυλάξεις απέναντι στη λατρεία της Παναγίας, προσπαθούσαν τουλάχιστον να την περιορίσουν στα όρια της αγιολατρείας. Ενώ μάλιστα από τον 4ο αιώνα τιμούσαν τους αγίους με αναφορά του ονόματός τους στις δεήσεις κατά τη θεία Λειτουργία, η Μαρία εξαιρείτο από αυτό έως τα μέσα του 5ου αιώνα.

Έναν αιώνα νωρίτερα της έδιναν λιγότερη προσοχή απ' ό,τι στους κατώτερους μάρτυρες. Μόλις τον όψιμο 4ο αιώνα χτίζουν την πρώτη εκκλησία της Παναγίας στη Ρώμη η οποία διαθέτει σήμερα περίπου ογδόντα εκκλησίες της Παναγίας. Αλλά τότε δεν γνώριζαν ακόμη πουθενά προσκύνημα της Παναγίας. Τουλάχιστον τέσσερις αιώνες τα έβγαλε πέρα χωρίς αυτήν η χριστιανοσύνη. Μόλις από τον 5ο αιώνα τελούν εορτασμούς της Παναγίας. Αλλά στην Αφρική ακόμη και την εποχή του Αυγουστίνου δεν υπάρχει εορτασμός της Παναγίας. Μόνο από τη Σύνοδο της Εφέσου, στην οποία ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Κύριλλος επιβάλλει το δόγμα της Θεοτόκου Μαρίας, με τεράστιες δωροδοκίες, επίσκοποι, αυτοκράτορες και όσοι άλλοι ήθελαν και είχαν τη δυνατότητα, «σκοτώνονταν» ποιος θα ανεγείρει ναό της Παναγίας.

Για την εξωτερική εμφάνιση της Μαρίας δεν ήταν τίποτα γνωστό, όπως πιστοποιεί κι ο Αυγουστίνος. Αλλά κατά το προσκύνημα της στα Ιεροσόλυμα, η αυτοκράτειρα Ευδοκία είχε την τύχη ενός ευτυχούς ευρήματος. Γύρω στο 435 ανακάλυψε μια εικόνα της Παναγίας, και μάλιστα ζωγραφισμένη από τον Απόστολο Λουκά! Τον 6ο-7ο αιώνα παρήγαγαν «κυριολεκτικά εργοστασιακά» πορτρέτα της Παναγίας, και σαν να μην έφταναν αυτά, τον 8ο αιώνα ήρθαν να προστεθούν οι εικόνες της Παναγίας που δεν είχαν φτιαχτεί από ανθρώπινα χέρια, οι «αχειροποίητες».

Συνηθισμένες εικόνες της Παναγίας βρίσκονταν τον όψιμο 6ο αιώνα αναμφίβολα στα σπίτια των περισσότερων χριστιανών της Ανατολής, όπως και στα κελιά των μοναχών, όπου λέγεται ότι σχεδόν τις θεοποιούσαν. Εικόνες της Παναγίας λατρεύονταν τώρα περισσότερο από άλλες εικόνες αγίων, λατρεύονταν ως λείψανα, κι αυτός ήταν πιθανώς ο λόγος που δεν έκαναν ακόμη μεγάλο εμπόριο με λείψανα της Μαρίας: η εικόνα της ήταν αρχικά επαρκές υποκατάστατο. Τέλος έγινε το πιο συχνό θέμα της χριστιανικής τέχνης. Φιγούραρε από τις αρχές του 7ου αιώνα (610) στα πολεμικά πλοία του αυτοκράτορα Ηράκλειου -και διαμέσου των αιώνων η Παναγία παρέμεινε η «βασίλισσα της άνοιξης» και η μεγάλη βασίλισσα του πολέμου και του αίματος, η οποία γνώρισε σίγουρα τους μεγαλύτερους θριάμβους της στη Δύση, έως και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από τα τέλη του 5ου και τον 6ο αιώνα, κυρίως στην Παλαιστίνη, συνηθίζουν να προωθούν την πίστη και το εμπόριο με λείψανα της Παναγίας. Γνώριζαν ξαφνικά την πέτρα πάνω στην οποία ξεκουράστηκε η Παρθένος στο ταξίδι της για τη Βηθλεέμ. Όπως πιστοποιεί κάποιος προσκυνητής, αυτή η πέτρα ήταν τοποθετημένη γύρω στο 530 ως Αγία Τράπεζα στην εκκλησία του Αγίου Τάφου των Ιεροσολύμων. Δεκαετίες αργότερα όμως ένας άλλος προσκυνητής τη βρήκε πάλι στην πρωταρχική θέση της· από εκεί ανάβλυζε τώρα αφρίζοντας το πιο εύγευστο νερό.

Τον 6ο αιώνα ακόμη, υπάρχουν σχετικά λίγα λείψανα της γκαρνταρόμπας της Παναγίας. Γύρω στο 570 προσκυνητές από τη Δύση λατρεύουν στη Διοκαισάρεια ένα σταμνί κι ένα καλαθάκι της Παναγίας, στη Ναζαρέτ θαυματουργά ρούχα της Παναγίας, στα Ιεροσόλυμα δείχνουν τη ζώνη της και το κεφαλομάντηλό της. Ιδιαίτερα η ζώνη αποκτά όπως φαίνεται σύντομα μεγάλο κύρος και υμνείται αργότερα σε ύμνους και κηρύγματα. (Αφού τώρα λείψανα της ζώνης της Παναγίας υπάρχουν στο Λίμπουργκ, στο Άαχεν, στη Σαρτρ, στο Πράτο της Φλωρεντίας. Στην Τοσκάνη χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης ένα λείψανο της Τίμιας Ζώνης, στην Ανατολή έχουν προς τιμήν της ιδιαίτερο εορτασμό στις 31 Αυγούστου).

Εκκλησίες και ιδιώτες μαλώνουν τώρα για το ποιος κατέχει αυτά ή τα άλλα λείψανα της Παναγίας. Τα περισσότερα τα κερδίζει η Κωνσταντινούπολη: τα ιδρωμένα σάβανα στα οποία ήταν τυλιγμένη η σορός της Παναγίας, κι ένα φόρεμα το οποίο φορούσε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της.

Προς τιμή του φορέματος και της ζώνης η Κωνσταντινούπολη τελεί εορτασμούς, περιφέρουν το φόρεμα ακόμη και σε παρακλητικές λιτανείες, κι αυτό με μεγάλη επιτυχία, αφού τον 7ο και τον 9 ο αιώνα προστατεύει την πόλη επανειλημμένα από πολεμικούς αντιπάλους και σεισμούς. Τώρα τα λείψανα από τα ρούχα της Παναγίας βρίσκονται στο Άαχεν (από το «θησαυρό λειψάνων» των Καρολίγγειων), στη Σαρτρ (ως δώρο του Καρόλου του Φαλακρού), στη Σανς, στη Ρώμη, στο Λίμπουργκ κ.ο.κ. Τέλος σκορπίζονται στο κόσμο όλα τα πράγματα της Παναγίας που μπορεί κανείς να διανοηθεί.

Τον Μεσαίωνα λατρεύουν στο Γκάμινγκ κάτι «από την πέτρα πάνω στην οποία έτρεξε γάλα από τη παμμακάριστη παρθένο», κάτι «από τα μαλλιά της, από το πουκάμισο της, από τα παπούτσια της» κ.ά. Η εκκλησία των ανακτόρων της Βιτεμβέργης διαθέτει το 1509 «5 κομματάκια από «το γάλα της Παρθένου, 4 κομματάκια από τα μαλλιά της Παναγίας, τρία κομματάκια από το πουκάμισο της Παναγίας» κ.λπ.

Ας σκεφτούμε: Η Βιτεμβέργη είχε στην κατοχή της εκείνη τη χρονιά, όπως και να το κάνουμε, 5.005 λείψανα, τα περισσότερα εκ των οποίων είχε εισαγάγει από τους «Άγιους Τόπους» ο πρίγκιπας Φρειδερίκος ο Σοφός Exclamation mark· έως το 1522 εργαζόταν στη Βενετία για λογαριασμό του σοφού ηγεμόνα ειδικός αγοραστής. Αλλά και στα μέσα του αιώνα του Διαφωτισμού οι Ιησουίτες, οι οποίοι είναι μέχρι σήμερα ενεργοί στο Μόναχο, εισήγαγαν μια ειδική «προσευχή στη χτένα της Παρθένου Μαρίας», ισχυριζόμενοι ότι η λατρεία των μαλλιών της Μαρίας σε κάνει αλεξίσφαιρο: «Σαν να είσαι χωμένος σε σακί με μαλλί, θα στέκεσαι καταμεσής στη βροχή από σφαίρες» Λάτρευαν δε τη μαλλιαρή ιστορία της Παναγίας και με ένα ποίημα από το οποίο αρκεί μάλλον η πρώτη στροφή:

«Ο Θεός που μετράει όλες τις τριχούλες,
διάλεξε και τούτες,
κι έτσι αυτές οι λίγες τριχούλες αξίζουν για μένα,
περισσότερο από όλα τα μαργαριταράκια».

Ακόμη κι αυτή η σύντομη ματιά στο μέλλον μπορεί να υποδηλώσει την αποβλάκωση της χριστιανοσύνης για δύο ολόκληρες χιλιετίες. Αφού από ιστορική άποψη -κι εμείς εδώ δεν εξετάζουμε καμία άλλη!- ειδικά η λατρεία της Παναγίας παρουσιάζει μια εικόνα που, όπως λέει με παράπονο ο Arthur Drews, στη θέα της σε αγγίζει «όλη η αθλιότητα της ανθρωπότητας. Είναι μια ιστορία της πιο παιδαριώδους δεισιδαιμονίας, των πιο θρασειών πλαστογραφιών, παραποιήσεων της αλήθειας, ερμηνειών, φαντασιώσεων, σκευωριών, υφασμένη από ανθρώπινη κακομοιριά και ανεπάρκεια, ιησουίτικη πονηριά και εκκλησιαστική αρχομανία, ένα θέατρο για γέλια και για κλάματα: η αληθινή θεία κωμωδία».

Σπάνια κομμάτια και διαμαρτυρίες

Ωστόσο, ειδικά ανάμεσα στα λείψανα υπάρχουν αρκετά φαιδρά και περίεργα πράγματα. Ακόμη σπανιότερα κομμάτια είναι ίσως τα φτερά και τα αβγά του Αγίου Πνεύματος στην τιμημένη αρχιεπισκοπή του Μάιντς. Ή τα λείψανα του γαϊδάρου των Βαΐων, τα οποία η Βερόνα επέμενε ότι είχε. (Στον ευσεβή Μεσαίωνα υπήρχαν ακόμη και πολλές εορτές του γαϊδάρου όπως η festum asinorum της Ρουέν, η οποία όμως αφορούσε τον γάιδαρο του Βαλαάμ, το αντίστοιχο ζώο της Παλαιάς Διαθήκης· και η γιορτή του γαϊδάρου στη Μπωβαί τελείτο σε ανάμνηση της υποτιθέμενης φυγής στην Αίγυπτο).

Σε ιερά λείψανα μπορούσαν να μεταβληθούν ακόμη και κτίρια. Π.χ. στη Ρώμη μια ιδιωτική κατοικία, στην οποία λέγεται ότι ζούσε και κήρυττε ο απόστολος Παύλος δύο ολόκληρα χρόνια· έδειχναν τη σάλα ακόμη και τον 20ό αιώνα. Το πιο περιβόητο λείψανο αυτού του είδους όμως είναι αναμφίβολα η Santa Casa (Άγια Οικία) του Λορέτο, η υποτιθέμενη οικία της Παναγίας στη Ναζαρέτ την οποία επισκέπτονταν κάποτε αμέτρητοι προσκυνητές. Αλλά όταν το 1291 έχασαν και το τελευταίο οχυρό στην Παλαιστίνη, άγγελοι μετέφεραν «την Αγία Οικία» στην Ιταλία· αρχικά κοντά στο Φιούμε (Ριγιέκα), ύστερα στο Λορέτο, όπου και τον 20ό αιώνα εξακολουθεί να είναι προορισμός προσκυνητών.

Η λατρεία των λειψάνων διευρύνθηκε με το σύστημα των φυλακτηρίων που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνέχεια των πολύ διαδεδομένων φυλαχτών της ειδωλολατρίας, αντικειμένων γεμισμένων με μαγικά στοιχεία τα οποία φορούσαν τις περισσότερες φορές γύρω από το λαιμό και τα οποία σκοπό είχαν να δίνουν ιδιαίτερες υπερφυσικές δυνάμεις και να απομακρύνουν το κακό από εκείνους που τα φορούσαν. Η Εκκλησία απαγόρευσε μεν τα φυλαχτά, αλλά ευλόγησε τα φυλακτήρια και σύντομα η ζήτηση φυλακτηρίων από χριστιανούς «έγινε ανυπολόγιστη» (Kotting).

Το όλο θέμα ήταν όμως τόσο απεχθές, ώστε ακόμη και μέσα από την Εκκλησία ξεσηκώθηκαν διαμαρτυρίες εναντίον των «τεφρολατρών και των ειδωλολατρών» (cinerarios et idololatras). Με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα συνέβη αυτό στις αρχές του 5ου αιώνα από τον Γαλάτη ιερέα Βιγιλάντιο τον οποίο υποστήριξαν και επίσκοποι της πατρίδας του, αλλά ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Ιερώνυμος, προφανώς για εντελώς προσωπικούς λόγους, του επιτέθηκε με τη γνωστή και διαβόητη σφεντόνα λάσπης του και τον γκρέμισε στη δυσμένεια.

Αλλά και κατά τον Μεσαίωνα εμφανίζονταν συνεχώς πολέμιοι της αηδιαστικής λατρείας, παραδείγματος χάρη στο πρόσωπο του αρχιεπισκόπου Αγοβάρδου της Λυών (πέθανε το 840) ή, ακόμη περισσότερο στο πρόσωπο του σύγχρονου του, επισκόπου Κλαύδιου του Τορίνου, ο οποίος πολέμησε για την άποψη να αφήνουν καλύτερα τα λείψανα στον τάφο, στο χώμα, όπου είναι η θέση τους· ο οποίος αποκαλούσε αντιπάλους επισκόπους υβριστικά «σύναξη γαιδάρων»· ο οποίος δεν είχε σε καμία υπόληψη τα προσκυνήματα στον δήθεν τάφο του Πέτρου· ο οποίος έβαλε να απομακρύνουν από τις εκκλησίες της επισκοπής του όλες τις εικόνες, ακόμη και τους σταυρούς, και παρά την καταδίκη έμεινε ανενόχλητος στο επισκοπικό αξίωμα έως τον θάνατο του. Μόνο με τη Μεταρρύθμιση αποδοκιμάστηκε αυστηρά κάθε λατρεία λειψάνων.

Η Σύνοδος του Τριδέντου διέταξε όμως άλλη μια φορά κατηγορηματικά το αρχαίο χριστιανικό έθιμο και διακήρυξε ότι όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι τα λείψανα των αγίων λατρεύονται ανώφελα, ότι τα μνήματα τους (memoriae) δέχονται μάταια επισκέπτες, ότι δεν επιτυγχάνεται καμία βοήθεια μέσω αυτών, «πρέπει να αναθεματίζονται ακριβώς όπως τους αναθεμάτιζε παλαιότερα η Εκκλησία και το κάνει πάλι τώρα».

Η χριστιανική λειψανολατρεία συνδέεται άρρηκτα με τη μαρτυρολατρεία και αγιολατρεία· σχεδόν το ίδιο όμως και με το θεσμό του προσκυνήματος. Ηγεμόνες, επίσκοποι ή απεσταλμένοι τους έκαναν πολύ μακρινούς δρόμους, για να αποκτήσουν σορούς μαρτύρων και αγίων (για τις οποίες, εκτός από τα φανταστικά θαύματα που τους απέδιδαν, ισχυρίζονταν συχνά και ότι δεν σήπονταν, ότι ανέδιδαν την πιο γλυκιά ευωδιά). Αλλά και τους απλούς πιστούς παρακινούσε η επιθυμία να πάρουν στο σπίτι τους λείψανα ή ευλογίες που διέθετε κάθε τόπος προσκυνήματος της αρχαιότητας.

Εκείνη την εποχή δεν έκαναν σχεδόν καμία διάκριση ανάμεσα σε λείψανα και ευλογίες. Πολύ θετικά για τα προσκυνήματα έδρασε και η δεισιδαιμονία (ή η πίστη) ότι ο άγιος βοηθούσε πολύ περισσότερο εκεί όπου κειτόταν θαμμένος ο ίδιος ή τουλάχιστον ένα κομμάτι του, το κεφάλι, το χέρι, το πέλμα, το δάχτυλο του ποδιού ή ένα κόκκαλο. Σε αυτά ήρθε να προστεθεί τέλος η πίστη (ή η δεισιδαιμονία) ότι η θαυματουργική δύναμη του ζωντανού αγίου υπήρχε αναλλοίωτη και στα λείψανα του και ότι αποκτούσαν ή μπορούσαν να αποκτήσουν αυτή τη δύναμη και οι ίδιοι με ένα απλό άγγιγμα.

terrapapers.com_The church of St. Bartholomew in the town Czermna Poland 1
Οι απαρχές του χριστιανικού προσκυνήματος των Ιεροσολύμων

- Από το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού» έως την «Πανάγια Ακροβυστία»

Για δυο-τρεις αιώνες, οι χριστιανοί ούτε που το σκέφτονταν να πάνε προσκυνητές. Τελικά ο Ιησούς δεν είχε αναφωνήσει: «Όταν πεθάνω, τρέξτε όλοι στην Ιερουσαλήμ! Θαυμάστε τη γκαρνταρόμπα της μακαρίτισσας της μάνας μου! Πηγαίνετε προσκυνητές στο γάλα της, στα πούπουλα του Αγίου Πνεύματος!». Ο Ιησούς της Βίβλου κι ιδιαίτερα εκείνος της ιστορικοκριτικής θεολογίας, άλλα πράγματα δίδασκε.

Τον 2ο αιώνα ακόμη, κανείς δεν νοιαζόταν για τους τόπους των βιβλικών ιστοριών. Τους επισκέφτηκαν μόλις στα μέσα περίπου του επόμενου, μεμονωμένοι, δεν υπήρχε τακτική κίνηση προσκυνητών. Εξάλλου, οι πρώτοι οι οποίοι πήγαν προσκυνητές από περιοχές εκτός Παλαιστίνης σε τόπους των «σωτήριων συμβάντων» της Παλαιάς Διαθήκης και σε εκείνους στους οποίους «διαδραματίστηκαν» τα κύρια συμβάντα της ζωής του Ιησού (Θεολογικό και Εκκλησιαστικό Λεξικό) ήταν αποκλειστικά ιερείς και επίσκοποι, και μάλιστα από τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Πραγματικοί προσκυνητές της Παλαιστίνης «υπάρχουν μόλις από τον 4ο αιώνα» (Altaner/Stuiber). Σε όλο τον 4ο αιώνα κυριαρχούσαν τα προσκυνήματα στην Παλαιστίνη.

Εξελίχθηκαν, παρεμπιπτόντως, «ως πλήρης αντιστοιχία των προχριστιανικών ειδωλολατρικών προσκυνημάτων στους τάφους ηρώων και των ιουδαϊκών, στους τάφους πατριαρχών, προφητών και βασιλέων». Ο ισχυρισμός ότι εξελίχθηκαν «εντελώς αυτόνομα», όπως έρχεται να συμπληρώσει ο Kotting, μέσα από σκέψεις της Καινής Διαθήκης ήδη, δεν είναι παρά αερολογίες των απολογητών. Διότι οι ιστοριούλες περί αρρώστων τους οποίους στις «Πράξεις των Αποστόλων» θα θεράπευε ή θεράπευσε η σκιά του Πέτρου ή η ιδρωμένη γκαρνταρόμπα του Παύλου, είχαν βασικά την ίδια ηλικία με το θεσμό του προσκυνήματος.

Τα κίνητρα θα πρέπει να ήταν ποικίλα. Αλλά το επικρατέστερο ήταν σίγουρα η θρησκευτική «ανάγκη», δηλαδή η επιθυμία να δουν τους «Αγίους Τόπους», να πεισθούν, να βρουν, ούτως ειπείν, αποδείξεις για την αλήθεια της Βίβλου και την πιστότητα της παράδοσης, ενισχύοντας έτσι την πίστη τους. Η πρώτη τεκμηριωμένη αναφορά ανήκει στον εκκλησιαστικό ιστοριογράφο Ευσέβιο σχετικά με την προσευχή ενός προσκυνητή της Παλαιστίνης στους τόπους των «σωτήριων συμβάντων». Αναφέρει, ότι ο επίσκοπος Αλέξανδρος από την Καππαδοκία «με θεία εντολή- ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα, για να προσευχηθεί». Αυτό συνέβη γύρω στο 212. Μία δεκαετία αργότερα ο Αλέξανδρος έγινε Πατριάρχης Ιεροσολύμων, εμφανίστηκε δημόσια ως προστάτης του Ωριγένη και πέθανε το 250 ως μάρτυρας.

Το πραγματικό ρεύμα των προσκυνητών αρχίζει μόλις τον 4ο αιώνα, όταν η θρησκευτική πολιτική του Κωνσταντίνου εξομαλύνει το δρόμο. Προηγούμενες μαρτυρίες προσκυνημάτων στα Ιεροσόλυμα αφορούν μόνο ιερείς κι επισκόπους. Τώρα πήγαιναν και λαϊκοί, κυρίως προστέθηκε η Δύση, για την οποία λείπουν οι μαρτυρίες για την προκωνσταντίνεια εποχή. Τα περισσότερα εγχειρίδια εκκλησιαστικής ιστορίας τοποθετούν την έναρξη των προσκυνημάτων στα Ιεροσόλυμα μόλις στην εποχή του Κωνσταντίνου. Αλλά εφεξής τα Ιεροσόλυμα επιδρούσαν «όλους τους αιώνες σαν μαγνήτης στις καρδιές των χριστιανών».

Τώρα ξαφνικά βρίσκουν όλα τα πιθανά «λείψανα του Χριστού»: Εργαλεία του μαρτυρίου, ρούχα και «άλλα εμπράγματα λείψανα» του Χριστού. (Εγκυκλοπαίδεια της Εικονογραφίας). Η λατρεία του ακάνθινου στεφάνου αρχίζει μόλις τον 5ο αιώνα, εκείνη της λόγχης μόλις τον 6ο. Το 614 μεταφέρεται στην Κωνσταντινούπολη η αιχμή της και το 10ο αιώνα ακολουθεί το κοντάρι, στα τέλη του 15ου αιώνα επί πάπα Ιννοκέντιου Θ' καταλήγει στη Ρώμη, στον ναό του αγίου Πέτρου.

Τα ιερά καρφιά εξακολουθούν να βρίσκονται στον θησαυρό του καθεδρικού ναού της Τρηρ. Ο άγιος μανδύας έρχεται εκεί γύρω στα 1100. Αλλά υπάρχουν και νέες εφ-ευρέσεις «λειψάνων του Χριστού» έως και τον 15ο αιώνα! Και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο κόσμος έχει ευλογηθεί ήδη με περισσότερα από δέκα χιλιάδες κείμενα σχετικά με τις τοπικές χριστιανικές παραδόσεις της Παλαιστίνης. Το ουσιαστικό κύμα των προσκυνητών έφερε στο ζενίθ του και το εισήγαγε, κυρίως η Αγία Πόρνη Ελένη.

Η αμείλικτη ραδιούργα η οποία ήταν πρώτα για μεγάλο χρονικό διάστημα παλλακίδα του πατέρα του Κωνσταντίνου και μετά ζούσε μαζί του με διγαμία, μεταβάλλεται από τους σύγχρονους καθολικούς σε αγνότατο άγγελο, «σε χριστιανή από θεία χάρη και πίστη» (Hummeler), «πολύ λιτή και απλή, ακούραστη στις επισκέψεις των Θείων Λειτουργιών, πάντα πρόθυμη να βοηθήσει στην κάθε ανάγκη» (Schamoni), πάντα δραστήρια υπέρ των φυλακισμένων, των εξόριστων, των κατάδικων στα ορυχεία. Κι έτσι εορτάζεται λοιπόν κάθε χρόνο ακόμη και σήμερα, ακόμη σήμερα καταφεύγουν σε αυτή για την αποκάλυψη κλοπών και για την πρόληψη της κεραυνοβολίας.

Και για να ρίξουμε ένα βλέμμα στα μετέπειτα συμβάντα: τη θάβουν πρώτα στη Ρώμη, η σορός της μεταφέρεται ύστερα στην Κωνσταντινούπολη και τελικά το πολυτελές πορφυρό φέρετρο της, προφανώς κενό, καταλήγει στο μουσείο του Βατικανού. Η κάρα της λατρεύεται στο αββαείο των Βενεδικτίνων στην Hautvillers (Altum Villare), αργότερα στον καθεδρικό της Τρηρ. Αλλά και με όλα της τα λείψανα, συμβαίνουν -το εγγυώνται οι λόγιοι Βολλανδιστές- θαύματα επί θαυμάτων, που γεμίζουν δώδεκα σελίδες, οργανωμένα σε δώδεκα κατηγορίες, φθάνοντας έως εκείνη την ανήκουστη διάσωση του κόμη Αστάλδου, ο οποίος λίγο έλειψε να σπάσει το σβέρκο του πέφτοντας από το άλογο του, αλλά μετά από τη μικρή προσευχή «αγία Ελένη, στάσου στο πλευρό μου!» δεν τον έσπασε.

Λέγεται ότι η αγία πόρνη Ελένη πέτυχε, από κοινού με τον άγιο Μακάριο, την ανεύρεση του σταυρού του Ιησού (μαζί με τα καρφιά) στον Γολγοθά -ένα από τα αμέτρητα χονδροειδή ψέματα του Χριστιανισμού, που γι' αυτό τον λόγο χαρακτηρίζεται θρύλος. Έως τα βάθη του 11ου αιώνα όμως, τα βασικά καθολικά έργα παρουσίαζαν την υπόθεση ως πραγματική! Συμβαίνει μάλιστα και τον 20ό αιώνα τα ίδια βιβλία να παρουσιάζουν την «ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού» ή το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού», όπως και ονομάζεται συμβολικά, και ως γεγονός και ως θρύλο.

Η αγία πόρνη βρήκε τον σταυρό, όταν το 326 πήγε για προσκύνημα στους «Αγίους Τόπους». Ο άγιος επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος Α' πιστοποίησε την «ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού» ή το «εύρημα του Τιμίου Σταυρού». Μετά από θεία αποκάλυψη η Ελένη βρήκε μάλιστα και τους τρεις σταυρούς του Γολγοθά και μπόρεσε να βρει τον σωστό με τη βοήθεια μιας νεκρανάστασης. Δηλαδή, αρχικά ο άγιος Μακάριος άγγιξε το νεκρό σώμα της χριστιανής χήρας Λιβανίας με δύο από τους σταυρούς, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, όταν όμως ήρθε σε επαφή με τον τρίτο σταυρό «εκείνη ζωντάνεψε και υμνούσε τον Κύριο» (Donin).

Ένας άλλος τοπικός επίσκοπος, ο εκκλησιαστικός διδάσκαλος Κύριλλος των Ιεροσολύμων (348-386), ο οποίος δεν σημαδεύτηκε τυχαία με αυτό τον ύψιστο τίτλο της Καθολικής Εκκλησίας, πιστοποιεί παρομοίως τη γνησιότητα του σταυρού, τον οποίο όμως, σε αντίθεση με τον θρύλο, βάζει να έρχεται στο (θολό) φως της ιστορίας σε μια άλλη αγία ανεύρεση, εκείνη του Αγίου Τάφου. Και σύντομα επεκτείνονται σχετικά με το διακεκριμένο εύρημα ο Σωκράτης, ο Ρουφίνος, ο άγιος Αμβρόσιος, ο επίσκοπος Παυλίνος της Νόλας. Κι αυτά τα αμέτρητα σταυρικά λείψανα, καρπός μίας εντελώς ψευδούς πολυλογίας, «έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην εκκλησιαστική ιστορία» (Bertholet).

Σύμφωνα με τον Κύριλλο των Ιεροσολύμων, ήδη γύρω στο 350 ο κόσμος ήταν λοιπόν γεμάτος από κομματάκια του σταυρού. Έστελναν -ως ιδιαίτερη ένδειξη τιμής!- ροκανίδια, μεγάλα και μικρά, σε αμέτρητες εκκλησίες και ιδιώτες. Σε όλες τις χώρες, οι πολλές εκκλησίες του Τίμιου Σταυρού στις οποίες πηγαίνουν για προσκύνημα οφείλουν το όνομά τους σε κάποιο κομματάκι από τον ψεύτικο «αληθινό» σταυρό. Πολλοί ευσεβείς φορούσαν στο λαιμό τους μικρά ψήγματα του, όπως η Αγία Μακρίνα.

Έστειλαν κομματάκια του σταυρού στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρώμη, στο Λέοντα Α , στο Σουλπίκιο Σεβήρο, στην αγία βασίλισσα Ραδεγόνδη στο Πουατιέ, όπου λατρεύουν ακόμη και τώρα το ροκανίδι, καθώς ήδη τον 6ο αιώνα ο «πνευματικός» φίλος της Βενάντιος Φορτουνάτος, επίσκοπος του Πουατιέ, συνέθεσε τον περίφημο ύμνο «Vexilla Regis prodeunt» (Οι σημαιούλες του βασιλιά προελαύνουν) που χρησιμοποιήθηκε στο ρωμαϊκό Βρεβιάριο (Ωρολόγιο). Ο πάπας Γρηγόριος Α' έστειλε τμήματα του σταυρού στη βασίλισσα των Λογγοβάρδων Θεοδελίνδα και στον βασιλιά των Βησιγότθων Ρεκαρέδο. Και τα κομμάτια του μετανάστευσαν με αμέτρητους προσκυνητές στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου.

Με αυτή την πασίγνωστη διανομή φυλακτηρίων, «σουβενίρ για προσκυνητές», είχε γίνει εξάλλου ένα πρώτο βήμα για το κανονικό κομμάτιασμα των λειψάνων, για τον κατακερματισμό των πτωμάτων μαρτύρων, αν κι εκείνη η διαδικασία, η διανομή του σταυρού, δεν αφήνει ακόμη να υποψιαστούμε τον κατακερματισμό νεκρών. Ωστόσο, παρότι, όπως είπαμε, υπήρχαν ήδη νωρίς σταυρικά λείψανα σε όλο τον κόσμο -κι αργότερα όλο και περισσότερα- ο σταυρός δεν λιγόστευε!

Τα κομματάκια που κυκλοφορούν ακόμη, δεν τα παρουσιάζουν πλέον βέβαια ως γνήσια, ισχυρίζονται όμως ότι τα έχουν φέρει σε επαφή με τον πραγματικό σταυρό και γι' αυτό το λόγο διαθέτουν κι αυτά υπερφυσικές δυνάμεις. Η «εύρεση του σταυρού» ήταν πάντως ιστορικό γεγονός πρώτης τάξης· όχι μόνο επειδή έδωσε στο προσκύνημα της Παλαιστίνης μια ώθηση που ούτε φαντάζονταν, αλλά κι επειδή δεν διέθεταν κατά τα άλλα τίποτα χειροπιαστό από τον αναληφθέντα εις τον πατέρα. Μόλις πολύ αργότερα απόκτησε ο χριστιανικός κόσμος και τμήμα από το αίμα που έχυσε (κατά τα Άγια Πάθη), μάλιστα δε και την ακροβυστία του (ακροβυστία είναι το «πετσάκι» του πέους, που αποκόπτεται κατά την περιτομή) που βρίσκεται σε ιταλικές, γαλλικές, βελγικές, γερμανικές πόλεις, με αποτέλεσμα να προκύψει μια ολόκληρη λατρεία της Ακροβυστίας με πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες προς τιμήν της Τίμιας Ακροβυστίας και μάλιστα με ειδικούς ιερείς της Ακροβυστίας.

Το ιερό εμπόριο της ακροβυστίας

Ας ρίξουμε πάλι μια σύντομη ματιά μπροστά -όχι μόνο από περιέργεια. Διότι με όλες αυτές τις Άγιες Ακροβυστίες του Ιησού έγινε τεράστια προπαγάνδα, έγιναν προσηλυτισμοί, ενισχύθηκε η πίστη, αυξήθηκε η εξουσία -όπως και τα κεφάλαια. Μία περίφημη ακροβυστία του Κυρίου υπήρχε από το 1112 ή 1114 στην Αμβέρσα. Και χαρακτηριστικά, εκεί μετακόμισε, με όλη τη χλιδή και κάθε επισημότητα, ακριβώς την εποχή που ενδημούσε η «αίρεση» του Tanchelm, ενός σχολαστικού χριστιανού ο οποίος δολοφονήθηκε πιθανώς από κάποιον ιερέα.

Όπως ήταν φρόνιμο, φυλασσόταν στην «Εκκλησία των Γυναικών», αφού η Ακροβυστία άρχισε σύντομα να θαυματουργεί, και ο επίσκοπος του Καμπραί είδε να βγαίνουν από αυτή τρεις σταγόνες αίμα. Έτσι την είχαν σε μέγιστη υπόληψη. Απόκτησε μεγαλόπρεπο παρεκκλήσι, περίτεχνο μαρμάρινο βωμό στον καθεδρικό ναό και την περιέφεραν σε επίσημη λιτανεία. Και παρόλο που, όπως λένε, εξαφανίστηκε το 1566 κατά την εικονομαχία, εξακολουθούσαν να τη λατρεύουν και τον όψιμο 18ο αιώνα.

Τώρα όμως η ακροβυστία του Χριστού της Αμβέρσας απόκτησε ισχυρό ανταγωνισμό από την ακροβυστία του Χριστού στη Ρώμη, μάλιστα δυσφημίστηκε σχεδόν, όταν η ίδια η αγία Μπριγκίτα (πέθανε το 1373 στη Ρώμη) η εθνική αγία της Σουηδίας, εγγυήθηκε για τη γνησιότητα της ρωμαϊκής Ακροβυστίας, βάζοντας την ίδια την αγία Θεομήτορα να εμφανίζεται ως μάρτυς. Όσο κι αν αυτό ωφέλησε το προσκύνημα της Ρώμης, τόσο επιζήμιο ήταν για εκείνο της Αμβέρσας, όπου τώρα ο κλήρος δήλωσε ότι δεν είχε μεν στην κατοχή του ολόκληρη την ακροβυστία, αλλά ένα σημαντικό τμήμα της (notandam portiunculam).

Μετά από αυτό άρχισε πάλι να κινείται και το προσκύνημα (δηλ. τα χριστιανικά πρόβατα) της Αμβέρσας, καθώς μάλιστα οι Κανονικοί της Αγαπητής Παρθένου (και της Πανάγιας Ακροβυστίας του Ιησού) «απέδειξαν» τη γνησιότητα της σε ένα μακροσκελές υπόμνημα, εν μέρει μέσα από την παράδοση αρχαίων εγγράφων, εν μέρει με το «θαύμα του αίματος» το οποίο βίωσε ο επίσκοπος του Καμπραί, όπως και με άλλα θαύματα.

Το 1426 ίδρυσαν στην Αμβέρσα μια αδελφότητα. Από τους ευγενέστερους ιερείς και κοσμικούς ανήκαν σε αυτήν και ο πάπας Ευγένιος Δ' (εκείνος ο Άγιος Πατέρας ο οποίος αναγκάστηκε να διαφύγει από τη Ρώμη, μεταμφιεσμένος και κάτω από βροχή από πέτρες και το 1438 ανακηρύχθηκε έκπτωτος από τη Γενική Σύνοδο της Βασιλείας) προίκισε τα μέλη της Αδελφότητας της Αγίας Ακροβυστίας με πλούσια άφεση αμαρτιών και σημαντικά προνόμια, χωρίς κατά τα άλλα να διακηρύξει τη γνησιότητα της ακροβυστίας της Αμβέρσας.

Τόσο χαζοί δεν ήταν οι πάπες. Και την Τίμια Ακροβυστία της Ρώμης προίκισαν με αφέσεις αμαρτιών: ο Σίξτος Ε' το 1585, ο Ουρβανός Θ' το 1640, ο Ιννοκέντιος Γ το 1647, ο Αλέξανδρος Ζ' το 1661, ο Βενέδικτος I B ' το 1724 -αλλά και αυτοί οι πάπες δεν εγγυήθηκαν για τη γνησιότητα του ρωμαϊκού κομματιού. Ωστόσο, οι πιστοί μπορούσαν να πάρουν από αυτή πλούσιες ευλογίες. Και οι πάπες επίσης. Όπως από το «εύρημα του σταυρού» στα Ιεροσόλυμα.Αυτό λέγεται ότι έδωσε αφορμή στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο να χτίσει εκεί εκκλησίες. Αφού απέδιδαν στην πόρνη Ελένη ακόμη κι έναν οίκο του Θεού στη Γεθσημανή, τον οποίο ίδρυσε, όπως και να το κάνουμε, ως 79χρονη προσκυνήτρια.

Πάντως στην Ιερουσαλήμ και στην Παλαιστίνη υψώνονταν τώρα περίλαμπροι χριστιανικοί ναοί. Εκτός από επισκόπους και ιερείς συνέρρεαν με τον χρόνο όλο και περισσότεροι μοναχοί και κοσμικοί. Κι αμέσως ήξεραν να ικανοποιήσουν με τον καλύτερο, με περιεκτικό μάλιστα, τρόπο τις ανάγκες τους για εμψύχωση και ενίσχυση της πίστης. Ανταποκρίθηκαν ακόμη και στον αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα «άγνωστα» συμβάντα της ζωής του Ναζωραίου. Στα επόμενα διακόσια χρόνια τα «αναμνηστικά αντικείμενα» από τη ζωή του «πολλαπλασιάστηκαν στο άπειρο» (Kotting). Και τα ίδια έκαναν και με την παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς μάλιστα αφορούσε χριστιανούς και Ιουδαίους κατά τον ίδιο τρόπο.

Ο Τίμιος Σταυρός, ο «γνήσιος», τον οποίο έπρεπε να προστατεύουν από τη λυσσαλέα λατρεία των πιστών προβάτων -λέγεται ότι κάποιος προσκυνητής έκοψε με τα δόντια του ένα κομμάτι, καθώς τον φιλούσε- βρισκόταν κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα στο επίκεντρο της λειτουργίας και του γενικού ενδιαφέροντος, εδώ γίνονταν θαυματουργικές θεραπείες, όπως στους ναούς του Ασκληπιού και άλλων ειδωλολατρικών θεών καθώς φαίνεται, θεραπεύονταν κυρίως δαιμονισμένοι (αφού σύμφωνα με τον άγιο Ιερώνυμο, οι δαίμονες δεν έτρεμαν πουθενά τόσο, όσο μπροστά στο δικαστήριο του Χριστού). Παρ' όλα αυτά είχαν και την εξυπνάδα να δείχνουν στους προσκυνητές που συνέρρεαν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, από τη Μεσοποταμία, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Θηβαΐδα κι ό,τι άλλους θησαυρούς βάζει ο ανθρώπινος νους, πλήθος μνημείων της Παλαιάς Διαθήκης όπως και ευαγγελικών τοπικών παραδόσεων.

I am not a Christian xristianiki panoukla
Ποιος λέει ότι δεν υπάρχουν άγγελοι; Υπάρχουν και τεκμήρια

Tον 12ο αιώνα κάποιοι ευσεβείς καθολικοί καλόγεροι είχαν βρει ένα φτεράκι τόσο δα, που έπεσε από τις Exclamation mark φτερούγες του αρχάγγελου Γαβριήλ, καθώς γλιστρούσε μέσα από ένα φεγγίτη (και δείχνανε ένα παραθυράκι του μοναστηριού τους) με τον κρίνο στο χέρι, όπου τον περίμενε η Μαρία (με τα πόδια ανοιχτά) «και εισελθών προς αυτήν - η δε διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος και είπεν ο άγγελος αυτή, "μη φοβού Μαριάμ" » (Κατά Λουκά, α', 28-30). Πού ήταν το μοναστήρι; Μα, στη Γαλλία!

Πάμπολλα τα ενθύμια του Εβραίου Ιησού

Αλλά δεν ήταν το φτερό το μοναδικό θυμητάρι που κατάχτησαν οι χριστιανοί καλόγεροι από τη ζωή του Ιησού, ξεκινώντας όπως είδαμε από τη σημαδιακή μέρα της σύλληψης του. Δυο γαλλικές πόλεις, η Κλερμόν και η Σαλόν, έδειχναν στους πιστούς από έναν «άγιο ομφαλό» του Ιησού. Ο τρίτος, κομμένος στα δυο, φυλάσσεται ακόμη στον καθεδρικό ναό της Ρώμης Λατεράν ο ένας, και στη Σάντα Μαρία ο άλλος. Υπάρχουν επίσης, στην εκκλησία του αγίου Παύλου της Ρώμης, τα «άγια σπάργανα» του Ιησού. Μια άλλη αλλαξιά διατηρείται στον καθεδρικό ναό της πόλης Άαχεν.

Στη Γένουα και σε μερικές εκκλησίες της Λορένης, οι παπάδες δείχνουν «άγια άχυρα», απ' αυτά που βρίσκονταν στο παχνί που πάνω του ξάπλωσαν τον Ιησού.

Από τις στάμνες, που έκανε ο Ιησούς το θαύμα της Κανά, υπάρχουν 24, στην Πίζα, στη Ραβένα, στη Βενετία, Μπολόνια, Παρίσι, κλπ.

Αλλά τι να πούμε για το θαύμα της κατοχής δακρύων του Ιησού, στην πόλη Βαντόμ. «Τρίχες από τα γένια του» στην εκκλησία Ευαγγελισμός της Μόσχας. Ένα «δόντι γάλακτος» στο μοναστήρι του Αγίου Μπερνάρ, νύχια και μαλλάκια στον καθεδρικό ναό της Κλερμόν, σταγόνες αίμα από το πλευρό του στον Ευαγγελισμό της Μόσχας, μποτίλιες με το γάλα της θεομήτορος, έξι «άγια σφουγγάρια» που δώσανε το όξος, ντουζίνες οι χιτώνες του Κυρίου, 32 καρφιά, από τα τέσσερα που υποτίθεται πως χρειάστηκαν (αν και θεωρείται μάλλον απίθανο να 'βαλαν και στα πόδια).

Τρία κουμπιά από το πέπλο της Θεοτόκου δωρήθηκαν στα 1588 στον τσάρο Θεόδωρο από τον πατριάρχη Ιερεμία, καθώς κι ένα ακάνθινο στεφάνι, άλλο ένα διέθετε η Νοτρ Νταμ του Παρισιού, αγορασμένο πανάκριβα από τον Λουδοβίκο IX, που κάθε του αγκάθι δωρήθηκε ή πουλήθηκε. Παρ' όλα αυτά το στεφάνι αυτοπολλαπλασιάσθηκε,γιατί διαθέτουν σήμερα πάνω από 800 εκκλησίες κομμάτια του. Όμως ο παπάς, που αξίζει να θαυμάσει κανείς, περισσότερο απ' όλους, είναι κείνος που 'φερε στη Γένουα από τη Βηθλεέμ, μέσα σε μια μποτίλια, λίγη «ανάσα» του Ιησού!

Καιρός όμως να σοβαρευτούμε και να δώσουμε τον λόγο στον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (4ος αι.) που έγραφε στον άγιο Ιερώνυμο: «Έχουμε ανάγκη από όσο το δυνατό περισσότερους μύθους για να μπορούμε να εντυπωσιάζουμε τον όχλο. Όσο λιγότερο καταλαβαίνει ο όχλος, τόσο πιο ενθουσιώδης γίνεται». Ο επίσκοπος Συνέσιος στα 410: «Ο λαός ζητάει επίμονα να τον εξαπατάς, αλλιώς δεν μπορείς να κάνεις τίποτα μ' αυτόν. Σε ό,τι με άφορα θα είμαι πάντοτε φιλόσοφος μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για τον λαό θα είμαι μόνο ιερέας» Δηλαδή Απατεώνας.

Η κόπρος του Ιώβ

Ιδιαίτερη έλξη ασκούσε στους χριστιανούς η κόπρος του Ιώβ. Όπως διαβεβαιώνει ο εκκλησιαστικός πατέρας Ιωάννης Χρυσόστομος, ήταν προορισμός «ενός ρεύματος προσκυνητών από τα πέρατα του κόσμου προς την Αραβία, επειδή η θέα της κόπρου του Ιώβ ... αύξανε τη σοφία και προέτρεπε στην αρετή της υπομονής». Τον τάφο του Ιώβ είδε ο Προσκυνητής από το Μπορντό κοντά στη Βηθλεέμ, ενώ η προσκυνήτρια Αιθερία τον είδε στο Καρνάιμ στην Ανατολική Ιορδανία.

Πτωματολατρείας συνέχεια - Παντού μούμιες, κομμένα χέρια, πόδια και κεφάλια

Το δεξί χέρι του Χρυσόστομου και το κρανίο του, φυλάσσονται στην μονή Βατοπεδίου. Όπως υποστηρίζεται μάλιστα, το αριστερό του αυτί, αντιστέκεται επίμονα στους νόμους της φύσης και παραμένει αναλλοίωτο. Το φαινόμενο, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση - μυθολογία, έχει την εξήγησή του. Όπως μαρτυρεί ο Πρόκλος (μαθητής του Χρυσόστομου) σ' αυτό το αυτί έβλεπε τον απόστολο Παύλο να υπαγορεύει στον Χρυσόστομο, την ερμηνεία των «ιερών» γραφών. Φυσικά, απ' την στιγμή που ο Παύλος είχε αποδημήσει εις Κύριον λίγους αιώνες πριν τον Χρυσόστομο, εξυπακούεται πως πρόκειται για ένα ακόμη θαύμα.

Η αγία Αικατερίνη, είναι λίγο πιο ... αρτιμελής από τον Χρυσόστομο, καθώς «διασώζονται» και τα δυο της χέρια, καθώς και κεφάλι της. Το δεξί φυλάσσεται στην μονή Βατοπεδίου και το αριστερό στον ναό της Μεταμόρφωσης, που ανήκει σε φραγκισκανούς και βρίσκεται στο όρος Tabor του Ισραήλ. Το κρανίο της φυλάσσεται στην Σιένα της Ιταλίας.

Τα Επτάνησα, είναι μια απ' τις περιοχές της Ελλάδος, όπου η πτωματολατρεία οργιάζει, καθώς τα λείψανα των αγίων Σπυρίδωνα (Κέρκυρα), Διονυσίου (Ζάκυνθος) και Γεράσιμου (Κεφαλλονιά), λατρεύονται ως ιερά τοτέμ. Θα πρέπει δε να σταθούμε ιδιαίτερα στην περίπτωση του αγίου Σπυρίδωνα, ο οποίος καθ' ότι ανήσυχο πνεύμα, δεν κάθεται στο καβούκι του, αλλά κόβει βόλτες σε ξηρά και θάλασσα, καθιστώντας έτσι την συντήρησή του, οικονομικά ασύμφορη, καθώς οι ευσεβείς ιερείς αναγκάζονται να του αγοράζουν κάθε χρόνο καινούργια πασουμάκια, επειδή αυτά που φοράει έχουν φθαρεί από το πολύ περπάτημα.

Όπως εξομολογούνται οι εντιμότατοι ιερείς, τα φθαρμένα πασουμάκια ενίοτε έχουν στους πάτους τους και φύκια, πράγμα το οποίο αποδεικνύει περίτρανα πως ο άγιος σουλατσάρει στις ακρογιαλιές. Καθώς όμως ζούμε σε περίοδο με έντονη οικονομική στενότητα και τίποτε δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο, τα παλιά πασουμάκια δεν πετιούνται, αλλά όπως λέγεται, μοιράζονται σε κομματάκια στο χριστεπώνυμο ποίμνιο. Με το αζημίωτο βέβαια !

Λίγο πιο κάτω, στην Πάτρα, συναντούμε ένα ακόμη λείψανο. Την πολυταξιδεμένη -κι αόρατη, λόγω λειψανοθήκης- κάρα του αγίου Ανδρέα, που λατρεύεται ως σετ με τον σταυρό, πάνω στον οποίο υποτίθεται πέθανε ο άγιος (όχι, που δεν θα τον ανακάλυπταν τα λαγωνικά της Εκκλησίας). Στο σετ δεν συμπεριλαμβάνεται το δεξί χέρι του αγίου, το οποίο λατρεύεται ξεχωριστά στο Άγιον Όρος (μονή Βατοπεδίου).

Επειδή όπως προαναφέρθηκε, τα λείψανα μερικών αγίων είχαν τεράστια ζήτηση και η Εκκλησία για να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες και να βγάλει κι απ' την μύγα ξύγκι, κάποια απ' αυτά τεμαχίστηκαν σε πάμπολλα κομμάτια. Έτσι, σήμερα στο Βατοπέδι, συναντούμε τμήμα της κάρας του αγίου Στεφάνου, το οποίο εννοείται ότι εκπέμπει όλη την αγιότητα που θα είχε ακέραιο το λείψανο, στην Αθήνα το σαγόνι του αγίου Γρηγορίου Νύσσης και ένα δάκτυλο του Ιωάννη του Προδρόμου (Άγιον Όρος).

Φθάνοντας στο τέλος αυτoύ του μικρού οδοιπορικού στην χριστιανική πτωματολατρεία (είναι πράγματι μικρό, μπρος στην τεράστια ποσότητα των λειψάνων που λατρεύονται ανά τον χριστιανικό κόσμο), αξίζει να σταθούμε και στην περίπτωση ενός πρόσφατου αγίου, του Νεκτάριου Αιγίνης, που τα «ιερά» οστά και η κάρα του φυλάσσονται στην μονή Αγίας Τριάδας του νησιού. Αν παραβλέψουμε το γεγονός, πως η ζωή του ήταν γεμάτη «ιερές» δολοπλοκίες (συγχωρέθηκε μετά θάνατον από την Εκκλησία), είναι ν' απορεί κανείς, πως θεωρείται μέγας θαυματοποιός και προστάτης των καρκινοπαθών, όταν είναι γνωστό, πως ο ίδιος πέθανε από καρκίνο του προστάτη μέσα στο Αρεταίειο Νοσοκομείο το 1920 !

Όταν ο Καζαντζάκης επισκέφτηκε ένα μοναστήρι κοντά στην Νεάπολη της Ιταλίας, στον δεύτερο όροφο του μοναστηριού είδε μια γυάλινη θήκη με μια νεκροκεφαλή μέσα. Ρώτησε να μάθει γι' αυτήν κι ο εκεί επιβλέπων του είπε ότι αυτήν ήταν η αγία κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. Μετά πήγε στον τρίτο όροφο και είδε πάλι μια γυάλινη θήκη με μια νεκροκεφαλή μέσα. Ρώτησε να μάθει και γι' αυτήν και ο εκεί επιβλέπων τού τρίτου ορόφου τού είπε ότι αυτήν ήταν η αγία κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. - Μα του λέει, κάτω μου είπανε πως η κεφαλή στο δεύτερο όροφο ήταν η κεφαλή του Αγίου Στεφάνου. - Ναι, του λέει ο επιβλέπων του τρίτου ορόφου, αλλά εκείνη ήταν όταν ο Άγιος Στέφανος ήταν μικρός !!!

Κατά τ' άλλα, βοήθειά σας !!!

Ενας άσωτος λαός δεν σώζεται με τίποτα!

@Ιων Μάγγος /miastala.com 2009

«Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού» (Karlheinz Deschner)

terrapapers.com_Kaplica czaszek 2

terrapapers.com_Kaplica czaszek 4
terrapapers.com_Kaplica czaszek 5
Krypta von Sedlec
terrapapers.com_Kaplica czaszek 8
terrapapers.com_Kaplica czaszek
terrapapers.com_The church of St. Bartholomew in the town Czermna Poland7
terrapapers.com_Kaplica czaszek 1
terrapapers.com_Kaplica czaszek 6

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ !!ΤΟ 53% ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!!

alt
Την καθιέρωση δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία των πολιτών (π.χ. με συλλογή υπογραφών) θέλει το 62%, ενώ το 34% την απορρίπτει. Και εδώ τα κυβερνώντα κόμματα δημιουργούν το κοινωνικό ρεύμα (ΣΥΡΙΖΑ 78%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 73%), ενώ στα κόμματα που κυβέρνησαν από το 1974 η πλειοψηφία είναι κατά των δημοψηφισμάτων από το λαό: ΠΑΣΟΚ Ναι 36% και Όχι 59%, Ν.Δ. Ναι 48% και Όχι 49%. Όσον αφορά τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις ξεχωρίζουν: - Η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων: 63% Ναι (Ποτάμι 89%, Ένωση Κεντρώων 77%, ΠΑΣΟΚ 69%, ΣΥΡΙΖΑ 63%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 62%, Ν.Δ. 61%, Χρυσή Αυγή 42%, ΚΚΕ 36%) και 36% όχι. - Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια: 59% Ναι (Ποτάμι 86%, Ν.Δ. 80%) και 39% Όχι. Στον ΣΥΡΙΖΑ η πλειοψηφία (54%) δεν θέλει ιδιωτικά ΑΕΙ (54% έναντι 42%). - Ο χωρισμός Εκκλησίας - κράτους: 53% Ναι, 44% Όχι. Είναι πλειοψηφικό το ρεύμα σε ΣΥΡΙΖΑ (61%), Ποτάμι (89%), ΚΚΕ (83%), ΠΑΣΟΚ (64%) και μειοψηφικό στη Ν.Δ. (36%).

Δημοσκόπηση για την απλή αναλογική
DOCUMENT
PAGES
Zoom
alt
alt
alt
alt

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η "ΠΑΝΑΓΙΑ" ΖΟΓΚΛΕΡ ΜΕ ΤΑ 7 ΣΠΑΘΙΑ!!ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!!

alt


ΠΑΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ  ΚΑΛΥΤΕΡΗ!!

Πανικός! H καυτή ζογκλέρ που καταπίνει φλόγες και σπαθιά!!

alt
zogler-spathia-1
zogler-spathia-3


ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ?ΓΙΑΧΒΕ-ΣΑΒΑΩΘ Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΑΣ"ΘΕΟΣ"ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ!!

alt
ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ ΡΩΜΙΕ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΨΕΥΤΟΘΕΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΨΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΠΑΔΕΣ ΣΤΙΣ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ!!

Γιαχβέ Τσεβαότ (ΩΤΥΤ ζΡΠΥκ): Ο ΚΥΡΙΟΣ των δυνάμεων
Ανάμεσα στα πολυάριθμα σύνθετα ονόματα του Θεού, που βρίσκονται στη Βίβλο, υπάρχει το αξεπέραστα παρηγορητικό όνομα Γιαχβέ Σαβαώθ. Όπως όλα τα θεία ονόματα, το όνομα αυτό αποκαλύπτει μια ιδιότητα που κατέχει ο Θεός, που κανείς άλλος στον ουρανό ή στη γη δεν κατέχει στον ίδιο βαθμό. Η σπουδαιότητα του ονόματος υπογραμμίζεται απ' το γεγονός ότι, απαντάται 250 φορές περίπου στη Βίβλο.
Η έννοια του Σαβαώθ
Η λέξη Σαβαώθ είναι πληθυντικός της λέξης τσαβά, που σημαίνει «στράτευμα». Συνεπώς Σαβαώθ σημαίνει στρατεύματα (πλήθοςδυνάμεις) με ειδική αναφορά για πόλεμο ή υπηρεσία. Το ερώτημα είναι, σε ποια σφαίρα ανήκουν τα στρατεύματα αυτά; Αρχικά, η λέξη, ίσως, αναφερόταν στα στρατεύματα του Ισραήλ (Α' Σαμουήλ 17:45), αλλά πολύ γρήγορα κατέληξε να περιλαμβάνει όλες τις ουράνιες δυνάμεις, που ήταν έτοιμες να εκτελέσουν τις εντολές του ΓΧΒΧ και διαθέσιμες στην ανάγκη του λαού του Θεού.
Η σημασία του πλήρους ονόματος Γιαχβέ Σαβαώθ
Γιαχβέ Σαβαώθ είναι το όνομα του Θεού που Τον παρουσιάζει σαν τον ΚΥΡΙΟ των στρατευμάτων, των μυριάδων αγγέλων που μπορεί να συγκεντρώσει για να εκτελέσουν τις διαταγές Του. Είναι ο ΓΧΒΧ των ουρανίων δυνάμεων που ποτέ δεν ηττήθηκε. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που ο Ιησούς μια μέρα θα οδηγήσει κατά του μη αναγεννημένου κόσμου στα τέλη των αιώνων. Ο Ιωάννης περιγράφει το γεγονός αυτό ως εξής: «Και είδα τον ουρανό ανοιγμένο και να, ένα λευκό άλογο και Αυτός που καθόταν επάνω σ' αυτό ονομαζόταν Πιστός και Αληθινός και κρίνει και πολεμάει με δικαιοσύνη... Και τα στρατεύματα που ήσαν στον ουρανό Τον ακολουθούσαν πάνω σε λευκά άλογα... Και από το στόμα Του βγαίνει μια κοφτερή ρομφαία, για να χτυπάει με αυτή τα έθνη... Κι επάνω στο ιμάτιο και επάνω στον μηρό Του έχει γραμμένο το όνομα, ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΔΩΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ ΚΥΡΙΩΝ» (Αποκάλυψη 19:11, 14-16).
Η σχέση του Γιαχβέ Σαβαώθ με τον Ισραήλ
Είναι σημαντικό πως το όνομα αυτό αναφέρεται μόνο σ' εποχές, που ο λαός του Θεού αντιμετώπιζε μια κρίσιμη ώρα στην ιστορία του, και βρισκόταν σε ανάγκη. Χρησιμοποιείται πάντοτε για να φανερώσει τον ΓΧΒΧ σαν τον Σωτήρα και προστάτη του λαού Του. Είναι το όνομα του Θεού για βοήθεια και παρηγοριά στον Ισραήλ σ' εποχές διαίρεσης κι αποτυχίας. Ο Δαβίδ το χρησιμοποιεί σαν αποκορύφωμα σ' έναν ένδοξο ύμνο νίκης (Ψαλμός 24:10). Είναι κοινό όνομα στους προφήτες: Ο Ιερεμίας το αναφέρει 88 φορές, ο Αγγαίος 14, ο Ζαχαρίας 50 φορές στο 14ο κεφάλαιο, ενώ ο Μαλαχίας 25 φορές.
Ο Ιησούς του Ναυή και ο Γιαχβέ Σαβαώθ (Ιησ.Ν.5:13-15)
Εδώ, ο Κύριος αποκάλυψε τον Εαυτό Του στον Ιησού του Ναυή σαν Γιαχβέ Σαβαώθ, ο Κύριος των δυνάμεων. Στεκόταν μ' ένα σπαθί στο χέρι μπροστά στον δούλο Του και διοικούσε ένα στρατό αγγέλων, ουράνιων στρατιωτών που ήταν έτοιμοι να αρχίσουν τη μάχη για τον Ισραήλ. Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του σαν Γιαχβέ Σαβαώθ μόνο σε όσους βάζουν στην καρδιά και το νου τους να ζήσουν μπροστά Του με αφιέρωση. Οι πιστοί αυτοί έχουν αποφασίσει ότι, θα πάνε στη γη της επαγγελίας, ανεξάρτητα το τι θα τους κοστίσει. Και είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν με οποιονδήποτε στέκεται ανάμεσα σ' αυτούς και την πληρότητα των υποσχέσεων του Θεού.
Ακριβώς, ένας τέτοιος πιστός ήταν ο Ιησούς του Ναυή. Ήταν αποφασισμένος με όλη του την καρδιά και τη δύναμη να βαδίσει την απόσταση με τον ΚΥΡΙΟ. Ο άνθρωπος αυτός γεννήθηκε σε μια γενιά συμβιβασμού, πικρίας κι ανταρσίας. Όμως αυτός βγήκε έξω απ' τον κύκλο των συνομηλίκων του και τράβηξε μια διαχωριστική γραμμή. Με τη στάση του δήλωνε: «Αρνούμαι να συμβιβαστώ σαν αυτό το πλήθος. Μέσα στην καρδιά μου έχω πείνα για τον Θεό. Και δεν πρόκειται να αφήσω τη βρωμιά και την απιστία αυτής της γενιάς να με διαφθείρει. Ξέρω ότι, έχω ακόμα πολλά να μάθω για τον ΚΥΡΙΟ. Έχει δώσει πολλές υποσχέσεις στον λαό Του και σκοπεύω να κρατηθώ από κάθε μια απ' αυτές. Έτσι καθώς περνώ αυτή τη γραμμή ξέρω ότι, δεν υπάρχει για μένα πισωγύρισμα. Έστρεψα την καρδιά μου στο να βαδίσω όλον το δρόμο και να μπω στην ανάπαυση που ο Θεός υποσχέθηκε. Είμαι αποφασισμένος να αντισταθώ, να θυσιαστώ, να υπακούσω, να παραδοθώ. Θα κάνω ό,τι είναι αναγκαίο για να καταρρίψω όλα τα οχυρώματα που βρίσκονται ανάμεσα σε μένα και την ολοκληρωτική νίκη».
Ο Ιησούς του Ναυή αντιπροσωπεύει ένα άγιο υπόλοιπο που ζει την έσχατη αυτή ώρα. Σαν αυτόν, έτσι κι αυτοί που είναι ερωτευμένοι με τον Ιησού είναι αποφασισμένοι να βαδίσουν όλον τον δρόμο με τον ΚΥΡΙΟ. Η μοναδική κραυγή της καρδιάς τους είναι να βαδίσουν με αγιότητα αντάξια του Ιησού. Γι' αυτό λαχταρούν να είναι ελεύθεροι από κάθε ψεύτικο πράγμα, κάθε οχύρωμα ανομίας, κάθε κυριαρχία αμαρτίας που τους περιτριγυρίζει. Αρνούνται να επιτρέψουν στη ζωή τους κάθε τι που μπορεί να τους βγάλει έξω από αυτόν τον προσδιορισμό. Δε θέλουν τίποτε από την απληστία, τη φήμη και τις ηδονές αυτού του κόσμου. Και σαν τον Ιησού του Ναυή έχουν περάσει τη διαχωριστική γραμμή. Έχουν αφήσει πίσω τους τον κόσμο και τα θέλγητρά του, μια για πάντα. Έχουν διασχίσει τον Ιορδάνη για να ακολουθήσουν τον ΚΥΡΙΟ μέσα στην πληρότητα των υποσχέσεών Του.
Ο Ιησούς του Ναυή ήταν ο ηγέτης μια νέας γενιάς Ισραηλιτών. Η προηγούμενη γενιά κατέληξε στο να πεθάνει στην έρημο λόγω της απιστίας της. Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν κάτω από μια κατάρα, μέχρις ότου και ο τελευταίος τους πέθανε. Αλλά αυτή η πεινασμένη, νέα συντροφιά του Ιησού άρχισε να αναζητά τον Θεό. Ήταν έτοιμοι να κηρύξουν πόλεμο σε οποιοδήποτε εμπόδιο στεκόταν στο δρόμο τους και τους εμπόδιζε να μπουν στην πληρότητα της γης, που ο ΚΥΡΙΟΣ τους είχε υποσχεθεί.
Λίγο πριν πεθάνει ο Μωυσής, έλαβε μια υπερφυσική όραση του Θεού. Είδε τον ΚΥΡΙΟ «να ιππεύει τους ουρανούς για τη δική σου βοήθεια και μέσα στη μεγαλοπρέπειά Του επάνω στο στερέωμα» (Δευτερονόμιο 33:26). Ο Μωυσής είδε το Θεό να κρατάει ψηλά το λαό Του και να τους υποστηρίζει με τους αιώνιους βραχίονές Του από κάτω. Κι είπε: «ο αιώνιος Θεός είναι η καταφυγή σου κι υποστήριγμα είναι οι αιώνιοι βραχίονες» (εδ.27). Ήταν μια θαυμαστή αποκάλυψη. Όμως, στον Ιησού του Ναυή δόθηκε μια ακόμα πιο καθαρή εικόνα του ΚΥΡΙΟΥ. Στην όραση, που έλαβε, είδε αυτόν τον αναβάτη στον ουρανό να οδηγεί ένα στρατό, ένα στράτευμα ουρανίων όντων, που περίμεναν να τους ανατεθεί η επόμενη αποστολή τους.
Πιστεύω ότι η αποκάλυψη που έλαβε ο Ιησούς του Ναυή για τον Γιαχβέ Σαβαώθ έχει σημασία για κάθε αφιερωμένο πιστό του Ιησού σήμερα. Τώρα δα στρατιές ουρανίων όντων ιππεύουν μέσα από τα ουράνια για χάρη μας, περιμένοντας να τους ανατεθεί η επόμενη αποστολή, για να πολεμήσουν για χάρη μας. Βρίσκονται σ' όλον τον κόσμο, ένας λόχος εδώ, ένα τάγμα εκεί. Είναι οι αόρατες δυνάμεις του ουρανού, που πολεμούν ενάντια στις αρχές και τις εξουσίες του σκότους.
Ο Ιησούς του Ναυή σχεδίαζε την κατάρριψη των τειχών
Καθώς ο Ιησούς κοίταζε τα απόρθητα τείχη της Ιεριχώ, το μυαλό του πρέπει να δούλευε ασταμάτητα: «Πώς μπορώ να μπω μέσα σ' ένα τόσο ισχυρό οχύρωμα, όταν ό,τι έχω στη διάθεσή μου είναι ένας ανεκπαίδευτος στρατός με λίγα σπαθιά; Μήπως να σκάψουμε κάτω από τα τείχη; Μήπως να σκαρφαλώσουμε στα τείχη; Μήπως να κάψουμε τις πύλες;»
Ο Θεός, προφανώς, τον άφησε να κάνει τα στρατήγικά του σχέδια, μέχρις ότου απλά δεν υπήρχε τίποτε άλλο να σχεδιάσει. Τελικά πρέπει να κατάλαβε ότι δεν υπήρχε ανθρώπινος τρόπος για να περάσει μέσα απ' αυτά τα τείχη. Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Έπρεπε να το πάρει απόφαση: έπρεπε να γίνει ένα θαύμα. Μπορεί να προσευχήθηκε: «Θεέ μου, αν δεν αναλάβεις αυτό το έργο, δεν μπορεί να γίνει».
Τότε ξαφνικά ένας άνδρας εμφανίστηκε μπροστά του κρατώντας ένα σπαθί. Η Γραφή περιγράφει τη σκηνή ως εξής: «Κι όταν ο Ιησούς ήταν κοντά στην Ιεριχώ, ύψωσε τα μάτια του κι είδε και να, στεκόταν απέναντί του ένας άνθρωπος και η ρομφαία ήταν στο χέρι του γυμνωμένη. Και καθώς ο Ιησούς πλησίασε του είπε: Δικός μας είσαι ή από τους εχθρούς μας; Κι εκείνος είπε: Όχι, αλλά εγώ είμαι ο Αρχιστράτηγος της δύναμης του Κυρίου, τώρα ήρθα. Κι ο Ιησούς έπεσε με το πρόσωπό του πάνω στη γη και προσκύνησε. Και του είπε: Τι προστάζει ο κύριός μου στο δούλο του; Κι ο Αρχιστράτηγος της δύναμης του ΚΥΡΙΟΥ είπε στον Ιησού: Λύσε το υπόδημά σου από τα πόδια σου, επειδή ο τόπος, πάνω στον οποίον στέκεσαι, είναι άγιος. Και ο Ιησούς το έκανε» (Ιησ.Ν.5:13-15).
Πιστεύω, όπως και οι περισσότεροι μελετητές της Βίβλου, ότι ο Αρχιστράτηγος της δύναμης του ΚΥΡΙΟΥ ήταν ο Ιησούς. Ο Ιησούς του Ναυή προφανώς Τον αναγνώρισε, ότι ήταν ο ΓΧΒΧ. Αλλοιώς, ποτέ δε θα έσκυβε για να Τον προσκυνήσει. Δεν μπορούσε να προσκυνήσει έναν άγγελο.
Ο Ιησούς Του φώναξε: «Είσαι μαζί μας ή εναντίον μας;» Με την πρώτη ματιά, η απάντηση του Αρχιστρατήγου φαίνεται κοφτή, ψυχρή και συμπυκνωμένη. Αποφεύγει να απαντήσει άμεσα την ερώτησή του λέγοντας: «Εγώ είμαι ο Αρχιστράτηγος της δύναμης του Κυρίου», που στα εβραϊκά η φράση μεταφράζεται σαν: «Έχω έρθει σαν Γιαχβέ Σαβαώθ». Δηλαδή λέει: «Έκανες λάθος ερώτηση, Ιησού. Δεν υπάρχει μεριά για μένα με την οποία να είμαι. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι ανάμεσα σε σένα και την Ιεριχώ. Είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στον ΓΧΒΧ και τις δυνάμεις του Σατανά. Και Εγώ είμαι ο Γιαχβέ Σαβαώθ, ο Αρχιστράτηγος του ουράνιου στρατεύματος του ΚΥΡΙΟΥ. Πρέπει να ξέρεις ότι αυτή δεν είναι δική σου μάχη, αλλά δική μου».
Εδώ είναι το κλειδί για κάθε νίκη. Έχεις περάσει τον Ιορδάνη, έχεις περιτμηθεί, είσαι ασφαλής με το αίμα, όμως εξακολουθείς να αντιμετωπίζεις μια αδυσώπητη μάχη. Ο πόλεμος αυτός είναι εντελώς πέρα από τη δύναμή σου και την ικανότητά σου. Κι ο ΚΥΡΙΟΣ έρχεται σε σένα με μια ισχυρή διαβεβαίωση: «Πρέπει να δεις ότι η μάχη αυτή δεν είναι δική σου, αλλά δική Μου. Έχω δεσμευτεί να κάνω όλον τον πόλεμο για χάρη σου».
Ο Ιησούς, αμέσως κατάλαβε αυτήν την αποκάλυψη της δύναμης του Θεού. Πρέπει να ανακουφίστηκε πλήρως και παρέδωσε τα όπλα. Ίσως και να είπε: «Σ' ευχαριστώ, ΚΥΡΙΕ. Δεν είχα κάποιο σχέδιο». Φαντάζομαι την απάντηση του Αρχιστράτηγου: «Φυσικά και δεν είχες. Δεν υπάρχει σχέδιο για τον άνθρωπο σ' αυτό το είδος του πολέμου. Η μάχη είναι όλη δική Μου».
Ο διάβολος είχε διεισδύσει στην Ιεριχώ χρόνια πριν φτάσουν οι Ισραηλίτες, εξασφαλίζοντας ότι ήταν περιτειχισμένη απ' τις δικές του αόρατες δυνάμεις. Ήταν πλήρως ενημερωμένος για την υπόσχεση του Θεού, να δώσει τη γη στον Ισραήλ. Έτσι, οδήγησε τις δαιμονικές του δυνάμεις να ταμπουρωθούν μέσα στην πόλη με κάθε νοητό εξοπλισμό. Ήταν μια μαζική προσπάθεια της κόλασης να εμποδίσει το σπέρμα, να μην το αφήσει να προχωρήσει μπροστά στην εκπλήρωσή του, στον ερχόμενο Μεσσία.
Όταν ο Μεσσίας εμφανίστηκε στον Ιησού, ακρίβως αυτό του εξήγησε: «Ιησού, ο εχθρός περιτείχισε την Ιεριχώ με αόρατες δυνάμεις του σκότους. Θα χρειαστεί ένας αόρατος στρατός απ' τη δόξα για να τους καταρρίψει. Γι' αυτό, έρχομαι σε σένα τώρα σαν Γιαχβέ Σαβαώθ, Αρχιστράτηγος του Κυρίου των δυνάμεων. Έχω κάτω απ' τις διαταγές μου ένα τεράστιο, ισχυρό στράτευμα, με στρατιώτες, άμαξες κι άλογα, για το οποίο δεν ξέρεις τίποτα. Αυτή δεν είναι η μάχη σου, είναι του ΚΥΡΙΟΥ. Και το στράτευμα των ουρανίων όντων, που ενεργεί με τις διαταγές μου, θα ρίξει αυτά τα τείχη. Θα εξαφανίσουν την Ιεριχώ από το πρόσωπο της γης για πάντα. Η δουλειά σου στη μάχη αυτή είναι απλά να συνεχίσεις να προχωράς. Απλά, βάδιζε με υπακοή στο Λόγο Μου. Τα αόρατα στρατεύματα θα δράσουν, κατεδαφίζοντας αυτό το οχύρωμα».
Πολλοί Χριστιανοί, σήμερα, συντρίβονται καθώς προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα οχυρώματά τους. Όταν βλέπουν την Ιεριχώ μπροστά τους πανύψηλη, πανικοβάλλονται. Και καθώς σκέφτονται να πολεμήσουν τον εχθρό, αρχίζουν να παραλύουν. Πολύ σύντομα, ο εχθρός τούς κάνει να υποχωρήσουν στην έρημο και τους πείθει ότι έχουν μείνει αβοήθητοι μέχρι το τέλος της ζωής τους. Αλλά ο Γιαχβέ Σαβαώθ εμφανίζεται και τους καθησυχάζει με τα λόγια αυτά: «Δεν πρέπει να φοβάσαι τον εχθρό αυτόν. Απλά μπες κάτω από το αίμα. Θα σε σκεπάσω με κάθε μέσο θεϊκής προστασίας. Συνέχισε να βαδίζεις και να μου μιλάς. Σύντομα θα πολεμήσω για χάρη σου. Έχω έναν ολόκληρο στρατό στη διάθεσή Μου, για να πολεμήσει ενάντια στην Ιεριχώ σου. Πρέπει να ξέρεις ότι, οι δυνάμεις μου είναι πάντα απασχολημένες, για χάρη σου».
Καθώς ο Ισραήλ συνέχιζε να προχωρά προς την Ιεριχώ, ένας ανεμοστρόβιλος από δραστηριότητες συνέβαινε σιωπηλά στον αόρατο κόσμο. Άρχοντες της δόξας συγκρούονταν με τις εξουσίες της κόλασης. Και κάθε μέρα, καθώς οι Ισραηλίτες βάδιζαν γύρω απ' την Ιεριχώ, οι δυνάμεις του Γιαχβέ Σαβαώθ ήταν απασχολημένες στο να υπονομεύουν τα τείχη της πόλης. Χαλάρωναν κάθε τούβλο και αποδυνάμωναν τα θεμέλια.
Τι νομίζεις ότι σκέφτονταν οι Ισραηλίτες, καθώς βάδιζαν καθημερινά γύρω από τα τείχη της πόλης; Ίσως και να αμφέβαλλαν για τη μάχη. Στο κάτω - κάτω στη διάρκεια όλης της εβδομάδας που βάδιζαν, ποτέ δεν είδαν κάποια ένδειξη ότι ο Θεός ήταν εν δράσει. Απλά βάδιζαν την ημέρα κι επέστρεφαν στο στρατόπεδο τη νύχτα. Ούτε μια φορά στη διάρκεια της εβδομάδας, δεν είδαν κάποια ορατά αποτελέσματα του έργου των ουρανίων δυνάμεων.
Τέλος έφτασε η 7η μέρα. Υπακούοντας στην εντολή του Θεού, οι Ισραηλίτες σάλπιγξαν με τις τρομπέτες τους και τα ισχυρά τείχη της Ιεριχώ σωριάστηκαν κάτω. Ίσως δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εκκωφαντικό κρότο που δημιουργήθηκε από τη μεγάλη κατάρρευση, καθώς το, εδώ και αιώνες, οχύρωμα του εχθρού εκμηδενίστηκε. Όμως, δεν ήταν η κραυγή των Ισραηλιτών που κετέρριψε αυτά τα τείχη. Ήταν τα στρατεύματα του ΓΧΒΧ που τα έρριξαν κάτω με υπερφυσική δύναμη.
Τι γίνεται με το οχύρωμα του εχθρού στη ζωή σου; Για χρόνια έχεις ζήσει μ' αυτό και το απεχθάνεσαι, αλλά ποτέ δεν το έχεις νικήσει. Καθώς τώρα το αντιμετωπίζεις, δε ξέρεις τι να κάνεις. Είναι καιρός να κηρύξεις τον πόλεμο στην Ιεριχώ σου. Παράτησε κάθε ελπίδα ότι, μπορείς να τη νικήσεις με τη δική σου δύναμη και θέληση. Αντίθετα, γονάτισε στη δύναμη του Πνεύματος. Δώσε το σπαθί σου στον Θεό κι εμπιστεύσου την υπόσχεσή Του, ότι θα νικήσει όλους τους εχθρούς σου. Θα ανακαλύψεις τον Γιαχβέ Σαβαώθ, τον Κύριο των δυνάμεων. Και θα Τον δεις να εργάζεται για σένα. Απλά ο ρόλος σου είναι να συνεχίσεις να προχωράς προς τα εμπρός με πίστη και υπακοή. Μη λιποψυχήσεις ούτε να απελπιστείς. Μείνε πιστός στο να συνεχίσεις να βαδίζεις με τον Ιησού. Αυτός είναι ο Αρχιστράτηγος των δυνάμεων του ΚΥΡΙΟΥ κι είναι πιστός στο να ρίξει το οχύρωμά σου. Έδωσε στον Ισραήλ συγκεκριμμένες οδηγίες για τη μάχη και θα δώσει και σε σένα οδηγίες για το μονοπάτι σου. Μπορείς να Τον εμπιστευτείς ότι, θα οδηγήσει τις αγγελικές στρατιές Του για να εκτελέσουν την εντολή Του για χάρη σου.
Φυσικά, μπορούμε να απογοητευτούμε στη μάχη μας αυτή κατά της Ιεριχώ, αν δεν δούμε άμεσα αποτελέσματα. Ίσως σκεφτούμε: «Προχωρώ μπροστά με υπακοή, όπως ακριβώς μου είπε ο ΚΥΡΙΟΣ. Τον εμπιστεύομαι με όλη μου την καρδιά, και δεν φοβάμαι πια. Αλλά το οχύρωμα αυτό συνεχίζει να είναι μέσα μου. Δεν το βλέπω καθόλου να μετατοπίζεται. Εργάζεται άραγε ο ΚΥΡΙΟΣ μέσα μου ή όχι; Πού είναι τα αποτελέσματα;»
Πρέπει να θυμάσαι το παράδειγμα του Ισραήλ στην Ιεριχώ. Οι πιστοί αυτοί του ΚΥΡΙΟΥ δεν μπορούσαν να δουν τη μάχη, που γινόταν στα επουράνια. Αλλά στον αόρατο κόσμο, τα στρατεύματα του Θεού κέρδιζαν τη μια νίκη μετά την άλλη. Και την 7η μέρα το μεγάλο στράτευμα φώναξε: «Ας τελειώσουμε τη δουλειά». Έρριξαν τα τείχη, συντρίβοντας όλα τα οικοδομήματα που ήταν στην Ιεριχώ. Κι έτρεψαν σε φυγή κάθε σατανικό υπερασπιστή.
Με παρόμοιο τρόπο, μπορεί να μη δεις άμεσα αποτελέσματα. Όμως, ενόσω βαδίζεις με τον Ιησού, προχωρώντας μπροστά με πίστη, πλήρως πεπεισμένος ότι είσαι ασφαλής με το αίμα, τα στρατεύματα του ΚΥΡΙΟΥ διεξάγουν πόλεμο για σένα με τις δαιμονικές δυνάμεις, που έχουν ταμπουρωθεί στο οχύρωμά σου. Και μπορείς να αναπαυθείς με τη βεβαιότητα ότι, η Ιεριχώ σου θα καταρριφθεί. Ο Γιαχβέ Σαβαώθ, ο Κύριος των δυνάμεων, εργάζεται για σένα. Έτσι, απλά συνέχισε να προχωράς. Η ημέρα της τελικής σου νίκης, σύντομα θα έρθει.
Η Άννα και ο Γιαχβέ Σαβαώθ (Α' Σαμουήλ 1:1-2:20)
Για πρώτη φορά το όνομα Γιαχβέ Σαβαώθ χρησιμοποιείται στην Α' Σαμουήλ: Οι Φιλισταίοι, λαός πολεμικός, είχαν κινηθεί για να καθυποτάξουν τον λαό του Θεού. Η ιεροσύνη μέσω των γιων του Ηλί, είχε εκφυλιστεί σ' έναν διεστραμμένο θεσμό. Ο λαός οδηγιόταν μακριά απ' την αληθινή κι ευπρόσδεκτη λατρεία. Ήταν εποχή μεγάλου κινδύνου. Απ' έξω οι Φιλισταίοι διέσχιζαν τα σύνορα για να ταλαιπωρήσουν τους Ισραηλίτες. Από μέσα, μέσω της διαφθοράς, οι ιερείς έσβηναν τα τελευταία υπολείμματα πνευματικής ζωής. Μπορούσε να γίνει κάτι για να αναχαιτιστεί η πλημμύρα, να αλλάξει η πορεία και να διορθωθεί η κρίσιμη αυτή κατάσταση;
Ο Θεός πάντα έχει τα σκεύη Του. Υπήρχε μια άγνωστη κι ασήμαντη γυναίκα, με καρδιά γεμάτη πάθος για τη δόξα του Θεού και για το έθνος της. Το όνομά της ήταν Άννα, μια απ' τις δυο συζύγους (η άλλη λεγόταν Φενίννα), του Ελκανά. Η Άννα ήταν άτεκνη κι η αντίζηλός της Φενίννα την παρόξυνε. Ο σαρκασμός και η ντροπή που υπέφερε, πρέπει να ήταν υπερβολικοί. Μια μέρα η οικογένεια κατέβηκε στη Σηλώ, την προσωρινή τοποθεσία της Σκηνής και της ιεροσύνης, που είχε τώρα διαφθαρεί. Εκεί στη Σκηνή, η Άννα εξέχεε την καρδιά της στον Θεό. Με τα συνηθισμένα πρότυπα θα περίμενε κανείς η Άννα να προσευχόταν για ένα παιδί για να ευχαριστήσει τον άντρα της και για να σταματήσει τα σκληρά λόγια της Φενίννα. Στην ασυνήθιστη όμως προσευχή της αναφέρει για πρώτη φορά το όνομα του Γιαχβέ Σαβαώθ, του ΚΥΡΙΟΥ των δυνάμεων: «Κι ευχήθηκε μια ευχή, λέγοντας: ΚΥΡΙΕ των δυνάμεων (Γιαχβέ Σαβαώθ), αν πραγματικά επιβλέψεις στην ταπείνωση της δούλης σου, και με θυμηθείς, και δεν ξεχάσεις τη δούλη σου, αλλά δώσεις στη δούλη σου ένα αρσενικό παιδί, τότε θα το δώσω στον ΚΥΡΙΟ για όλες τις μέρες της ζωής του και ξυράφι δεν θα περάσει από το κεφάλι του» (Α' Σαμουήλ 1:10-11). Ήθελε ένα γιο για να τον ξαναδώσει στο Θεό, ώστε να γίνει όργανο στα χέρια του Θεού, για να καθαρίσει την ιεροσύνη και να ξαναφέρει το έθνος στον ΚΥΡΙΟ.
Η χρήση του ονόματος Γιαχβέ Σαβαώθ από την Άννα αυτή τη χρονική στιγμή είναι σχετική. Αναγνωρίζει ότι ο ΚΥΡΙΟΣ, ηγέτης ενός πλήθους αγγελικών όντων, του στρατεύματος του ουρανού, δεν θα έσωζε τον Ισραήλ από τους εισβολείς Φιλισταίους, αν αυτοί δεν μετάνιωναν και δεν επέστρεφαν και πάλι στο Θεό. Αναγνωρίζει ότι ο Θεός δεν προσφέρεται να ελευθερώσει έναν λαό, που ζει σε ανυπακοή και συμβιβάζεται με την αμαρτία.
Το αίτημά της πραγματοποιήθηκε κι απέκτησε ένα γιο, τον Σαμουήλ που θα γινόταν μια απ' τις πιο σπουδαίες προσωπικότητες της Βίβλου. Έφερε τον Ισραήλ ξανά στον ΚΥΡΙΟ και γεφύρωσε την περίοδο μεταξύ Κριτών και Βασιλιάδων του Ισραήλ. Άπαξ κι η Άννα επικαλέστηκε τον ΚΥΡΙΟ των δυνάμεων να πολεμήσει τις μάχες της, ο αγώνας ήταν άνισος, η έκβαση βέβαιη. Οι Φιλισταίοι δεν είχαν ούτε μια πιθανότητα.
Ο Δαβίδ και ο Γιαχβέ Σαβαώθ (Α' Σαμουήλ 17:1-51)
Ο καιρός πέρασε κι ήρθε μια μέρα που οι Φιλισταίοι στήθηκαν για μάχη στη κοιλάδα Ηλά. Μαζί τους είχαν έναν γίγαντα πολεμιστή, το Γολιάθ, που προκαλούσε καθημερινά το στρατό του Ισραήλ (εδ.8-11). Μια μέρα ήταν παρών ένας νέος που τον έλεγαν Δαβίδ, από τη φυλή του Ιούδα, και ρώτησε: «Ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος Φιλισταίος ώστε να εξουθενώνει τα στρατεύματα του ζωντανού Θεού;» (εδ.26β). Ή ο νεαρός αυτός ήταν τρελός κι έσπευδε εκεί που οι πιο ώριμοι, καλλίτερα εκπαιδευμένοι κι έμπειροι στρατιώτες φοβόντουσαν να πάνε, ή ήξερε κάτι που αυτοί αγνοούσαν.
Ο βασιλιάς Σαούλ ικανοποίησε το αίτημά του, να αντιμετωπίσει τον γίγαντα πολεμιστή, γιατί κανείς άλλος δεν τολμούσε να πάει. Ο Δαβίδ κατέβηκε στη κοιλάδα Ηλά για να συναντήσει τον Γολιάθ, σε μια θανάσιμη μονομαχία. Οι άγριοι Φιλισταίοι στέκονταν πάνω στο βουνό απ' τη μια πλευρά της κοιλάδας κι οι φοβισμένοι Ισραηλίτες απ' την άλλη. Κάτω στην πεδιάδα, ένας γίγαντας αντιμετώπιζε ένα παλικάρι, ένα σπαθί, ένα δόρυ και μια ασπίδα αντιμετώπιζαν μια σφεντόνα και 5 πέτρες. Ποτέ δεν υπήρξε πιο άνιση μάχη κι η έκβαση πιο αναμενόμενη. «Κι όταν ο Φιλισταίος κοίταξε ολόγυρά του κι είδε τον Δαβίδ, τον καταφρόνησε. Επειδή ήταν παιδί και ξανθός κι ωραίος στην όψη. Κι ο Φιλισταίος είπε στον Δαβίδ: Σκύλος είμαι εγώ, ώστε έρχεσαι σε μένα με ράβδους; Και ο Φιλισταίος καταράστηκε τον Δαβίδ στους θεούς του... Και ο Δαβίδ είπε στον Φιλισταίο: Εσύ έρχεσαι εναντίον μου με ρομφαία και δόρυ και ασπίδα. Εγώ, όμως, έρχομαι εναντίον σου στο όνομα του ΚΥΡΙΟΥ των δυνάμεων (Γιαχβέ Σαβαώθ), του Θεού των στρατευμάτων του Ισραήλ, που εσύ εξουθένωσες. Αυτή την ημέρα ο ΚΥΡΙΟΣ θα σε παραδώσει στο χέρι μου ... Για να γνωρίσει όλη η γη ότι υπάρχει Θεός στον Ισραήλ. Και ολόκληρο αυτό το πλήθος θα γνωρίσει ότι ο ΚΥΡΙΟΣ δεν σώζει με ρομφαία και δόρυ. Επειδή του ΚΥΡΙΟΥ είναι η μάχη...» (εδ.42-47). Η μάχη ήταν άνιση, η έκβαση σίγουρη. Ο Γιαχβέ Σαβαώθ, πολεμούσε για τον Δαβίδ και ο Γολιάθ δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα. Το μάθημα δεν πρέπει να ξεχαστεί. Όταν βρίσκεσαι σε μάχη και ο ΚΥΡΙΟΣ των δυνάμεων είναι με το μέρος σου, τότε είναι αδύνατο να χάσεις.
Ο Ηλίας και ο Γιαχβέ Σαβαώθ (Α' Βασιλέων 18:22-40)
Πάνω από τη Μεσόγειο, στο Β. Ισραήλ, στη σημερινή Χάιφα, υψώνεται μεγαλόπρεπα το όρος Κάρμηλος. Εκεί, τον 8ο αιώνα π.Χ., ένας θαρραλέος προφήτης του Θεού ρίχνει το γάντι της πρόκλησης στον αποστάτη Ισραήλ: «Κι ο Ηλίας πλησίασε σε ολόκληρο τον λαό και είπε: Μέχρι πότε χωλαίνετε ανάμεσα σε δυο φρονήματα; Αν ο Γιαχβέ είναι Θεός, ακολουθείτε Αυτόν. Αλλά αν ο Βαάλ, ακολουθείτε τούτον. Κι ο λαός δεν του απάντησε ούτε ένα λόγο. Τότε, ο Ηλίας είπε στο λαό: Εγώ μόνος απέμεινα προφήτης του Κυρίου. Ενώ οι προφήτες του Βαάλ είναι 450 άνδρες» (εδ.21). Ένα πραγματικά δραματικό θέαμα θα ακολουθούσε. Ένας βωμός και μια θυσία ετοιμάστηκαν και συμφωνήθηκε ότι, ο Θεός που θα κατάκαιε τη θυσία, θα ήταν ο αληθινός Θεός. Ο Ηλίας είπε στους ψευδοπροφήτες του Βαάλ: «Επικαλεστείτε το όνομα των θεών σας κι εγώ θα επικαλεστώ το όνομα του Γιαχβέ. Κι ο Θεός που θα εισακούσει με φωτιά, αυτός ας είναι ο Θεός» (εδ.24).
Ο Ηλίας, σε μια εποχή αποστασίας, ήταν μοναχικός προφήτης, ενώ οι προφήτες του Βαάλ ήταν 450. Στο ξεκίνημα της συμπλοκής ο Ηλίας είπε: «Ζει ο Γιαχβέ Σαβαώθ, μπροστά στον Οποίο παραστέκομαι, ότι σήμερα θα εμφανιστώ σ' αυτόν» (εδ.18:15). Ο Ηλίας εμφανίστηκε στον άνομο βασιλιά Αχαάβ και στους προφήτες του στο όνομα του Γιαχβέ Σαβαώθ, του ΚΥΡΙΟΥ που θα πολεμούσε τις μάχες του. Η συμπλοκή ήταν άνιση, η έκβαση σίγουρη. Οι προφήτες του Βαάλ δεν είχαν την παραμικρή πιθανότητα. Το αίμα των άνομων ιερέων θα έτρεχε στον χείμαρρο Κισσών την ίδια εκείνη μέρα.
Ο Ελισσαιέ και ο Γιαχβέ Σαβαώθ (Β' Βασιλέων 6:8-23)
Τα χρόνια πέρασαν, το σκηνικό άλλαξε και παρουσιάστηκε ξανά μια περίπτωση, όπου ένας από τους πιο εκλεκτούς υπηρέτες του Θεού βρισκόταν σε κίνδυνο. Ο βασιλιάς της Συρίας είχε στείλει στρατεύματα να παγιδέψουν τον προφήτη Ελισσαιέ στην πόλη Δοθάν. Στη διάρκεια της νύχτας ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτών, πλήρως εξοπλισμένων, μετακινήθηκαν στο μέρος αυτό. Η ενέδρα στήθηκε, η παγίδα ήταν έτοιμη να αναπτυχθεί. Ο υπηρέτης του Ελισσαιέ ανακάλυψε τον κίνδυνο και προειδοποίησε τον προφήτη γι' αυτό, που θεωρούσε σαν χαμένη υπόθεση: «Κι όταν το πρωί ο υπηρέτης του ανθρώπου του Θεού σηκώθηκε και βγήκε, να, στρατός είχε περικυκλώσει την πόλη με άλογα και άμαξες. Κι ο υπηρέτης του είπε σ' αυτόν: Ω, κύριε! Τι θα κάνουμε; Κι εκείνος είπε: Μη φοβάσαι, επειδή περισσότεροι είναι αυτοί που είναι μαζί μας, παρά εκείνοι που είναι μαζί τους. Κι ο Ελισσαιέ προσευχήθηκε και είπε: ΚΥΡΙΕ, άνοιξε, παρακαλώ, τα μάτια του για να δει. Κι ο ΚΥΡΙΟΣ άνοιξε τα μάτια του υπηρέτη κι είδε. Και να, το βουνό ήταν γεμάτο από άλογα και πύρινες άμαξες γύρω απ' τον Ελισσαιέ» (εδ.15-17).
Ο προφήτης προσευχήθηκε: «Κύριε, άνοιξε, παρακαλώ τα μάτια του για να δει». Υπάρχει μια σφαίρα, που το φυσικό μάτι δεν μπορεί να δει και το φυσικό αυτί δεν μπορεί να ακούσει. Για λίγα λεπτά, ο Θεός τράβηξε την κουρτίνα, για να επιτρέψει στον υπηρέτη του Ελισσαιέ να δει ένα μεγάλο στράτευμα αγγελικών όντων. Αριθμητικά, αυτοί ήταν πολύ περισσότεροι από τις δυνάμεις εκείνες που βοηθούσαν τα στρατεύματα του βασιλιά της Συρίας. Κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει τον Ελισσαιέ, όσο αυτός έμενε πίσω από την προστατευτική ασπίδα του Γιαχβέ Σαβαώθ, του ΚΥΡΙΟΥ, που μπορεί να συγκεντρώσει ένα αναρίθμητο πλήθος αγγελικών δυνάμεων, για να εκτελέσουν τις εντολές Του.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ο Θεός, που έθεσε ένα προστατευτικό τείχος αγγέλων γύρω απ' την Άννα στη Σηλώ, τον Δαβίδ στην κοιλάδα Ηλά, τον Ηλία στο Κάρμηλος και τον Ελισσαιέ στη Δοθάν, θα θέσει έναν προστατευτικό φράκτη γύρω από σένα, αν περπατάς δια πίστεως στη δικαιοσύνη. Αυτός είναι ο Γιαχβέ Σαβαώθ, ο ΚΥΡΙΟΣ των δυνάμεων, που προστατεύει με δύναμη τον λαό Του.
Και θα τελειώσουμε με ένα εδάφιο από τον Ψαλμό 46: «Ο ΚΥΡΙΟΣ των δυνάμεων είναι μαζί μας. Προπύργιό μας είναι ο Θεός του Ιακώβ» (εδ.7,11).
ΓΙΑΧΒΕ ΕΛΟΧΙΜ (ΩΤΥΤ ΠάΤΩέ): Ο ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός
Αυτές οι δυο λέξεις συνδυάζονται στη Γένεση 2:4-3:24, αν και στη συνομιλία μεταξύ της Εύας και του φιδιού μόνο το Ελοχίμ χρησιμοποιείται.
Η σχέση του Γιαχβέ Ελοχίμ με τον άνθρωπο
α) Είναι Δημιουργός (Γένεση 2:7-15).
β) Είναι Ηθικός στην εξουσία Του επί του ανθρώπου (Γένεση 2:16-17).
γ) Είναι Δημιουργός και Κυβερνήτης των γήινων σχέσεων του ανθρώπου (Γένεση 2:18-24, 3:16-19, 22-24).
δ) Είναι Αυτός που σώζει τον άνθρωπο (Γένεση 3:8-15, 21).
Η σχέση του Γιαχβέ Ελοχίμ με τον Ισραήλ
Μ' αυτό το όνομα εμφανίζεται στους Αβραάμ και Ιακώβ και τους υπόσχεται, ότι θα δώσει τη γη Χαναάν στους απογόνους τους (Γένεση 24:7, 28:13) και στον Μωυσή (Έξοδος 3:15,18, 4:5), και μ' αυτό Τον αναφέρει ο Μωυσής στο Φαραώ (Έξοδος 5:1).Μ' αυτό αναφέρεται απ' τη βασίλισσα του Σεβά (Α' Βασιλέων 10:9). Σ' αυτό προσεύχεται ο Σολομών (Β' Χρονικών 1:9) και μ' αυτό Τον αναφέρει ο Κύρος, βασιλιάς της Περσίας (Έσδρας 1:3).
[1] Γένεση 32:1-2, Α' Βασιλέων 22:19, Β' Βασιλέψν 19:31,35, Ησαΐας 6:1-5, Λουκάς 2:13-15.
[2] Α' Βασιλέων 22:19-22, Β' Βασιλέων 19:21-33, Ησαΐας 1:9, 8:11-14, 9:13-19, 10:24-27, 31:4-5, Αγγαίος 2:4, Μαλαχίας 3:16-17.
[3] Δες και Δευτερονόμιο 1:11, 21, 4:1, 6:3, 12:1, Κριτές 2:12, Α' Βασιλέων 9:9.
[4] Δες Ιησούς του Ναυή 7:13,19-20, 10:40,42, Α' Σαμουήλ 2:30, Α' Βασιλέων 1:48, Α' Χρονικών 22:19, Ησαΐας 21:17.
alt 


Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ!!! ΟΤΑΝ Ο "ΑΓΙΟΣ" ΛΩΤ ΠΗΔΟΥΣΕ ΤΙΣ ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ!!!!

ΤΟΛΜΟΥΝ ΟΙ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ "ΙΕΡΟ" ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΗΘΟΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ!! 

Στην εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» της Κυριακής  δημοσιεύτηκε ένα αποκαλυπτικό δισέλιδο ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Χρήστου Μπόκα με τίτλο «Παιδεραστές με ράσα!», το οποίο αφορούσε «συγκλονιστικές υποθέσεις "σάτυρων" ιερέων στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής», με ειδική αναφορά στη «σιωπή της Αρχιεπισκοπής Αμερικής που συγκάλυψε 11 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών από ιερείς» και που «μέσα σε έξι χρόνια πλήρωσε 8,3 εκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις για να κλείσει τα στόματα των θυμάτων»! 
800px-Lot_and_his_Daughters.jpg
                                      
Στο εκτενές αυτό ρεπορτάζ της εφημερίδας αποκαλύπτονται με ονόματα συγκεκριμένων παιδεραστών κληρικών - ιερωμένων ανατριχιαστικές συμπεριφορές που προήλθαν «από δεκάδες καταγγελίες και μηνύσεις από οικογένειες των θυμάτων που είναι στην πλειονότητά τους παιδιά ομογενών», όπως «ασέλγεια κληρικού σε βάρος του ανιψιού του αλλά και άλλων παιδιών ομογενών», «ασέλγεια κληρικού εις βάρος 12χρονου κοριτσιού την ώρα που του παρέδιδε μαθήματα Ελληνικών», «ασέλγεια χήρου παπά με δύο παιδιά εις βάρος ενός 15χρονου παιδιού», αλλά και πολλές άλλες περιπτώσεις ασέλγειας ή βιασμού ανήλικων αγοριών «από σάτυρους ιερείς, πολλά εκ των οποίων ήταν παπαδοπαίδια», δηλ. "παπαδάκια"! Παιδιά που μέχρι πρότινος οι γονείς τους θεωρούσαν ότι αποτελεί πλεονέκτημα και καλή πορεία ζωής να συναναστρέφονται με «πνευματικούς», ως εκείνη τη μέρα που «έσκασε η βόμβα» μέσα στο σπίτι τους! 
Στην εκπομπή «ΜΠΟΡΩ» Της Άννας Δρούζα της Δευτέρας 5 Μαΐου 2008 παρακολουθήσαμε έκπληκτοι την εξομολόγηση μιας νεαρής μητέρας που στην παιδική της ηλικία είχε την ατυχία να βρεθεί σε ίδρυμα (ορφανοτροφείο) που ανήκε σε μονή της περιοχής Κοζάνης, όπου οι υπεύθυνοι για το ίδρυμα καλόγεροι την κακοποιούσαν και την βίαζαν, μαζί με άλλα μικρά κορίτσια, από την ηλικία των οκτώ ετών μέχρι τα δεκατρία, οπότε κατάφερε να ξεφύγει από το κατ΄ επίφαση ίδρυμα, στην πραγματικότητα κολαστήριο - μοναστήρι! Με τρόμο λοιπόν, με σπασμένη τη φωνή και με ανεπούλωτα τα ψυχικά της τραύματα περιέγραψε τα δεινά που υπέφερε από τους ανώμαλους και σαδιστές βασανιστές της παιδικής της ψυχής! Και το εξ ίσου τραγικό που ακούστηκε ήταν ότι ενώ πολλοί ήξεραν και οι εφημερίδες της Β. Ελλάδας είχαν ασχοληθεί πολλές φορές με το θέμα, ο ηγούμενος της μονής και ο υπεύθυνος μητροπολίτης δεν έκαναν καμιά ενέργεια να σταματήσουν και να πατάξουν αυτά τα φρικτά εγκλήματα! Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως η αδιαφορία, η αμέλεια ή η συγκάλυψη σημαίνουν συνενοχή! 
Και όλα αυτά, τα οποία σημειωτέον αποτελούν ένα μικρό μέρος μιας σκληρής και αδίστακτης διαχρονικά πραγματικότητας που βλέπει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας, γίνονται γνωστά την ώρα που δημοσιοποιούνται οι αποτρόπαιες πράξεις του Γιόζεφ Φριτζλ στην Αυστρία, του πατέρα-κτήνους που φυλάκισε την κόρη του στο υπόγειο του σπιτιού του και τη βίαζε επί 24 χρόνια, έχοντας αποκτήσει και παιδιά μαζί της. Παλαιότερα είχε συγκλονιστεί η ελληνική κοινωνία με «το κτήνος της Ερμιόνης», τον Μανόλη Δουρή, που είχε βιάσει και κακοποιήσει μέχρι θανάτου το ανήλικο αγοράκι του, αλλά και από άλλες δυστυχώς αρκετές περιπτώσεις αποτρόπαιων εγκλημάτων αιμομιξιών και βιασμών που γίνονται γνωστές και απασχολούν κατά καιρούς την κοινή γνώμη! 
Αλλά αν μέσα στην κοινωνία εμφανίζονται κατά καιρούς ανθρωπόμορφα κτήνη, θα περίμενε ο κάθε καλοπροαίρετος και ευκολόπιστος άνθρωπος τέτοια φαινόμενα να μην έχουν θέση στο χώρο της εκκλησίας και του ιερατείου, και εν πάση περιπτώσει τυχόν τέτοια απαράδεκτα και ακραία φαινόμενα να καταγγέλλονται άμεσα και να τιμωρούνται παραδειγματικά και όχι να γίνεται προσπάθεια για την άνωθεν συγκάλυψή τους. Άλλωστε η εκκλησία και η χριστιανική θρησκεία γενικότερα διατείνεται με έπαρση για την προάσπιση της ηθικής και για τον ενάρετο βίο των λειτουργών της, καθώς και για τη στήριξη, την κατήχηση και τη νουθεσία της νεολαίας «σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα των Ιερών Γραφών»! 
Αλλά επειδή ο όρος «Ιερές Γραφές» είναι κατά κάποιον τρόπο αόριστος, ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, με ζωντανά παραδείγματα «ιερών προσώπων», για τα οποία η χριστιανική θρησκεία υπερηφανεύεται και τα θεωρεί καύχημα και τιμή, αφού τα κατατάσσει στο «χορό των δικαίων και αγίων» και εορτάζει τη μνήμη τους σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Ένα τέτοιο σεβαστό πρόσωπο της εβραϊκής ιστορίας και της ιουδαιοχριστιανικής θρησκείας που «ευαρέστησε τον Θεό», είναι ο ανιψιός του Πατριάρχη Αβραάμ, ο Λωτ. 
Ο Λωτ λοιπόν και η οικογένειά του ήταν οι μόνοι, σύμφωνα με την «θεόπνευστη» Παλαιά Διαθήκη, που σώθηκαν από την καταστροφή των Σοδόμων. Ας δούμε όμως πιο προσεκτικά ποια ήταν η «σεσωσμένη» από την καταστροφή «αγία οικογένεια»: Ο Λωτ είναι αυτός που μετά την απομάκρυνσή του από τα Σόδομα (με τη βοήθεια του Θεού κατά τη Βίβλο) και την απώλεια της γυναίκας του, εγκαταστάθηκε μαζί με τις δυο του κόρες σε μια σπηλιά πάνω στα βουνά, διότι «εφοβήθη να κατοικήσει εν Σηγώρ και κατώκησεν εν σπηλαίω» (Για να φοβάται κάτι κακό θα είχε κάνει, αλλά ας δούμε την εξέλιξη της ιστορίας). 
Εκεί πάνω στην απομόνωση λοιπόν και αφού συνεννοήθηκαν μεταξύ τους οι δυο κόρες του Λωτ, τον πότισαν κρασί (αλήθεια πού το βρήκαν το κρασί οι κυνηγημένοιWink και στη συνέχεια προχώρησαν μαζί του σε ερωτικές συνευρέσεις (εναλλάξ βράδυ παρά βράδυ), «και συνέλαβον αι δύο θυγατέρες Λωτ εκ του πατρός αυτών. Και έτεκεν η πρεσβυτέρα υιόν και εκάλεσε το όνομα αυτού Μωάβ λέγουσα: εκ του πατρός μου. Ούτος πατήρ Μωαβιτών έως της σήμερον ημέρας. Έτεκε δε και η νεωτέρα υιόν και εκάλεσε το όνομα αυτού Αμμάν, λέγουσα: υιός γένους μου. Ούτος πατήρ Αμμανιτών έως της σήμερον ημέρας.»! Γεν. ΙΘ΄35-37. 
Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τι χειρότερα από τον Λωτ μπορεί να έκαναν οι κάτοικοι των Σοδόμων για να τους «κάψει ο Θεός» (σύμφωνα με την εβραϊκή Βίβλο); Η ίδια η «Αγία Γραφή» τους παρουσιάζει σαν κοινωνικούς, εργατικούς και νοικοκύρηδες και όχι σαν ανήθικους, έκφυλους και διεστραμμένους! «Ήσθιον, έπινον, ηγόραζον, επώλουν, εφύτευον, ωκοδόμουν». Λουκάς ΙΖ΄22-29. Εκτός και αν οι συγγραφείς της Π. Διαθήκης ήθελαν να πείσουν τους εβραίους ότι η ενδογαμία, η πατρογαμία και η αιμομιξία είναι θεάρεστη πράξη Exclamation mark, προκειμένου να μείνουν "καθαρά" τα γένη και οι φυλές τους! 
Αυτόν λοιπόν τον «άγιο» Λωτ τον εορτάζει και τον τιμά η ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία στις 9 Οκτωβρίου! Ποια περίσσια αγιοσύνη άραγε να επιβάλλει αυτή την τιμή; Ποια «οσμή ευωδίας πνευματικής» αναδύεται από τα έργα του; Ποιος θα μας το εξηγήσει; Μήπως εκείνοι οι δεσποτάδες που χαρακτήρισαν τις προγαμιαίες σχέσεις και την εκτός θρησκευτικού γάμου συμβίωση «πορνεία»; 
Γιατί η δικαιολογία ότι ο Λωτ έχει το ελαφρυντικό του μεθυσμένου γι'; αυτά τα σεξουαλικά του ανοσιουργήματα ή ότι τον παρέσυραν οι κόρες του δεν περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στους υπερασπιστές του, αλλά τους εκθέτει στα μάτια της κοινωνίας και στην κρίση κάθε σκεπτόμενου με πραγματικά ηθικά κριτήρια ανθρώπου, χωρίς θρησκευτικές εξαρτήσεις, συναισθηματικές παρωπίδες και πνευματικές ωτασπίδες! Άλλωστε ένας μεθυσμένος δεν σημαίνει ότι δεν έχει επίγνωση του τι κάνει, ούτε χάνει τη μνήμη του, ώστε να μη θυμάται το επόμενο πρωί τι έκανε το προηγούμενο βράδυ. Απλώς πάνω στο μεθύσι εκδηλώνεται πιο εύκολα ο πραγματικός του χαρακτήρας! 
Ο Μέγας Βασίλειος της Καισαρείας βρήκε σαν αιτία τον «από μηχανής θεό» της χριστιανοσύνης, τον διάβολο! Γράφει λοιπόν ο άγιος Βασίλειος: «Και του διαβόλου την ηδυπάθεια (παράδοση σε σωματικές απολαύσεις) συνασπιζόμενοι (συστρατευόμενοι εναντίον της). (καθώς) ο Λωτ θυγατρόγαμος γίνεται, γαμβρός εαυτού και πενθερός, ο πατήρ ανήρ, και ο πάππος πατήρ, εκατέρωθεν τους όρους της φύσεως υβρίζων»!!! ΛΟΓΟΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΣ 31.640/30-45. 
Βλέπουμε άλλωστε ότι το "γαμικό" μητρώο πολλών εβραίων πατριαρχών, του Αβραάμ μη εξαιρουμένου (αφού δηλώνει ότι η γυναίκα του η Σάρρα είναι ετεροθαλής αδελφή του και την "πουλάει" διαδοχικά σε δύο βασιλείς, αποκομίζοντας μεγάλα οικονομικά οφέλη), δεν είναι καθόλου καθαρό! (Γεν. ΙΒ΄10-19, ΙΓ΄12, Κ΄ 1-16). Πράγματι στις σελίδες της εβραϊκής Βίβλου περιγράφονται ψευδολογίες, πανουργίες, εξαπατήσεις, προδοσίες, ληστείες, δολοφονίες, βιασμοί, αιμομιξίες, αδελφογαμίες, παιδογαμίες, αυνανισμοί, κοπροφαγίες, γενοκτονίες, αιματηροί πόλεμοι, ανεπανάληπτες θηριωδίες και θανατηφόρες θαυματοποιίες (μαγγανεία και μαύρη μαγεία)! Ο κάθε καλοπροαίρετος και αντικειμενικός αναγνώστης ας ανοίξει οποιαδήποτε σελίδα της Παλαιάς Διαθήκης και θα διαπιστώσει αμέσως την "αγιοποίηση" δόλιων και επαίσχυντων συμπεριφορών! Και όλα αυτά με τις προτροπές και τις ευλογίες του εβραϊκού Θεού Γιαχβέ! Άπειρα τα σχετικά χωρία, με συμπεριφορές που βρίσκονται στον αντίποδα του ανθρωπισμού! 
Η ατομική αφύπνισή μας λοιπόν και η αμφισβήτηση για ό,τι άκριτα θεωρείται «ιερό και όσιο», και η αντίληψή μας ότι «κανείς δεν είναι υπεράνω πάσης υποψίας», μπορεί να αποβεί ακόμα πιο αποτελεσματική αν παραβάλουμε την ιστορία του "εκλεκτού" του Θεού Γιαχβέ, του «δικαίου και αγίου» Λωτ, του υβριστή της φύσεως κατά τον Μέγα Βασίλειο, με τον μύθο του τραγικού Οιδίποδα, του μυθολογικού βασιλιά των Θηβών, του γιου του Λαΐου και της Ιοκάστης, ο οποίος υπήρξε τραγικό θύμα μιας πλεκτάνης της μοίρας και τίποτα δεν μπόρεσε να ξεπλύνει τις ενοχές του για το ανοσιούργημα που χωρίς να γνωρίζει είχε διαπράξει, το γάμο του δηλαδή με τη μητέρα του, παρά μονάχα ο αυτοχειριασμός και ο θάνατος!... Γι αυτό και ο μύθος του Οιδίποδα έχει εμπνεύσει έξοχα έργα της αρχαίας τραγικής ποιήσεως, ενώ η αισχρή ιστορία αιμομιξίας του Λωτ έντεχνα και με επιμέλεια αποσιωπείται από τους (δήθεν) «πνευματικούς», τους «κήρυκες της ηθικής» και τους ιεροκήρυκες!


ΣΥΝΟΔΟ ΕΒΡΑΙΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: 2,5εκ. ΕΥΡΩ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΡΑΣΟΦΟΡΩΝ!!!

Π.Αλέξανδρος Καρλούτσος:Πόσο κόστισε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος στην Κρήτη
Τα 2,5 εκατομμύρια ευρώ φθάνει το κόστος της Εβραιοχριστιανικής Συνόδου
 που διεξάγεται αυτές τις μέρες στην Κρήτη.
Μαζεύτηκαν στην Κρήτη όλοι παράνομοι ρασοφόροι πρόσφυγες και έφαγαν καλά στην υγεία του μαλάκα!!

Έτσι δήλωσε στο πρακτορείο Ria Novosti ο π. Αλέξανδρος Καρλούτσος, στέλεχος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Οπως είπε το ποσό προέρχετια από δωρέες κυρίως Ελλήνων, τόσο ελληνοαμερικανών όσο και ημεδαπών, με τις δωρεές από ΗΠΑ να φθάνουν το 1, 5 εκατομμύριο ευρώ.Όπως γίνεται πάντα η ορθόδοξη μαφία δεν έβγαλε ούτε ένα ευρώ από τα θησαυροφυλάκιά της!!Όσο θα υπάρχουν τόσο μαλάκες χορηγοί αυτοί θα περνάνε καλά και οι πιστοί χειρότερα!!

alt

Τα μαύρα κοράκια της Εβραιορθοδοξίας κατάφεραν να φάνε μέσα σε λίγες μέρες το απίστευτο ποσό των 2,500,000 ευρώ!!Την ώρα που ο λαός πεινάει οι ληστές με τα μαύρα προκαλούν με την χλιδή και την σπατάλη πολλών εκατομμυρίων ευρώ!!Οι Εβραιοχριστιανοί το μόνο που τους νοιάζει είναι το πως θα σώσουν την Εβραϊκή αίρεση από την σίγουρη καταστροφή της και δεν δίνουν δεκάρα για τον λαό που βρίσκεται στα όρια της πείνας!!
alt

Ξυπνήστε Ρωμιοι  απαλλαγείτε από την Εβραϊκή αίρεση ,με το παραμύθι του Εβραίου μαραγκού αυτοί γίνονται πλουσιότεροι και εσείς φτωχότεροι!!


ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΔΑΝΙΗΛ:Ο ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ Ο "ΘΕΟΣ" ΓΙΑΧΒΕ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΡΩΜΙΩΝ!!!!

Ο ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ!!ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΒΡΑΚΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!!ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΔΥΣΠΙΣΤΟΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ "ΘΕΟΣ" ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ!!


alt

Ο ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ

+ Αρχιμ.Δανιήλ Γούβαλη

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος

           

      Ιανουάριος του 1993 μια ολόκληρη οικογένεια που είχε μπλέξει επί χρονια με την αίρεση των μαρτύρων του Ιεχωβά ετοιμαζόταν να ενταχθεί στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Πατέρας μητέρα και 4 παιδιά. Ο πατέρας σε μια στιγμή μας λέει: κάθε φορά που περνούσαμε με τα παιδιά μου έξω από εκκλησία τους έλεγα : "αυτή είναι η Βαβυλώνα, το άντρον του Διαβόλου" καταλαβαίνετε πόσο δυσκολεύθηκα να τα μεταπείσω και να τα μάθω να πηγαίνουν στην εκκλησία και να τα προετοιμάσω για το βάπτισμα.

Το ξέρετε αυτό αγαπητοί ακροατές; οι μάρτυρες του Ιεχωβά μόλις δουν μια εκκλησία λένε στα παιδιά τους αυτά τα φοβερά λόγια, στάζουν δηλητήριο στις απαλές ψυχές τους εναντίον των Χριστιανικών εκκλησιών, αυτό βέβαια είναι ένας καρπός από το αγκαθερό δέντρο.
Οι ρίζες και ο κορμός αυτού του δέντρου, αν είχαν επάνω τους επιγραφή θα έγραφαν :"Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Θεός».
Αρνούνται την θεϊκή φύση του Χριστού και κατά συνέπεια μπορούν να αρνηθούν και ότι ανήκει στο Χριστό, προηγείται το μεγάλο κακό και έπονται τα υπόλοιπα.
Για εμάς του Χριστιανούς, ο Χριστός, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, αυτό το αποκρούουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Κάτοχος της αιωνίου δόξης, πηγή της αιωνίου δόξης, γι' αυτούς είναι μόνο ο Πατήρ, όχι ο Υιος. Εδώ το τραγελαφικό είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί παρουσιάζονται σαν μελετητές της Αγίας Γραφής...

Για να δούμε όμως τι λέει επ' αυτού η Γραφή, συμμερίζεται τις απόψεις των αιρετικών; ξεκινούμε από το χωρίο θ'4 της προς Ρωμαίους Επιστολής οίτινές εισιν Ισραηλίται, ων η υιοθεσία και η δόξα, εδώ σημειώνει ο απόστολος ότι οι ομοεθνείς του Ισραηλίτες κατά τον παλαιό καιρό είχαν υιοθετηθεί από τον Θεόν, ήταν σαν παιδιά Του σαν περιουσία Του, σαν περιούσιος λαός, σαν οικείοι Του, έρχεται και σε ένα δεύτερο θέμα, στους Ισραηλίτες συνέβαινε κάτι το υπέροχο, κάτι εντελώς άγνωστο σε όλους τους άλλους λαούς της Γης, κατά καιρούς, εμφανιζόταν σε αυτούς ο Θεός, με την απερίγραπτη Θεϊκή του δόξα.
Εμφανιζόταν ενδόξως, είτε σε ορισμένα πρόσωπα, είτε και σε ολόκληρο το λαό.

Ας δούμε κάποια σχετικά περιστατικά, στεκόμαστε στο 16ο κεφάλαιο των Αριθμών. 

Εκεί αναφέρεται, ότι κάποιοι εγωιστές Ισραηλίτες, ο Κορέ, ο Δαθάν, ο Αβηρών, διάφορα επίσημα πρόσωπα, διάφοροι αρχηγοί ομάδων, έκαναν πραξικόπημα, αμφισβητούσαν την αρχηγία του Μωυσή και την αρχιεροσύνη του Ααρών.
Ο Κορέ επειδή καταγόταν και αυτός από την φυλή του Λεβί, το έφερε βαρέως το ότι δεν είχε ιεροσύνη όπως ο Ααρών.
Οι Δαθάν και Αβειρών, που ήταν και αδελφοί, κατηγορούσαν σκληρά τον Μωυσή ότι αντί να τους οδηγήσει σε γη όπου έτρεχε γάλα και μέλι, σε γη με εύφορους αγρούς και αμπέλια, τους ταλαιπωρούσε σε γη έρημη και άνυδρη, και είχε το θράσος, ο Μωυσής, να κάνει και τον αρχηγό.
Την άλλη μέρα το πρωί, μπροστα στην σκηνή του μαρτυρίου θα γίνονταν κρίσις, από τον ίδιο τον Θεό. Θα έδειχνε ο Θεός αν είχαν δίκιο οι πραξικοπηματίες η ο Μωυσής και ο Ααρών.
Πράγματι την άλλη μέρα, ο Θεός επενέβη, και τιμώρησε παραδειγματικά τους Κορέ, Δαθάν και Αβειρών και όσους τους είχαν ακούσει. 

Δεν θα επισέλθουμε σε λεπτομέρειες, ούτε θα περιγράψουμε πως άνοιξε η γη και κατάπιε τους απειθείς και εγωιστές, αλλά θα σταθούμε στην πρώτη σκηνή του δράματος.

Αριθ ιστ' 19-21 και επισυνέστησεν επ αυτούς Κορέ την πάσαν αυτού συναγωγήν παρά την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου. και ώφθη η δόξα Κυρίου πάση τη συναγωγή. και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν και Ααρών λέγων· αποσχίσθητε εκ μέσου της συναγωγής ταύτης, και εξαναλώσω αυτούς εισάπαξ.
Εδώ λοιπόν εμφανίστηκε ο Γιαχβέ, ο Θεός του Αβραάμ του Ισαάκ και του Ιακώβ, και καταρχήν μίλησε στον Μωυσή και στον Ααρών, ο Γιαχβέ, ο Κύριος δηλαδή, εμφανίστηκε με άρρητη Θεϊκή δόξα, γι'αυτό το ιερό κείμενο σημειώνει: και η δόξα του Κυρίου εφάνη εις πάσαν την συναγωγήν.

Η φράσις, η δόξα του Γιαχβέ εφάνη, η δόξα του Κυρίου εφάνη, ισοδυναμεί με την φράση, ο ένδοξος Κύριος, ο ένδοξος Γιαχβέ εφάνη η αλλιώς ο Κύριος της δόξης ο Γιαχβέ της δόξης, εφάνη.
Αυτός ο ένδοξος Κύριος για εμάς, είναι ο Γιαχβέ Υιος, ο Υιος του Θεού, που είναι Θεός και Υιος του Θεού, που είναι Γιαχβέ και Υιος του Γιαχβέ.
Για εμάς ο Υιος του Θεού είναι ο Κύριος της δόξης, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, είναι ο κάτοχος της θεϊκής δόξης, ο φορεύς της θεϊκής δόξης. 

Έτσι το έζησαν και το εκήρυξαν οι πατέρες της εκκλησίας μας, έτσι το ένιωσαν οι Άγιοι Απόστολοι, έτσι το διετράνωσε και απόστολος Παύλος, μάλιστα ο απόστολος Παύλος  μας το παρέδωσε και εγγράφως. 

Ας ξεφυλλίσουμε τις πρώτες σελίδες της Α' προς Κορινθίους Επιστολής και ας σταθούμε εκεί που ομιλεί ο απόστολος  για τις δυο σοφίες, για την σοφία του παρόντος κόσμου, και για την σοφία του Θεού που προέρχεται από έναν άλλον κόσμο.
Πρόκειται για μια από τις ωραιότερες περικοπές του Παύλου, Σοφίαν δε λαλούμεν εν τοις τελείοις, σοφίαν δε ου του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου των καταργουμένων·  αλλά λαλούμεν σοφίαν Θεού εν μυστηρίω, την αποκεκρυμμένην, ην προώρισεν ο Θεός προ των αιώνων εις δόξαν ημών, ην(την οποίαν) ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου έγνωκεν· ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν·  Α' Κορινθίους β'6-8. 

Εμάς μας ενδιαφέρει ο 8ος στίχος, Α Κορινθίους β'8. Αυτός ο στίχος είναι καταπέλτης εναντίον των αιρετικών εκείνων που αρνούνται ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. 

Με το ρήμα εσταύρωσαν, δηλώνεται η ανθρώπινη φύσις του Χριστού, σαν άνθρωπος πάσχει, σταυρώνεται, θανατώνεται, αλλά ο Χριστός έχει και Θεϊκή φύση, γι'αυτό και χαρακτηρίζεται με την υπέροχη φράση, την γεμάτη ουράνιο μεγαλείο, Κύριος της δόξης.
Α' Κορινθίους β'8, εάν εγνώριζαν οι άρχοντες αυτού του κόσμου την σοφίαν του Θεού, δεν θα εσταύρωναν τον Κύριον της δόξης, αυτό το β'8 ας το αποτυπώσουμε στο μυαλό μας, είναι ένα ισχυρό όπλο των μαρτύρων του Ιεχωβά, για να το θυμόμαστε το 8 εύκολα, να φέρουμε στο νου μας την κιβωτό του Νώε που είχε μέσα 8 ανθρώπους. 

Α' Κορινθίους β'8 ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν·  Οι ταλαίπωροι μάρτυρες του Ιεχωβά, αυτοί θα ήθελαν να γράφει: ει γαρ έγνωσαν ουκ αν τον αρχάγγελο Μιχαήλ εσταύρωσαν.  Γι' αυτούς ο Χριστός γίνεται αρχάγγελος και όχι αρχάγγελος Γαβριήλ η Ραφαήλ αλλά Μιχαήλ.
Μεγαλύτερη διαστρέβλωση του λόγου του Θεού δεν μπορούσε να γίνει!!

Όταν αυτοί οι αιρετικοί γυροφέρνουν κάποιον Ορθόδοξο Χριστιανό, δεν του λένε από την αρχή ότι ο Υιος του Θεού ταυτίζεται με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, αυτό θα το πουν αργότερα, αφού θα του ρίξουν αρκετό σκοτάδι στα μάτια της ψυχής του.  Η αίρεσις και η πονηρία πηγαίνουν μαζί, χέρι με χέρι.
Ένας που μελετά την Αγία Γραφή και διαθέτει στοιχειώδη νόηση, γνωρίζει καλά, ότι ποτέ ένας άγγελος όσο μεγάλος και να είναι, δεν μπορεί να ονομαστεί Κύριος της δόξης.

Ο Ησαΐας είδε τον Γιαχβέ Σαβαώθ, δηλαδή τον Κύριο Παντοκράτορα, τον είδε γεμάτο δόξα.  Όταν ζούσε ο προφήτης, ένδοξα πρόσωπα επάνω στην Γη ήταν οι επικεφαλείς των διαφόρων αυτοκρατοριών, όπως ο αυτοκράτωρ των Ασσυρίων, όπως ο Φαραώ της Αιγύπτου.  Όταν καθόταν ο βασιλεύς επάνω στον θρόνο του, με το διάδημα, με το σκήπτρο, με τα βασιλικά εμβλήματα, με την μεγαλοπρεπή αμφίεση του, ήταν ότι ποιο λαμπρό και ποιο ένδοξο μπορούσε να αντικρίσει κανείς επάνω στην Γη. Ο Γιαχβέ Σαβαώθ, εμφανίστηκε στο Ησαΐα ως βασιλεύς καθισμένος σε υψηλό και μεγαλοπρεπή θρόνο. 

Ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος της δόξης που αντίκρισαν τα μάτια του Προφήτου, εδώ βέβαια δεν επρόκειτο για ανθρώπινη βασιλική δόξα, αλλά για την δόξα του αιωνίου Θεού, του Βασιλέως των αιώνων.

Η δόξα του Γιαχβέ Σαβαώθ επετείνετο από την παρουσία και την μελωδία ανωτάτων αγγέλων, των Σεραφείμ. Αυτά πετούσαν γύρω από τον θεϊκό θρόνο, αναμέλποντας τον Τρισάγιον ύμνον, Άγιος, Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ.
Τον υπερένδοξο Θεό δεν άντεχαν να τον ατενίσουν κατά πρόσωπο, δεν μπορούσαν να  υπομείνουν την ακτίνα της Θείας δόξης, γι' αυτό με 2 φτερά σκέπαζαν το πρόσωπό τους. Ο Ησαΐας είδε να εκπηγάζει από τον Θεό μια απερίγραπτη Θεϊκή δόξα και να ξεχύνεται σε όλη την Γη. Γι' αυτό και τα Σεραφείμ έλεγαν: πλήρης πάσα η Γη της δόξης αυτού.

Ότι να πούμε και ότι να υποψιαστούμε εμείς οι άνθρωποι, αδυνατούμε να συλλάβουμε το ένδοξο μεγαλείο του Θεού που είδε ο Ησαΐας, είδον οι οφθαλμοί μου τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων, έγραψε ο προφήτης, εδώ πρόκειται για απερινόητη βασιλική δόξα, ο Ησαΐας είδε τον Γιαχβέ της δόξης.  

Στα κείμενα της Καινής Διαθήκης, οι Απόστολοι αρκετές φορές επεξηγούν αυτά που περιγράφονται στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης.
Έτσι στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, διακηρύσσεται ότι, η δόξα που αντίκρισε ο Ησαΐας, ήταν η δόξα του Υιού του Θεού.  Δηλαδή ο ένδοξος Κύριος, ο Γιαχβέ της δόξης, που καθόταν πάνω σε υψηλό και επηρμένον θρόνον, ήταν ο Υιος του Θεού.

Έτσι μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Που το λέει; Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Και ο μεν Ιωάννης το λέει, οι αιρετικοί όμως δεν το βλέπουν; Τι σόι διάβασμα κάνουν στην Αγία Γραφή; Μα είναι διάβασμα άλλα να διδάσκει η Γραφή, και αλλά να καταλαβαίνεις εσύ; Που ακριβώς το γράφει ο Ιωάννης; στους στίχους 37 έως 43 του ιβ', του δωδεκάτου δηλαδή κεφαλαίου.

Σε αυτούς τους επτά στίχους μεταξύ των άλλων γίνεται λόγος και για δυο δόξες, την δόξα του Θεού, και την δόξα των ανθρώπων. 

Γίνεται αναφορά σε ανθρώπους που αγάπησαν περισσότερο την ανθρώπινη δόξα, και λιγότερο την Θεϊκή. Υπάρχει και μια αναφορά στην δόξα που αντίκρισε ο προφήτης Ησαΐας, και τονίζεται καθαρά, ότι η δόξα που είδε ο προφήτης, είναι η δόξα του Χριστού.
Ταύτα είπεν Ησαίας ότε είδεν την δόξαν αυτού και ελάλησε περί αυτού όμως μέντοι και εκ των αρχόντων πολλοί επίστευσαν εις αυτόν, αλλά δια τους Φαρισαίους ουχ ωμολόγουν, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται· ο Ησαΐας είδε την δόξα αυτού, δηλαδή του Χριστού, πολλοί από τους άρχοντες επίστευσαν εις αυτόν, δηλαδή στον Χριστόν. 

Η αντωνυμία, αυτός, εδώ αφορά το ίδιο πρόσωπο, τον Χριστό, διότι στην συνέχεια, λέει, πολλοί άρχοντες επίστευσαν σε αυτόν αλλά φοβούνταν να το ομολογήσουν για να μην τους αφορίσουν οι Φαρισαίοι. 

Εάν επρόκειτο για τον Θεό Πάτερα, δεν συνέτρεχε κίνδυνος αφορισμού, τέτοιος κίνδυνος υπήρχε εάν πίστευαν στον Χριστό, στον Υιό του Θεού.
Τον Ιησού δεν τον δέχονταν οι Φαρισαίοι. 

Ο λόγος του Θεού λοιπόν, καταδεικνύει ότι ο Κύριος της δόξης, είναι ο Υιος του Θεού.
Έτσι μας διδάσκει ο απόστολος Παύλος με το χωρίο Α' Κορινθίους β'8, έτσι μας διδάσκει και ο Θεολόγος Ιωάννης, όταν διευκρινίζει ότι ο προφήτης Ησαΐας είδε την βασιλική δόξα και μεγαλοπρέπεια του Υιού του Θεού. 

Βέβαια όταν λέμε όταν ο Ησαΐας είδε την δόξα του Γιαχβέ Υιού αυτό σημαίνει ότι είδε και την δόξα του Γιαχβέ Πατρός, διότι έχουν την ίδια δόξα, αυτό στηρίζεται στο ομοούσιον, διαφορετικά τα πρόσωπα αλλά κοινή η Θεϊκή ουσία, κοινή η Θεϊκή ενέργεια, η δε Θεϊκή δόξα, δεν είναι τίποτα άλλο από Θεϊκή ενέργεια.

Η λαμπρότητα του Υιού είναι και λαμπρότητα του Πατρός, αυτό καταφαίνεται και από όσα γράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως στο 21 κεφάλαιο, εκεί περιγράφεται ο Παράδεισος με την συμβολική εικόνα επουρανίου δοξασμένης πόλεως.
Στο εδάφιο 23 διαβάζουμε: και η πολις ου χρείαν εχει του Ήλιου ουδέ της Σελήνης ίνα φαίνωσιν εν αυτή η γαρ δόξα του Θεού εφώτισεν αυτήν και ο λύχνος αυτής το Αρνίον. 

Δηλαδή, η πόλις δεν χρειάζεται Ήλιο η Φεγγάρι για να την φωτίζουν, διότι η δόξα του Θεού την περιέλουσε με φως, και σαν λάμπα της έχει το Αρνίον, δηλαδή τον Χριστό.
Ας προσέξουμε καλά τις έννοιες, η άνω Ιερουσαλήμ δεν χρειάζεται το υλικό φως του Ήλιου η της Σελήνης, η πόλις είναι πνευματική, ουρανία, και διαθέτει άυλο, ουράνιο φωτισμό, ο οποίος προέρχεται από την δόξα του Θεού. 

Και προχωρούμε, χρειάζεται φωτισμό που προέρχεται από έναν ουράνιο λαμπτήρα, τον Χριστό, με ποιο απλά λόγια, η πόλις δεν φωτίζεται από υλικά φώτα, η πόλις φωτίζεται από τον Πατέρα και τον Υιό.
Το ένδοξο φως της ουρανίου πόλεως, πηγάζει από το λυχνάρι που λέγεται Θεός, αλλά προέρχεται και από το λυχνάρι που λέγεται Υιος του Θεού, Αμνός του Θεού, Αρνίον.

Ένδοξο φως διαχέεται από το λυχνάρι του Θεού, ένδοξο φως ξεχύνεται και από το λυχνάρι του Υιού του Θεού, πρόκειται για το ίδιο Θεϊκό φως. 

Αν ο Πατέρας είναι άκτιστος και ο Υιος είναι  κτιστός, τότε δεν μπορεί το φως που προέρχεται από τον Πατέρα, ένα άκτιστο και άπειρο φως, να τίθεται στο ίδιο επίπεδο λάμψεως και φωτεινότητος, με ένα φως κτιστό και πεπερασμένο.
Τότε το ιερό κείμενο δεν χρειαζόταν να πει ότι την Άνω Ιερουσαλήμ την φωτίζει ο Πατέρας και ο Υιος, θα αρκούσε μόνο το φως του Θεού Πατρός, δεν θα προσετίθετο η φράσις, και το λυχνάρι που την φωτίζει είναι το Αρνίον, αυτό θα ήταν περιττό. 

Για φανταστείτε μια αίθουσα που φωτίζεται από μια λάμπα των χιλίων κηρίων, θα ήταν αστείο να τοποθετηθεί σε αυτή και μια δεύτερη λάμπα του ενός κηρίου και να βρεθεί κάποιος σοβαρός συγγραφεύς και να γράψει ότι η εν λόγω αίθουσα φωτίζεται από τις 2 αυτές λάμπες, θα ήταν αστείο και καταγέλαστο.
Για τους χριστιανούς όμως και ο Υιος είναι Κύριος της δόξης, Κύριος της λαμπρότητος, Κύριος του φωτός.

Στα Ευαγγέλια ονομάζεται το Φως του κόσμου, το Φως το αληθινόν, γι' αυτό δεν δημιουργείτε κανένα πρόβλημα όταν η Αποκάλυψις πλάι στη φωτεινή πηγή του Θεού, τοποθετεί και την φωτεινή του πηγή του Υιού του Θεού, και επισημαίνει ότι από αυτούς τους δυο φωταγωγείτε η ουρανία πόλις.
Η φωτεινή λάμψις που ξεχύνεται από τον πρώτο, είναι ίδια φωτεινή λάμψις που ξεπροβάλλει από τον δεύτερο, και αυτό δια την κοινην ουσίαν.

Σύμφωνα με την ορθόδοξη άποψη ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης προς το τέλος αυτού του προφητικού βιβλίου γίνεται λόγος για την φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας και παγκοσμίου κρίσεως και ο κριτής, δηλαδή ο Χριστός, χαρακτηρίζεται ως Γιαχβέ, χαρακτηρίζεται ως Γιαχβέ που θα έχει σαν πρόδρομο της επιφανούς παρουσίας του τον προφήτη Ηλία.

Θυμηθείτε το απολυτίκιο του προφήτου Ηλία, Ο ένσαρκος Άγγελος, των Προφητών η κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού..
Σε αυτό το κείμενο, χαρακτηρίζεται ο Χριστός, ως ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ιδού έρχεται ημέρα η οποία θα καίει ως κλίβανος και όλοι οι περήφανοι και όλοι όσοι ασεβούν, θα είναι σαν το άχυρο και η μέρα που έρχεται θα τους κατακαύσει, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, ώστε δεν θα αφήσει σε αυτούς ρίζαν και κλάδους, εις εσάς όμως που φοβησθαι το όνομά μου θα ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης με ίασιν εις τας πτέρυγας αυτού. 

Κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, ο Χριστός θα είναι για τους υπερήφανους και τους ασεβείς πυρ καταναλίσκον, αλλά για τους δικαίους και ταπεινούς θα είναι ένδοξος, ανατολή ωραιότατου Ηλίου, θα ανατείλει ο Ήλιος της δικαιοσύνης, η φωτεινότητα και η λάμψις της θεϊκής φύσεως του Χριστού η οποία θα εκδηλωθεί επίσημα κατά την ημέρα της Κρίσεως δεν μπορεί να δηλωθεί με ποιο εκφραστική εικόνα από αυτή του Ηλίου θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τον Χριστό όχι μόνο Κύριον την δόξης, αλλά και Ήλιον της δόξης, πρόκειται βέβαια για Ήλιο πνευματικής, άυλης, επουρανίου δόξης, γι' αυτό και ο προφήτης τον περιγράφει ως Ήλιο της δικαιοσύνης. 

Αυτός ο Ήλιος της δικαιοσύνης θα ανατέλλει με άρρητη δόξα κατά την επιφανή ημέρα του Κυρίου, τότε όλοι οι ευσεβείς θα νιώσουν γεμάτοι αγαλλίαση ότι ο Χριστός είναι ο Γιαχβέ της δόξης, τότε όλοι τους θα περιλουστούν από την Θεϊκή του δόξα. 

Στην διάρκεια του παρόντος αιώνος, κρύβει την δόξα Του, τότε όμως η δόξα Του θα διαπεράσει όλους στους δίκαιους, τότε όλοι οι πραγματικοί Χριστιανοί θα ακτινοβολούν, θα λάμπουν από δόξα, σχετικώς ας θυμηθούμε κάποιο χωριο απο την προς Κολλασαείς Επιστολή του αποστόλου  Παύλου, όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή υμών, τότε και υμείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη. 

Μέσα στους αληθινούς Χριστιανούς, υπάρχει κρυμμένη η δόξα του Χριστού, εκείνη την ημέρα αυτή η δόξα θα λάμψει περίτρανα και έτσι οι Χριστιανοί θα εμφανιστούν όλο δόξα και λαμπρότητα. 

Όλοι οι άγιοι την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας θα λάμπουν σαν τον Ήλιο, διότι θα φωτίζονται από τον ήλιο Χριστό, τον Ήλιο της δικαιοσύνης ας θυμηθούμε τον 109 Ψαλμό μετά σου η αρχή εν ημέρα της δυνάμεώς σου εν ταις λαμπρότησι των αγίων σου· ας φέρουμε στο νου μας την Θεϊκή λάμψη που αντίκρισε ο απόστολος Παύλος ο τότε Σαύλος όταν συνάντησε τον Χριστό στον δρόμο προς την Δαμασκό εξαίφνης περιήστραψεν αυτόν φως από του ουρανού Πραξεις θ'3 ημέρας μέσης κατά την οδόν είδον, βασιλεύ, ουρανόθεν υπέρ την λαμπρότητα του ηλίου περιλάμψαν με φως και τους συν εμοί πορευομένους·Πραξ κστ' 13, τότε ο απόστολος Παύλος κατάλαβε ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος την δόξης, ήταν τόσο υπερβολικά ένδοξη η λαμπρότητα του ώστε δεν το άντεξε η όρασίς του, επί τρεις ημέρες δεν μπορούσε να δει. 

Οι τρεις κορυφαίοι απόστολοι, όχι στο δρόμο προς την Δαμασκό, αλλά στην κορυφή του όρους Θαβώρ, κατενόησαν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης. 

Η δόξα της Θεότητός Του που ήταν κρυμμένη πίσω από το ταπεινό παραπέτασμα της σάρκας, αφέθηκε για κάποιες στιγμές ελεύθερη να εκδηλωθεί. 

Μέσα από τον Χριστό ξεχύθηκε η Θεϊκή δόξα και όλα γύρω του τα κατέστησε ένδοξα. 

Ακόμη και τα ενδύματά Του διαποτίστηκαν από Θεϊκή δόξα και απέκτησαν τέτοια λευκότητα που κανένας λευκαντής της Γης δεν μπορούσε να δώσει. 

Και οι 2 μεγάλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης ο Μωυσής και ο Ηλίας που εμφανίστηκαν τότε, διαπεράστηκαν και αυτοί από την δόξα που πήγασε από τον σώμα του Χριστού και ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν δόξη και λοιπά. 

 Όποιος διαβάσει προσεκτικά τα κείμενα των Αγίων Πατέρων, τα κείμενα του Αγίου Γρηγορίου του  Παλαμά, αλλά και κείμενα σύγχρονα, όπως του πατρός Σωφρονίου Σαχάρωφ, θα κατανοήσει πράγματι ότι ο Χριστός είναι ο Κύριος της δόξης, θα βοηθηθεί να το κατανοήσει.

Όσοι παραδέχονται την δύναμη της προσευχής, ας προσεύχονται καρτερικά και για τους πλανεμένους αδελφούς μας, τους μάρτυρες του Ιεχωβά, που έχουν τόσο πολύ διαστρεβλωμένη αντίληψη για το πρόσωπο του Χριστού. Είθε να ανανήψουν και να καταλάβουν ότι ο Υιος του Θεού είναι το φως του κόσμου, είναι φως αληθινόν που γεννάται εκ φωτός αληθινού, είναι ο Γιαχβέ Σαβαώθ, κατά την μαρτυρία του Ησαΐα και του Ευαγγελιστου Ιωάννου.

Είναι ο Κύριος της δόξης, ας το καταλάβουν. Αμήν.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://panosrs.blogspot.com/2010/07/blog-post_2288.html
ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ


ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ Ο ΜΕΓΑΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ,ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

alt

Για την Ελλάδα  Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δεν δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, «Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό»; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού 'λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου· κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου.  (Επιστολή στον φιλόσοφο Θεμίστιο)

Για τον Ελληνισμό 
Ο Ελληνισμός μέχρι τώρα δεν προοδεύει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και φταίμε γι' αυτό εμείς οι ίδιοι που τον ακολουθούμε ...; Γιατί είναι ντροπή να μη βρίσκουν από μας βοήθεια οι δικοί μας άνθρωποι, τη στιγμή που ούτε ένας Ιουδαίος δεν ζητιανεύει, τη στιγμή που οι ασεβείς χριστιανοί κοντά στους δικούς τους ταίζουν και τους δικούς μας ...;

Κάνε τους Έλληνες να συνηθίσουν σε τέτοιες καλές πράξεις, διδάσκοντάς τους πως από τα παλιά χρόνια η αγαθοεργία είναι δικό μας έργο. Κι ο Όμηρος ακόμα βάζει τον Εύμαιο να λέει: «Ξένε, θα 'μαι ασυγχώρητος, ακόμα κι αν μου 'ρθει κάποιος, χειρότερος από σένα, να μη τον τιμήσω· γιατί απ' τον Δία μάς έρχονται όλοι, κι οι ξένοι κι οι φτωχοί· η προσφορά μου είναι μικρή αλλά τερπνή συνάμα».

Τα δικά μας καλά, ας μην αφήνουμε να τα μιμούνται με ζήλο οι άλλοι, ενώ εμείς τα ντροπιάζουμε με την αδιαφορία μας ...; 
(Επιστολή στον αρχιερέα Γαλατίας Αρσάκιο)

Για την παιδεία στην Ελλάδα 
Νομίζω πως χάρη στην παιδεία και τη φιλοσοφία, στη σημερινή Ελλάδα έχει συμβεί κάτι παρόμοιο μ' εκείνο που βρίσκουμε στους μύθους και τις διηγήσεις των Αιγυπτίων: Λένε λοιπόν, πως κι οι Αιγύπτιοι θεωρούν ότι ο Νείλος γενικά είναι σωτήρας και ευεργέτης της χώρας τους και, κυρίως, αποτρέπει την καταστροφή από τη φωτιά, κάθε φορά που ο ήλιος μετά από μεγάλο κύκλο και σε συζυγία με εξέχοντες αστερισμούς γεμίζει τον αέρα φωτιά και κατακαίει τα πάντα· γιατί ο καύσωνας, λένε, δεν έχει τη δύναμη να εξαντλήσει και να στερέψει τις πηγές του Νείλου. Έτσι και στην Ελλάδα δεν χάνεται η φιλοσοφία· δεν εγκατέλειψε ούτε την Αθήνα ούτε τη Σπάρτη ούτε την Κόρινθο· χάρη σ' αυτές τις πηγές «δεν μένει το Άργος διψασμένο» ...; Κι η Αθήνα έχει πολλά και καθάρια τρεχούμενα νερά που αναβλύζουν από το έδαφός της, αλλά και πολλά που συρρέουν απ' έξω, όχι λιγότερο πολύτιμα από τα ντόπια· κι οι άνθρωποι εκεί τα αγαπούν και τα προσέχουν, επιθυμώντας να αποκτήσουν τον μοναδικό πλούτο που αξίζει να φθονεί κανείς.

Μα τι μ' έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στον νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της; 
(«Εγκώμιο στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»)

Για την διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών κειμένων 
Αν κάποιος διδάσκει τα αντίθετα απ αυτά που πιστεύει, πώς να μη θεωρηθεί άνθρωπος πανούργος, κάθε άλλο παρά έντιμος και ευσυνείδητος, που μιλάει με πολύ καλά λόγια για πράγματα που τα θεωρεί τιποτένια, εξαπατώντας και δελεάζοντας με επαίνους εκείνους στους οποίους επιδιώκει να μεταδώσει τις δικές του ασχήμιες;

Όσοι λοιπόν θέλουν να επαγγέλονται τον δάσκαλο πρέπει να είναι άνθρωποι δίκαιοι και λογικοί, κι οι ιδέες που έχουν ενστερνιστεί να μην έρχονται σε σύγκρουση με το δημόσιο λειτούργημά τους. Και πολύ περισσότερο απ' όλους, θα 'πρεπε τέτοιας ποιότητας άνθρωποι, να είναι όλοι όσοι ασχολούνται με την ερμηνεία των αρχαίων κειμένων στους νέους, είτε ρήτορες είναι αυτοί είτε απλοί δάσκαλοι είτε σοφιστές -και πολύ περισσότερο αυτοί οι τελευταίοι, που φιλοδοξούν να διδάξουν όχι μονάχα τη γλώσσα αλλά και την ηθική, και διατείνονται ότι ειδικότητά τους είναι η πολιτική φιλοσοφία ...;

Τους επαινώ που έχουν τη φιλοδοξία να ασκούν ένα τόσο ωραίο επάγγελμα, αλλά θα τους επαινούσα ακόμα περισσότερο αν δεν ήταν ψεύτες και αν δεν έδιναν λαβή να θεωρηθεί ότι άλλα πιστεύουν και άλλα διδάσκουν στους μαθητές τους. Τί λέτε λοιπόν; Για τον Όμηρο, τον Ησίοδο, το Δημοσθένη, τον Ηρόδοτο, το Θουκυδίδη, τον Ισοκράτη και το Λυσία, δεν ήσαν κεφαλές της παιδείας οι θεοί; Μήπως δεν θεωρούσαν προστάτες τους, άλλοι τον Ερμή και άλλοι τις Μούσες; Είναι λοιπόν παράλογο, έτσι νομίζω, κάποιοι που δουλειά τους είναι να ερμηνεύουν τα έργα όλων αυτών, συγχρόνως να καταφρονούν τους θεούς που εκείνοι τίμησαν ...; Κι αφού χάρη στα συγγράμματα εκείνων κερδίζουν χρήματα και ζουν ετούτοι εδώ, είναι σαν να το παραδέχονται πως είναι αισχροκερδείς και για λίγα χρήματα είναι ικανοί για όλα ...; Μα αν θεωρούν ότι είναι σοφοί, εκείνοι των οποίων τα έργα ερμηνεύουν και τους οποίους αναγνωρίζουν ως προφήτες, ας μιμηθούν πρώτα την ευσέβεια εκείνων προς τους θεούς· αν όμως υποστηρίζουν ότι εκείνοι που αξίζουν τις μεγαλύτερες τιμές είχαν πλανηθεί, τότε ας πάνε στις εκκλησίες των χριστιανών να ερμηνεύσουν Ματθαίο και Λουκά ...;

Ιδού λοιπόν ο νέος νόμος που ισχύει για τους καθηγητές και διδασκάλους: Κανένας νέος που θέλει να φοιτήσει δεν αποκλείεται. Δεν θα ήταν ούτε λογικό ούτε δίκαιο, να κλείσω τον δρόμο σε παιδιά που ακόμα δεν ξέρουν τι κατεύθυνση να ακολουθήσουν, από φόβο μήπως τα σπρώξω προς τα πατροπαράδοτα χωρίς να το θέλουν, παρ' όλο που θα ήταν δίκαιο, όπως τους τρελούς, έτσι κι αυτούς να τους θεραπεύσουμε παρά τη θέλησή τους. Πιστεύω όμως πως τους ανόητους πρέπει να τους διδάσκεις κι όχι να τους τιμωρείς. 
(Επιστολή στον Μέγα Βασίλειο)

Για την πρόοδο των Ελλήνων 
Τη μελέτη των ουράνιων φαινομένων οι Έλληνες την τελειοποίησαν, ενώ οι πρώτες παρατηρήσεις είχαν γίνει από τους βαρβάρους στη Βαβυλώνα· κι η μελέτη της γεωμετρίας, αφού ξεκίνησε με την καταμέτρηση της γης που γινόταν στην Αίγυπτο, έφτασε να έχει τέτοια ανάπτυξη. Κι η αριθμητική, ενώ άρχισε παλιά με τους Φοίνικες εμπόρους, για τους Έλληνες έγινε αφορμή για επιστημονική γνώση. Οι Έλληνες λοιπόν, αυτά τα τρία μαζί με τη μουσική, τα συνδύασαν σε ένα· αφού συνύφαναν την αστρονομία με τη γεωμετρία, προσάρμοσαν και στις δύο την αριθμητική και κατανόησαν την εσωτερική τους αρμονία. Από εκεί και πέρα έθεσαν κανόνες και μέτρα στη μουσική τους, έχοντας ανακαλύψει μιαν αψεγάδιαστη συμφωνία ανάμεσα στις αρμονικές αναλογίες και στην αίσθηση της ακοής -ή κάτι που πλησίαζε πολύ σ' αυτό. Τώρα τι πρέπει να κάνω από τα δύο, να αναφέρω το όνομα κάθε άνδρα χωριστά ή να τους αναφέρω κατά επάγγελμα; Να αναφερθώ σε συγκεκριμένους ανθρώπους, όπως τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Αριστείδη, τον Κίμωνα, το Θαλή, τον Λυκούργο, τον Αγησίλαο, τον Αρχίδαμο -ή στο γένος των φιλοσόφων, των στρατηγών, των δημιουργών, των νομοθετών; Γιατί θα αποδειχτεί ότι ακόμα κι οι πιο μοχθηροί και βδελυροί στρατηγοί στάθηκαν πιο δίκαιοι απέναντι σε ανθρώπους που διέπραξαν τα μεγαλύτερα αδικήματα, απ' ό,τι ο Μωυσής απέναντι σ' αυτούς που δεν έσφαλαν σε τίποτα. Για ποια λοιπόν βασιλεία να σας μιλήσω; Για τη βασιλεία του Περσέα ή του Αιακού ή του Μίνωα της Κρήτης, ο οποίος καθάρισε τη θάλασσα από τους πειρατές και, αφού εκδίωξε τους βαρβάρους μέχρι τη Συρία και τη Σικελία, προελαύνοντας σταδιακά από το ένα μέχρι το άλλο άκρο της επικράτειας, κυριαρχούσε όχι μόνο στα νησιά αλλά και στα παράλια των ηπειρωτικών χωρών; 
(«Κατά χριστιανών»)

Για τον Μέγα Αλέξανδρο 
Λένε πως ο Αλέξανδρος ένιωθε την ανάγκη ενός Ομήρου· όχι βέβαια για να του κάνει παρέα ο Όμηρος αλλά για να τον υμνήσει, όπως τον Αχιλλέα, τον Πάτροκλο, τους δυο Αίαντες και τον Αντίλοχο. Μόνο που ο Αλέξανδρος, επειδή μια ζωή περιφρονούσε τα όσα είχε στη διάθεσή του και απέβλεπε σ' εκείνα που δεν είχε, δεν ευχαριστιόταν και δεν αρκούνταν στα όσα του είχαν δοθεί ...;

Κατά πόσον όμως, αυτό που προκάλεσε στην ψυχή του τόσο μεγάλο πόθο ώστε να αποβλέπει στα μεγαλύτερα και να στραφεί κατά των άλλων, ήταν είτε η μεγάλη του αρετή και μια ευφυία που διόλου δεν υπολείπονταν από τα αγαθά που ήδη είχε στη διάθεσή του, είτε ένα υπερβολικό θάρρος και θράσος που έκλινε προς την αλαζονεία και την αυθαιρεσία: Αυτό ας αφήσουμε να το εξετάσουν όσοι θελήσουν να τον επαινέσουν ή να τον ψέξουν -αν δεχτούμε ότι ταιριάζει ο ψόγος στον Αλέξανδρο. 
(«Λόγος αυτοπαρηγοριάς για την αποδημία του αγαθώτατου Σαλούστιου»)

Για την ελληνικότητα των Θεσσαλονικέων 
Τόσα μπορώ ίσως να πω χωρίς πολυλογίες και χωρίς να γίνω κουραστικός: Ότι είναι από γενιά καθ' αυτού ελληνική, από τους πιο γνήσιους Έλληνες, και πόλη της είναι η μητρόπολη της Μακεδονίας. Μήπως χρειάζονται μεγαλύτερες αποδείξεις της παλιάς δόξας και του μεγαλείου της Μακεδονίας; Κι ο πιο σπουδαίος τόπος της Μακεδονίας είναι εκείνη η πόλη που έχτισαν, μετά την συντριβή των Θεσσαλών, νομίζω, και που πήρε τ' όνομά της από τη νίκη εναντίον τους. 
(«Εγκώμιο στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»)

Για τους Θράκες και Ίωνες 
Εμείς οι κάτοικοι της Θράκης και της Ιωνίας είμαστε γιοι της Ελλάδας, και όποιοι από μας δεν είναι αγνώμονες, λαχταρούν να χαιρετήσουν τους πατεράδες τους και να φιλήσουν τα χώματά της. 
(«Εγκώμιο στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»)


Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=4693#ixzz1roUqEjye

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ:ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ'Η ΕΡΕΒΟΣ?Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΠΑΤΗ

alt
Πολιτισμός ή έρεβος....

ΠΗΓΗ

Σύμφωνα με τον Ησίοδο ο Έρεβος προήλθε από το Χάος και τη Γαία (τηv γήινη ύλη) με τη μεσολάβηση του Έρωτα - Φάνη. Συμβολίζει την σιωπή και το βάθος της νύχτας. Μαζί με την αδελφή του τη Νύχτα, πάλι με τη μεσολάβηση του Έρωτα, δημιούργησε τον Αιθέρα, το Φως του Ουρανού και την Ημέρα. Ανήκει στην δεύτερη γενιά της Δημιουργίας του Κόσμου.

Κατά άλλους ο Έρεβος προήλθε από τον Χρόνο και την Αδράστεια - Ανάγκη.

Εικονίζεται σαν φτερωτό, σκοτεινό και τεράστιο ον, δίδυμο της Νύχτας.Έρεβος ονομάζεται (κατά τον Όμηρο) ο χώρος που συνορεύει με τον Άδη (χώρος διάβασης των ψυχών) και στον οποίο εξοβελίστηκαν από τον Δία, μετά την Τιτανομαχία, οι Τιτάνες Μενοίτιος και Επιμηθέας. Μια άλλη εκδοχή (κατά τον Ησίοδο) χαρακτηρίζει ως το πιο σκοτεινό μέρος του Άδη, το Έρεβος, στον οποίο ευρίσκονταν οι Θρόνοι του Πλούτωνα και της Περσεφόνης καθώς και η σπηλιά της Σκύλλας. Τέλος κατά τους Καθολικούς το Έρεβος είναι ο χώρος όπου εξαγνίζονται οι ψυχές των αμαρτωλών πριν μεταβούν στον Άδη.

Επίσης από το Έρεβος, κατά την ελληνική Μυθολογία, ο Δίας (μυθολογία) παρέλαβε τους Εκατόγχειρες, ο Ηρακλής τον Κέρβερο, η Ερινύς άκουσε τηνΑλθαία κ.ά.