APOLLONIOS  GIA TO BLOG ..jpg
apollonios on livestream.com. Broadcast Live Free
Bookmark and ShareΕίμαι Έλλην, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Χριστιανός! Απολλώνιος
Είμαι χριστιανός, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Έλλην!» Γεννάδιος Σχολάριος


Αρχείο από 1 Αυγούστου 2011

    Η ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΑΙ    
 ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!  


Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΔΗΛΩΝΕΙ ΟΤΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!!


Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΛΕΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ!!ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ!!86.jpg


''ΑΓΙΑ'' ΕΒΡΑΪΚΗ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ''ΑΓΙΟΙ'' ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ:ΒΙΝΤΕΟ


jesus-king-1.jpg





ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ:ΛΙΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ

Γιατί δεν εκκλησιάζεσαι;Γιατί δεν μπορώ να ακούω Εβραϊκούς ύμνους και αναθέματα κατά των προγόνων μου γιατί  είμαι Έλληνας και όχι Εβραιοχριστιανός!!Σε πανικό η χριστιανική μαφία βλέπει τους πελάτες να μειώνονται μαζί με τις εισπράξεις!!Και εκεί είναι το θέμα φίλοι μου γιατί εκκλησία χωρίς χρήματα είναι θέμα χρόνου να βάλει λουκέτο!!Δείτε την επίθεση των χριστιανολόγων κατα του Ελληνικού λαού!!!

ναο.jpg

Λίγοι είναι εκείνοι που έρχονται στην εκκλησία. Τι θλιβερό!
Στους χορούς και στις διασκεδάσεις τρέχουμε πρόθυμα. Τις ανοησίες των τραγουδιστών τις ακούμε με ευχαρίστηση. Τις αισχρολογίες των ηθοποιών τις απολαμβάνουμε για ώρες, δίχως να βαριόμαστε.
Και μόνο όταν μιλάει ο Θεός, χασμουριόμαστε, ξυνόμαστε και ζαλιζόμαστε.
Μα και στα γήπεδα, μολονότι δεν υπάρχει στέγη για να προστατεύει τους θεατές από τη βροχή, τρέχουν οι περισσότεροι σαν μανιακοί, ακόμα κι όταν βρέχει ραγδαία, ακόμα κι όταν ο άνεμος σηκώνει τα πάντα. Δεν λογαριάζουν ούτε την κακοκαιρία ούτε το κρύο ούτε την απόσταση. Τίποτα δεν τους κρατάει στα σπίτια τους.
Όταν, όμως, πρόκειται να πάνε στην Εκκλησία, τότε και το ψιλόβροχο τους γίνεται εμπόδιο. Κι αν τους ρωτήσεις, ποιος είναι ο Αμώς ή ο Οβδιού, πόσοι είναι οι προφήτες ή οι απόστολοι, δεν μπορούν νΆ ανοίξουν το στόμα τους.
Για τους ποδοσφαιριστές, όμως, τους τραγουδιστές και τους ηθοποιούς μπορούν σε πληροφορήσουν με κάθε λεπτομέρεια.
Είναι κατάσταση αυτή;
Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, και σχεδόν κανένας δεν παρουσιάζεται στο ναό. Φαίνεται πως η απόσταση παρασύρει τους χριστιανούς στην αμέλεια· ή μάλλον όχι η απόσταση, αλλά η αμέλεια μόνο τους εμποδίζει. Γιατί, όπως τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει αυτόν που έχει αγαθή προαίρεση και ζήλο να κάνει κάτι, έτσι και τον αμελή, τον ράθυμο και αναβλητικό όλα μπορούν να τον εμποδίσουν.
Οι μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους για την Αλήθεια, κι εσύ λογαριάζεις μια τόσο μικρή απόσταση; Εκείνοι θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό, κι εσύ δεν θέλεις ούτε λίγο να κοπιάσεις; Ο Κύριος πέθανε για χάρη σου, κι εσύ Τον περιφρονείς; Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, κι εσύ βαριέσαι να έρθεις στο Ναό, προτιμώντας να κάθεσαι στο σπίτι σου; Και όμως, πρέπει να έρθεις, για να δεις το διάβολο να νικιέται, τον άγιο να νικάει, το Θεό να δοξάζεται και την Εκκλησία να θριαμβεύει.
"Μα είμαι αμαρτωλός", λες, "και δεν τολμώ νΆ αντικρύσω τον άγιο".
Ακριβώς επειδή είσαι αμαρτωλός, έλα εδώ, για να γίνεις δίκαιος. Ή μήπως δεν γνωρίζεις, ότι και αυτοί που στέκονται μπροστά στο ιερό θυσιαστήριο, έχουν διαπράξει αμαρτίες;
ΓιΆ αυτό οικονόμησε ο Θεός να υποφέρουν και οι ιερείς από κάποια πάθη, ώστε να κατανοούν την ανθρώπινη αδυναμία και να συγχωρούν τους άλλους.
«Αφού, όμως, δεν τήρησα όσα άκουσα στην εκκλησίαΆΆ, θα μου πει κάποιος, "πως μπορώ να έρθω πάλι;". Έλα να ξανακούσεις τον θείο λόγο. Και προσπάθησε τώρα να τον εφαρμόσεις.
Αν βάλεις φάρμακο πάνω στο τραύμα σου και δεν το επουλώσει την ίδια μέρα, δεν θα ξαναβάλεις και την επόμενη; Αν ο ξυλοκόπος, που θέλει να κόψει μια βελανιδιά, δεν κατορθώσει να τη ρίξει με την πρώτη τσεκουριά, δεν τη χτυπάει και δεύτερη και πέμπτη και δέκατη φορά;
Κάνε κι εσύ το ίδιο. Αλλά, θα μου πεις, σΆ εμποδίζουν να εκκλησιαστείς η φτώχεια και η ανάγκη να εργαστείς.
Όμως δεν είναι εύλογη και τούτη η πρόφαση. Εφτά μέρες έχει η εβδομάδα. Αυτές τις εφτά μέρες τις μοιράστηκε ο Θεός μαζί μας. Και σΆ εμάς έδωσε έξι, ενώ για τον εαυτό Του άφησε μία. Αυτή τη μοναδική μέρα, λοιπόν, δεν δέχεσαι να σταματήσεις τις εργασίες; Και γιατί λέω για ολόκληρη μέρα; Εκείνο που έκανε στην περίπτωση της ελεημοσύνης η χήρα του Ευαγγελίου, το ίδιο κάνε κι εσύ στη διάρκεια αυτής της μιας μέρας. Έδωσε εκείνη δυο λεπτά και πήρε πολλή χάρη από το Θεό.
Δάνεισε κι εσύ δυο ώρες στο Θεό, πηγαίνοντας στην εκκλησία, και θα φέρεις στο σπίτι σου κέρδη αμέτρητων ημερών.
Αν όμως δεν δέχεσαι να κάνεις κάτι τέτοιο, σκέψου μήπως μΆ αυτή σου τη στάση χάσεις κόπους πολλών ετών.
Γιατί ο Θεός, όταν περιφρονείται, γνωρίζει να σκορπίζει τα χρήματα που συγκεντρώνεις με την εργασία της Κυριακής.
Μα κι αν ακόμα έβρισκες ολόκληρο θησαυροφυλάκιο γεμάτο από χρυσάφι και εξ αιτίας του απουσίαζες από το ναό, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη η ζημιά σου· και τόσο μεγαλύτερη, όσο ανώτερα είναι τα πνευματικά από τα υλικά.
Γιατί τα υλικά πράγματα, κι αν ακόμα είναι πολλά και τρέχουν άφθονα από παντού, δεν τα παίρνουμε στην άλλη ζωή, δεν μεταφέρονται μαζί μας στον ουρανό, δεν παρουσιάζονται στο φοβερό εκείνο βήμα του Κυρίου. Αλλά πολλές φορές, και πριν ακόμα πεθάνουμε, μας εγκαταλείπουν.
Αντίθετα, ο πνευματικός θησαυρός που αποκτούμε στην εκκλησία, είναι κτήμα αναφαίρετο και μας ακολουθεί παντού. "Ναι, αλλά μπορώ", λέει κάποιος άλλος, "να προσευχηθώ και στο σπίτι μου".
Απατάς τον εαυτό σου, άνθρωπε.
Βεβαίως, είναι δυνατόν να προσευχηθείς και στο σπίτι σου· είναι αδύνατον όμως να προσευχηθείς έτσι, όπως προσεύχεσαι στην εκκλησία, όπου υπάρχει το πλήθος των πατέρων και όπου ομόφωνη κραυγή ικεσίας αναπέμπεται στο Θεό. Δεν σε ακούει τόσο πολύ ο Κύριος όταν Τον παρακαλείς μόνος σου, όσο όταν Τον παρακαλείς ενωμένος με τους αδελφούς σου. Γιατί στην εκκλησία υπάρχουν περισσότερες πνευματικές προϋποθέσεις απΆ όσες στο σπίτι.
Υπάρχουν η ομόνοια, η συμφωνία των πιστών, ο σύνδεσμος της αγάπης, οι ευχές των ιερέων. ΓιΆ αυτό, άλλωστε, οι ιερείς προΐστανται των ακολουθιών· για να ενισχύονται με τις δυνατότερες ευχές τους οι ασθενέστερες ευχές του λαού, κι έτσι όλες μαζί νΆ ανεβαίνουν στον ουρανό.
Όταν προσευχόμαστε ο καθένας χωριστά, είμαστε ανίσχυροι· όταν όμως συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιο δυνατοί και ελκύουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την ευσπλαχνία του Θεού.
Κάποτε ο απόστολος Πέτρος βρισκόταν αλυσοδεμένος στη φυλακή. Έγινε όμως θερμή προσευχή από τους συναγμένους πιστούς, κι αμέσως ελευθερώθηκε.
Τι θα μπορούσε, επομένως, να είναι πιο δυνατό από την κοινή προσευχή, που ωφέλησε κι αυτούς ακόμα τους στύλους της Εκκλησίας;

http://ierosnaosagandreou.blogspot.com/

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΟΚ!!Ο (ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ) ΛΙΝΤΟΝ ΤΖΟΝΣΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΚΕΝΕΝΤΙ!!

Εξομολόγηση-σοκ: "Ο (αντιπρόεδρός του) Λίντον Τζόνσον σκότωσε τον Κένεντι..πηγη."
alt
altΗταν πεπεισμένη πως πίσω από τη δολοφονία του συζύγου της, στις22 Νοεμβρίου 1963 στο Ντάλας του Τέξας, ήταν ο Τεξανός Λίντον Τζόνσον, ο αντιπρόεδρός του που πήρε και τη θέση του ως πρόεδρος των ΗΠA, καθώς και μια μυστική ομάδα τεξανών μεγιστάνων.
Λίγες ημέρες μετά την κηδεία η Τζάκι εκμυστηρεύθηκε το γεγονός αυτό στον ιστορικό Αρθουρ Σλέσινγκερ Τζούνιορ.
Hταν μια μυστική εξομολόγηση που η ίδια είχε ζητήσει να μείνει μυστική για 50 χρόνια μετά το θάνατό της, φοβούμενη ότι οι αποκαλύψεις της μπορεί να καθιστούσαν την οικογένειά της στόχο αντεκδίκησης.
Μπορεί τα 50 χρόνια να μην έχουν περάσει - η Τζάκι πέθανε πριν από 17 χρόνια - όμως η κόρη της Καρολάιν, συμφώνησε να δοθεί νωρίτερα στη δημοσιότητα. Ανοιξε έτσι ένα νέο συναρπαστικό κεφάλαιο στο ατέλειωτο βιβλίο μυστηρίων της οικογένειας Κένεντι.Oι μαγνητοταινίες με τη μακροσκελή εξομολόγηση της Τζάκι στον Σλέσινγκερ, τον ιστορικό που συνέβαλε περισσότερο από...
κάθε άλλον στη δημιουργία του μύθου του «Κάμελοτ», της «αυλής» του JFK, έμεναν κλεισμένες στο θησαυροφυλάκιο της Βιβλιοθήκης Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι στη Βοστώνη. Ομως τώρα που οι αληθινοί Κένεντι φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο, που ο κληρονομικός πρίγκιπας Τζον Τζον χάθηκε με το αεροσκάφος του στα νερά του Ατλαντικού, στις ακτές της Μασαχουσέτης, που ο Τεντ, ο τελευταίος μεγάλος γέρος της δυναστείας αναπαύεται στον τάφο του, η Καρολάιν έχει μείνει μόνη και αποφάσισε να σπάσει την υπόσχεση της σιωπής.Το βίντεο της συνέντευξης θα μεταδοθεί για πρώτη φορά το ερχόμενο φθινόπωρο από το τηλεοπτικό δίκτυο ABC.
Η Τζάκι πίστευε πως ο αντιπρόεδρος Λίντον Τζόνσον ήταν η αράχνη που, μαζί με τεξανούς μεγιστάνες, έπλεξε τον ιστό για να τραβήξει τον Κένεντι στο Ντάλας, όπου το μίσος των δισεκατομμυριούχων πετρελαιάδων και κτηνοτρόφων εναντίον ενός προέδρου τον οποίο θεωρούσαν υπερβολικά «λίμπεραλ» (αριστερό) και υπερβολικά «γιάνκη» (βόρειο) ήταν ανελέητο. Η αποκάλυψη αυτή καθιστά ακόμη πιο τραγική εκείνη τη μοναδική επίσημη φωτογραφία από την ορκωμοσία του Τζόνσον επί του προεδρικού αεροσκάφους Air Force One κατά την πτήση της επιστροφής στην Ουάσιγκτον την ίδια μέρα της δολοφονίας, στις 22 Νοεμβρίου 1963: εικονίζεται η χήρα με το ματωμένο ταγέρ, το φέρετρο με τον νεκρό και ο άνδρας που εκείνη πιστεύει πως είναι ο δολοφόνος.
Η 53χρονη Καρολάιν φέρεται ότι συμφώνησε να δώσει στη δημοσιότητα πρόωρα τις μαγνητοταινίες με αντάλλαγμα να παραιτηθεί το ABC από μια τηλεοπτική σειρά 11,5 εκατομμυρίων ευρώ με θέμα την οικογένεια Κένεντι. Η σειρά με τίτλο «The Kennedys», στην οποία πρωταγωνιστεί η Κέιτι Χολμς, στον ρόλο της Τζάκι, παρακολουθεί την πολιτική και την ιδιωτική πορεία της οικογένειας από τη δεκαετία του 1930. Παρά τις επιθυμίες της Καρολάιν, έχει μεταδοθεί από ένα ανεξάρτητο καλωδιακό δίκτυο, καθώς και από το BBC2 στη Βρετανία.
alt


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΥΣΕΕ: ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ Η ΤΣΟΚΛΗ ΣΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

alt

Ταξιδεύοντας με την Μάγια Τσόκλη: Ουγκάντα!!ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ???ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ!!


YSEE προς Εμένα 



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 243 / 10. 8. «2011»
Με ιδιαίτερο και ειλικρινές... ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε την εκπομπή της κας Μάγιας Τσόκλη στην ΝΕΤ, την Κυριακή 31 Ιουλίου 2011. Η κα Τσόκλη ταξίδεψε (με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων) μέχρι την Ουγκάντα για να μας δείξει στιγμιότυπα από το Ελληνορθόδοξο σχολείο της πρωτεύουσας της Ουγκάντα, Καμπάλα, στο οποίο φοιτούν αποκλειστικά ντόπιοι. Μπορεί κανείς να δει το σχετικό τμήμα της εκπομπής στη διεύθυνση http://www.youtube.com/watch?v=-ogjKO27MiM
Και λέμε «με ενδιαφέρον» διότι η εκπομπή ήταν άκρως εκπαιδευτική. Από αυτήν μάθαινες πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας ορθόδοξος χριστιανός, πόσο άθλια μπορεί να γίνει η συμπεριφορά του. Με τι απανθρωπιά (και παλιανθρωπιά) μπορεί να αντιμετωπίσει παιδιά που η μοίρα τα έφερε στη δύσκολη θέση να πεινάνε και να κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο χορτόσουπα και ένα ξεροκόμματο.
Επίσης επιβεβαιώσαμε ότι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πράγματι μπορεί να οδηγήσει στην απόλυτη εξαθλίωση, να κάνεις τον καραγκιόζη για να επιβιώσεις με καθάρματα που κρατούν στο ένα χέρι το ψωμί και στο άλλο τον ανισοσκελή σταυρό. Να πληρώσεις με την αξιοπρέπειά σου για λίγα ψίχουλα.
Είδαμε παιδιά με κνήμες 3 - 4 εκατοστών από την ασιτία, να τα έχουν ντυμένα «τσολιαδάκια» Exclamation mark, να φορούν τσαρούχια Exclamation mark και να τραγουδούν (πολλά μάλιστα γελώντας, αφού δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται) τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο !!! Και την κα Τσόκλη, σε ρόλο επιτηρητή / τοποτηρητή (ίσως και... βουλευτή επικρατείας) να επιθεωρεί τον άθλιο και βίαιο προσηλυτισμό τους.
Χρόνια τώρα το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών διατυμπανίζει την τρομακτική απέχθεια της Ορθοδοξίας, και κατ' επέκταση όλων των μονοθεϊστών, για την διαφορετικότητα. Την τρομακτική απέχθεια για την υπερηφάνεια του όποιου «άλλου» πολιτισμού. Και ήλθε η κα Τσόκλη να μας επιβεβαιώσει.
Ο πτωχευμένος Ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει ότι εκείνος είναι που πληρώνει αυτές τις αθλιότητες που παρακολουθήσαμε. Ακόμα και τα πολυδιαφημισμένα συσσίτια εδώ στον τόπο μας, τα πληρώνει ο Έλληνας πολίτης και όχι βεβαίως η Εκκλησία, και όσοι πραγματικά ή προσποιητά το «αγνοούν» ας ψάξουν να το μάθουν. Συνεπώς δεν είναι ούτε ο πτωχευμένος Ελληνικός λαός άμοιρος ευθυνών όταν διαπράττονται τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Διότι τι άλλο από έγκλημα είναι ο με τόσο βίαιο και κυνικό τρόπο αφανισμός ενός πολιτισμού, εν τέλει ενός λαού;
Καλούμε τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου που δεν έχουν ακόμα εξαγοραστεί ή εκμαυλιστεί, να κάνουν επιτέλους το καθήκον τους και να καταδικάσουν τη δράση των αδίστακτων «κυνηγών ψυχών» με τα μαύρα.
Καλούμε τους ανθρώπους που προέρχονται από την Ουγκάντα και ζουν στον «δυτικό κόσμο», να βοηθήσουν τους αδερφούς τους να γλιτώσουν όχι μόνο από την έλλειψη τροφής αλλά και από τις επικίνδυνες προσηλυτιστικές θρησκείες που καθημερινά αποδεικνύουν πόσο αδίστακτες είναι.
Τέλος καλούμε τον Ελληνικό λαό να πιέσει την ηγεσία του να διακόψει άμεσα τη χρηματοδότηση αυτών των άθλιων παρασίτων και των αθλιοτήτων τους, αν βεβαίως θέλει να φέρει δικαίως τον προσδιορισμό «Ελληνικός».
ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ
www.ysee.gr

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ!!

alt

alt   Ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης, ο μικρότερος αδελφός του Γέρου του Μοριά, και πέντε παληκάρια μαζί                              

του, εις εκτέλεσιν της αφοριστικής εγκυκλίου του Πατριαρχείου σκοτώθηκαν από τους Τούρκους, την 1η

Φεβρουαρίου του 1806 ύστερα από προδοσία των καλόγερων της Μονής «Παναγίας των Αιγυαλών» εις

την οποίαν είχαν πάει οι ήρωες γυρεύοντας καταφύγιο. Οι Τούρκοι τους έκοψαν τα κεφάλια, τα έμπηξαν

σε κοντάρια και τα περιέφεραν στην Δημητσάνα, το Ζυγοβύτσι και την Τρίπολη, όπου και τα κρέμασαν

στον μεγάλο πλάτανο της πόλεως. Ο αδελφός του Ιωάννη Κολοκοτρώνη, ο Γέρος του Μοριά, ο

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μετά την άλωση της Τριπολιτσάς, έβαλε και έκοψαν τον πλάτανο αυτό «γιατί

με αρκετό αίμα της γενιάς του ήταν ποτισμένος» όπως είπε.

Ο Κατσαντώνης (=ο Αετός της Ρούμελης) και ο αδελφός του Χασιώτης, μαζί με άλλα πέντε παληκάρια

προδώθηκαν από τον καλόγερο Καρδερίνη εις εκτέλεσιν της αφοριστικής εγκυκλίου του Πατριαρχείου.

300 Τούρκοι τους επιτέθησαν. Τα 5 παληκάρια σκοτώθηκαν. Τα αδέλφια παραδόθηκαν στην Αλή Πασσά

Ιωαννίνων, όπου και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο, κατακρεουργήθηκαν.

Η προδοσία των Αγιορειτών (των μοναχών, καλόγερων του Αγίου Όρους) στην επανάσταση του 1821.

Ο διακεκριμένος Σερραίος πατριώτης Εμμανουήλ Παπάς αγωνίσθηκε και έδωσε όλη του την

περιουσία, για τις ανάγκες του αγώνος για την Ελληνική ελευθερία. Τον Οκτώβριο του 1820 ο

ΚΚΚ.png

Αλέξανδρος Υψηλάντης ανήγγειλε στον Εμμανουήλ Παπά την έναρξι της Επαναστάσεως. Το 1821 στις

23 Μαρτίου ο Ε. Παπάς μαζί με τον Ιωάννη Χατζηπέτρο αποπλέει για την χερσόνησο του Άθω με όπλα

και πολεμοφόδια.

Οι Τούρκοι φοβούμενοι την επέκταση της επαναστάσεως και στην Μακεδονία επετέθησαν στην

αγορά του Πολυγύρου για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Οι κάτοικοι του Πολυγύρου όμως

οπλίστηκαν και επετέθησαν κατά των Τούρκων, φονεύοντας την φρουρά 18 Τούρκους και τον διοικητή.

Αυτό το γεγονός απετέλεσε την έναρξη της Επαναστάσεως στην Μακεδονία.

Οι Τούρκοι προέβησαν σε συλλήψεις, εκτελέσεις, διαπομπεύσεις. Σε αυτές δε τις επιθέσεις των


Τούρκων κατά των Ελλήνων συνέβαλαν και συνήργησαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης και της


Χαλκιδικής. Η επανάσταση με την πάροδο του χρόνου δείχνει να σβήνη λόγω ελλείψεως πολεμοφοδίων

και τροφών. Το ιδιαίτερον (προσωπικόν) ταμείου του Εμμανουήλ Παπά εξηντλήθη.

Είναι άξιον λόγου εδώ να αναφέρω ότι καθ' όλην την διάρκεια της Τουρκοκρατίας η «Ιερά

Κοινότης του Αγίου Όρους» είχε επιβάλει στο ποίμνιό της (τους υπόδουλους Έλληνες) τον φόρο της «δεκάτης»

(Παλαιά Διαθήκη), δηλαδή 10% της περιουσίας κάθε Χριστιανού να δίδεται στην Εκκλησία, και τα


«δοσίματα» δωρεές. Επίσης κάθε χριστιανός γαιοκτήμονας υποχρεωτικά μετά τον θάνατό του άφηνε 1/3

της γης του στην Εκκλησία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει επίσης το δικαίωμα εκτός των

προηγουμένων να φορολογή εκτάκτως και κατά βούλησιν το ποίμνιό του.


Ο Εμμανουήλ Παπάς στρέφεται για βοήθεια στις πάμπλουτες μονές του Αγίου Όρους. Μάταιος


κόπος! Παρά τις εκκλήσεις του ιδίου του Υψηλάντου οι μοναχοί δεν εννοούν να θίξουν τους


πλουσιώτατους θησαυρούς του Αγίου Όρους, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή σοβαράς


ενισχύσεως όχι μόνον του Μακεδονικού αλλά και του Πανελλήνιου αγώνος.


Ο Κ. Παπαρηγόπουλος («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» τόμος 5, σελ. 507) μας παραδίδει την

ακόλουθη επιστολή του οπλαρχηγού Ρήγα Μάνθου προς Εμμανουήλ Παπά, με ημερομηνία 19 Ιουνίου

1821 : «Κατά την παραίνεσίν της εξακολουθώ φυλάττων τον στρατόν εντός των οχυρωμάτων ...; Μα τι να

κάμη κανείς την μικρολογίαν των Αγίων Πατέρων; Αυτή η στυγερά ανελευθεριότης και μικροπρέπεια αυτών

μας εμπόδισαν από πολλά ωφέλιμα και πολλά αναγκαία ...; Επάσχισα να τους διαθέσω διαφορετικά με

λόγον. Όμως αυτοί από τον σκοπό των δεν εβγαίνουν. Έχουν τα φρονήματά των, τα οποία μόνα εγκρίνουν

δια καλά, και τα προσκυνούν και τα λατρεύουν, και φροντίζουν μόνον δια την συντήρησιν των ιδίων των

υποκειμένων, και μόνον δια την ασφάλειά των. Φοβούμαι μήπως ο λαός από την πείναν και τας πολλάς

θλίψεις του, εφορμήση εναντίον των (των μοναχών του Αγίου Όρους) και δεν δυνηθώμεν να απαντήσωμεν εις

την ορμήν των».

Οι Τούρκοι συνέχιζον τις σφαγές στα γύρω χωριά του αμάχου πληθυσμού. Πείνα και επιδημίες

ακολούθησαν. Τον Μάϊο του 1822 ο πασάς Θεσσαλονίκης ο Αβδούλ Αμπούδ ξεκινά εκστρατεία

εναντίον της Κασσάνδρας συνοδευόμενος από μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Η Κασσάνδρα μεταβλήθη σε

σφαγείο και σε στάχτη. Τα χωριά επυρπολήθησαν, και όσοι κάτοικοι δεν εσφάγησαν πουλήθηκαν ως

δούλοι. Απέμενεν ο Άθως όπου οι μοναχοί ζούσαν ήρεμοι στην πανθάλασσα των πλούτων τους.

Ο πασάς τους υπεσχέθη να σεβασθή το προαιώνιον προνόμιο των Μονών, της απαγορεύσεως

εισόδου Τουρκικού στρατού στην γη των Αγιορειτών, εφ' όσον παρέδιδαν όπλα, κανόνια και ομήρους!! 


ΤΥΠΙΚΗ ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ!!Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΣΤΟΡΑ ΣΤΗ ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ!!

Τυπική ευχή και θυσία Ελλήνων προς τους θεούς
alt
η θυσία του Νέστορα στην Θεά Αθηνά

Στην Δ' ραψωδία της Οδύσσειας, στίχος 759 - 766, βλέπουμε μια τυπική ευχή των Ελλήνων προς τους θεούς : βλέπουμε την Πηνελόπη να (προσ)εύχεται στην Αθηνά για να σώσει τον υιό της Τηλέμαχο από τους Μνηστήρες που ετοιμάζονται να τον σκοτώσουν σε ενέδρα που θέλουν να του στήσουν καθώς αυτός επιστρέφει από την ιερή Πύλο που είχε πάει να ρωτήσει τον Νέστωρα για την τύχη του πατέρα του. Αναφέρει λοιπόν ο Όμηρος :

«Εκείνη αφού λούσθηκε, καθαρά στο σώμα φόρεσε ρούχα,

και στο υπέρωον ανέβηκε με τις θεραπαινίδες,

έθεσε κάνιστρο με σιτάρι, και προσευχήθηκε στην Αθηνά.

"Άκουσε με, του Διός που έχει την αιγίδα τέκνον, Ατρυτώνη,

αν ποτέ ο πολύβουλος στα μέγαρα Οδυσσεύς

ή βοδιού ή προβάτου παχιού μηρούς σου έκαυσε,

αυτά τώρα θυμήσου μου, και τον προσφιλή μου υιό σώσε,

τους δε μνηστήρες διώξε που κακώς υπερανδρίζονται".-

η δ½ υδρηναμενη, καθαρα χροι ειμαθ½ ελουσα,

εις οπερω½ ανεβαινε σον αμφιπολοισι γυναιξιν,

εν δ½ εθετ½ ουλοχοτας κανεω, ηρατο δ½ Αθηνη·

"κλυθι μευ, αιγιοχοιο Διος τεκος, ΑτρυτΩνη,

εΙ ποτε τοι πολομητις ενι μεγαροισιν Οδυσσευς

η βοος η οϊος κατα πιονα μηρια κηε,

των νον μοι μνησαι και μοι φιλον υια σαωσον,

μνηστηρας δ½ απαλαλκε κακως οπερηνορέοντας".».

 


ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ!!!Η ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!!

Η γέννηση της Αφροδίτης!!!ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ!!ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ Η ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΕΝΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ!!

alt
alt
Η Αφροδίτη της Μήλου
[ Αφροδίτη Ουρανία
alt
alt
Αφροδίτη, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

alt
alt
Η Αφροδίτη ζητά από τον Ήφαιστο όπλα για τον Αινεία, νωπογραφία από τον Τζιοβάνι Μπατίστα Τιέπολο

Σύμφωνα με τον ομηρικό μύθο γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο. Σπρωγμένη από το Ζέφυρο στη θάλασσα, η θεά καλλωπίστηκε από τις θεραπαινίδες της Ώρες και μεταφέρθηκε στον Όλυμπο, όπου παρουσιάστηκε στο Δία και τους υπόλοιπους θεούς. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου, η Αφροδίτη γεννήθηκε στα ανοιχτά των Κυθήρων από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Πάλι με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε στον απέραντο Ωκεανό. Πέρασε από τα Κύθηρα και κατόπιν κατευθύνθηκε στην Κύπρο. Τα Κύθηρα θεωρούνται το νησί της Ουράνιας Αφροδίτης, όπου και υπήρχε το πρώτο ιερό της στον Ελλαδικό χώρο. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την αναφέρει ως "Κυθέρεια θεά του έρωτα τροφός"

Ήταν σύζυγος του Ηφαίστου, αλλά περιγράφεται ως ερωμένη του Άρη, με τον οποίο φέρεται ότι απέκτησε τον Έρωτα, τον Δείμο και τον Φόβο. Με τον Ποσειδώνα έφερε στη ζωή τον Έρυκα, που έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο βουνό της Σικελίας και τη Ρόδο, ενώ με το Διόνυσο, χάρη στη μαγική μεσολάβηση της Ήρας, γέννησε τον Πρίαπο. Γιος της θεωρείται επίσης ο Ερμαφρόδιτος, τον οποίο έφερε στη ζωή η θεά μαζί με τον Ερμή.

Αρχείο:La naissance de Vιnus.jpg
Η Αφροδίτη είναι ένα θηλυκό μυθολογικό αρχέτυπο. Σε όλο τον αρχαίο κόσμο έρχεται κανείς αντιμέτωπος με το αρχέτυπο της μητέρας θεάς. Όντας συνδεδεμένη με μια φαινομενικά ατελείωτη σειρά φαινομένων -αγάπη, γέννηση, θάνατο, γονιμότητα, πόλεμο, ύφανση, μαγεία, συγγένεια, γάμο, παρθενία, πένθος κ.λπ.- στη θεά απευθυνόταν το μεγαλύτερο κομμάτι της τελετουργικής δράσης που χαρακτηρίζει ένα σημαντικό κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι τίτλοι της, που αποδίδουν τους τομείς επιρροής της είναι αναρίθμητοι: Βασίλισσα του ουρανού, Πολεμίστρια, Κόρη, Πόρνη, Μητέρα-γη, Βασίλισσα του κάτω κόσμου, κ.λπ. Παρόλο που η λατρεία της δε διαπερνά τον κόσμο πλέον, όπως στα αρχαία χρόνια, είναι ακόμα πολύ ζωντανή, μετουσιωμένη βαθμιαία και αφομοιωμένη στα αρχέτυπα της σύγχρονης θρησκευτικής εμπειρίας. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι διάφορες πτυχές της λατρείας της θεάς-μητέρας απορροφήθηκαν από τη λατρεία της Παρθένου Μαρίας1. Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς (Robert Graves) ήταν σίγουρα σωστός, όταν έγραφε για τη μητέρα θεά ότι είναι «βαθειά στερεωμένη στη φυλετική μνήμη των Ευρωπαίων και είναι αδύνατον να την εξορίσει κανείς2.

Ανάμεσα στους αρχαίους πολιτισμούς είναι οι Έλληνες εκείνοι που περισσότερο από τους άλλους λαούς διατήρησαν τα πολύμορφα χαρακτηριστικά της μητέρας-θεάς στη λατρεία τους. Μια απλή αναφορά των ονομάτων Αφροδίτη, Μήδεια, Σκύλλα, Εκάτη, Αριάδνη και Αθηνά είναι αρκετή για να διεγείρει σημαντικές αρχετυπικές εικόνες. Κάθε μία από αυτές τις μορφές αντιπροσωπεύει ένα πρόσωπο της μητέρας θεάς. Σε μια πρώτη ματιά πιθανώς οι διαφορετικές μορφές φαίνεται να έχουν λίγα κοινά. Πράγματι, είναι η εξαιρετική ποικιλομορφία στη λατρεία της θεάς μητέρας, γεγονός που αντιστρατεύεται την προοπτική να βρεθεί ένας κοινός παρονομαστής στις πολύμορφες εκδηλώσεις της θεάς. Με τέτοια ποικιλομορφία είναι φυσικό το γεγονός ότι έγιναν διάφορες προσπάθειες να εξηγηθεί η λατρεία της θεάς μέσω ενός κοινού παρονομαστή. Έγιναν διαφορετικές υποθέσεις για τη θεά ως προσωποποίηση της Σελήνης3 της Γης4, μιας προϊστορικής φυλής των Αμαζόνων5, του ασυνείδητου6 κ.λπ.. Όμως καμία από αυτές τις θεωρίες δεν κέρδισε τη γενική αποδοχή, κυρίως επειδή καμία δεν μπορεί να ερμηνεύσει παρά μόνον λιγοστές ιδιότητες της θεάς και πολύ λιγότερο τις αναρίθμητες λεπτομέρειες του μύθου και της λατρείας της.

Κατά την άποψή μας, η ταύτιση της θεάς με τον πλανήτη Αφροδίτη -επιβεβαιωμένη στους πολυάριθμους πολιτισμούς της εγγύς ανατολής, και στους αβορίγινες του νέου κόσμου- είναι εκείνη που προσφέρει τον απαραίτητο κοινό παρονομαστή για την κατανόηση των μυθικών ιδιοτήτων της θεάς. Ας δούμε, λοιπόν, τις συμβολικές εικόνες και τα μυθολογικά θέματα που συνδέονται με τη μητέρα θεά -συμπεριλαμβανομένων των διάφορων μορφών της θεάς, έτσι όπως την προσωποποίησε η ελληνική σκέψη.

Ακόμα και σήμερα, το όνομα Αφροδίτη προκαλεί εικόνες δελεαστικής ομορφιάς, αισθησιασμού και πάθους. Η θεά είναι καλύτερα γνωστή, ίσως, ως θεία προξενήτρια ή ως παράγων διέγερσης της αισθησιακής επιθυμίας. Στην Ιλιάδα, για παράδειγμα, η ζώνη της Αφροδίτης παρουσιάζεται ως ικανή για να ξυπνήσει την άμεση επιθυμία στα μάτια του κατόχου της7. Όπως επισημαίνει ο Μπάρκερτ, τα ρήματα που διαμορφώνονται από το όνομα της θεάς δείχνουν την πράξη της αγάπης, μια τάση ήδη ορατή στον Όμηρο8.

Η Αφροδίτη είναι διάσημη για τις σχέσεις της με τους διάφορους ήρωες και τους Θεούς. Η ερωτοτροπία της Αφροδίτης με τον Άρη ήταν πηγή διασκέδασης για τους θεούς του Ολύμπου και αποτέλεσε πιθανότατα αντικείμενο μιας αρχαίας λατρείας9. Η αγάπη της για τον Άδωνη τελείωσε τραγικά. Σύμφωνα με μια εκδοχή του μύθου, η θεά λέγεται ότι βούτηξε από τον βράχο της Λευκάδας, θλιμμένη για τον όμορφο νέο10. Το ειδύλλιό της με τον Αγχίση, τελικά, είναι μια από τις αρχαιότερες παραδόσεις που περιβάλλουν τη θεά11. Ο Gantz συνοψίζει το ρόλο της Αφροδίτης στο μύθο ως εξής: «Εκτός από Όμηρο και αυτές τις (σχετικά λίγες) ερωτικές συγκρούσεις, ο ρόλος της Αφροδίτης στο μύθο περιορίζεται στη βοήθεια των εραστών ή την τιμωρία εκείνων που απορρίπτουν την αγάπη»12.

Αναμφίβολα είναι δύσκολο να διακρίνουμε τη δράση ενός πλανήτη πίσω από τέτοιες αφηγήσεις. Όπως υπέδειξε η Τζέιν Χάρισον, όμως, υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη τάση στον ελληνικό μύθο να αναλύονται οι αρχικά πολύμορφες θεές σε εξειδικευμένες μορφές με το πέρασμα του χρόνου. Μια τέτοια εξειδίκευση στη λειτουργία εμφανίζεται και στην περίπτωση της Αφροδίτης:

«Άλλο ένα σημείο που υποδεικνύει την ύστερη άφιξή της στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι στον Όμηρο εμφανίζεται ως εξειδικευμένη θεά, που σχετίζεται με ένα ανθρώπινο πάθος. Οι αρχαιότερες μορφές αυτών των θεοτήτων συνδύαζαν πολλές λειτουργίες. Όταν η μίξη των φυλών και η επιρροή της λογοτεχνίας συγκεντρώνει διάφορες τοπικές θεότητες, κατ' ανάγκην, για να διατηρηθεί η συνοχή, πρέπει να μοιραστούν οι λειτουργίες και οι ιδιότητες»13.

Όσον αφορά στην αρχαιότητα της λατρείας της Αφροδίτης στην αρχαία Ελλάδα, υπάρχει ένα θέμα. Ενώ η θεά ήδη ασφαλώς επιβεβαιώνεται στην πρώιμη επική λογοτεχνία, το όνομά της είναι απόν από τη μυκηναϊκή θρησκεία, όπως τουλάχιστον μας γίνεται γνωστή από τις πινακίδες της Γραμμικής Β'. Πιθανότατα η λατρεία της θεάς ήρθε στην Ελλάδα στην περίοδο 1200 - 800 Π.Κ.Ε.14. Ο Μπάρκερτ θεωρεί πως η προέλευση της Αφροδίτης παραμένει σκοτεινή, όπως και το όνομά της»15.

Από πού έφθασε όμως η Αφροδίτη στις ελληνικές ακτές; Για τον Όμηρο, τον Ησίοδο και άλλους πρώιμους συγγραφείς, η θεά συνδέθηκε στενά με την Κύπρο. Η Οδύσσεια αναφέρει την Πάφο ως πατρίδα της θεάς, ενώ η Ιλιάδα αναφέρει το Κύπρις ως το πιο κοινό επίθετό της16. Ό Ησίοδος την αναφέρει ως Κυπρογενή και Κυθηρεία.

Η αναζήτησή μας για την προέλευση της Αφροδίτης δε σταματά στην Κύπρο, στο γνωστό σημείο σύντηξης των ασιατικών θρησκευτικών αντιλήψεων. Σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι μελετητές συναινούν ότι η λατρεία της Αφροδίτης έφθασε αρχικά στην Ελλάδα από την Εγγύς Ανατολή: «Πίσω από τη μορφή της Αφροδίτης στέκει καθαρά η σημιτική θεά της αγάπης, η Ιστάρ-Αστάρτη, θεϊκή σύζυγος του βασιλιά, βασίλισσα του ουρανού και εταίρα ταυτόχρονα»17. Αυτή η άποψη υποστηρίζεται από τους ίδιους τους Έλληνες. Ο Παυσανίας, για παράδειγμα, είχε την ακόλουθη άποψη: "Οι Ασσύριοι ήταν οι πρώτοι από την ανθρώπινη φυλή που λάτρεψαν την ουράνια [Αφροδίτη Ουρανία], κατόπιν ο λαός της Πάφου στην Κύπρο και των Φοινίκων στην Παλαιστίνη και ο λαός των Κυθήρων, που έμαθε τη λατρεία της από τους Φοίνικες»18. Ο Μπάρκερτ υποδεικνύει ότι η Αφροδίτη έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την Ιστάρ. Και οι δύο απεικονίζονται ως θεές της αγάπης και συνδέονται με ιεροτελεστίες της πορνείας, για παράδειγμα19. Η Αφροδίτη, όπως και η Ιστάρ, απεικονιζόταν οπλισμένη και την επικαλούνταν ως εγγυήτρια της νίκης.

Εάν η λατρεία της Αφροδίτης απεικονίζει τις αρχαίες συλλήψεις που συνδέονται με τον πλανήτη Αφροδίτη, πρέπει να αναμένεται ότι η γνώση της μυθολογίας του πλανήτη θα βοηθήσει στην ερμηνεία των συγκεκριμένων λεπτομερειών της λατρείας της θεάς. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, το σημαντικό ρόλο της Αφροδίτης ως θεάς θρηνωδού, προφανέστερο στις παραδόσεις που περιβάλλουν τον Άδωνι, ένα θεό που οι τελετουργίες του σχετίζονταν με την τελετουργική θρηνωδία20. Όπως έχουμε δει, η Αφροδίτη λέγεται ότι πήδηξε από τους βράχους Λευκάδας από την αγωνία της για το θάνατο του Άδωνη. Ο Gregory Nagy, ένας από τους πρώτους μελετητές του ελληνικού μύθου, ερμηνεύει το άλμα της Αφροδίτης από την άποψη των στερεότυπων κινήσεων του πλανήτη στον ουρανό: «Βουτώντας από τον λευκό βράχο εκείνη [η Σαπφώ] κάνει ό,τι και η Αφροδίτη με τη μορφή του Εσπερινού άστρου, βουτώντας πίσω από τον βυθισμένο Ήλιο, για να τον συναντήσει το επόμενο πρωί με τη μορφή του Αυγερινού21.

Το γεγονός ότι οι θρηνωδίες της Αφροδίτης σχετίζονται με τον πλανήτη επιβεβαιώνεται από τη βαβυλωνιακή παράδοση, στην οποία η Ιστάρ/Αφροδίτη ήταν γνωστή ως «αστέρι του θρήνου»22. Ίσως αυτό το επίθετο να προκαλεί σύγχυση βέβαια: Ποια πιθανή σχέση θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ ενός απόμακρου πλανήτη και των αρχαίων ιεροτελεστιών του πένθους;

Μια έρευνα για τις αρχαίες θεές-Αφροδίτες θα δείξει ότι οι περισσότερες απεικονίζονταν ως μεγάλες θρηνωδοί. Οι θρήνοι της Ινάνα για το θάνατο του Ντουμούζι λέγεται ότι τράνταξαν τα θεμέλια του ουρανού. Στην Καναανιτική παράδοση είναι παροιμιώδεις οι θρήνοι της Ανάτ για τον Βάαλ, ενώ στην αιγυπτιακή παράδοση η Ίσις περιπλανήθηκε σε όλο τον κόσμο απαρηγόρητη, ψάχνοντας τα υπολείμματα του Όσιρι: «Τον αναζητούσε ακούραστα, πλήρης θρήνων διέσχισε τη γη και δεν ξεκουράστηκε ώσπου να τον βρεί»23.

Παρόμοιες παραδόσεις περιβάλλουν τη σκανδιναβική θεά Φρέγια, που ταυτίζεται συνήθως με την Αφροδίτη. Όπως αναγνώρισε ο Briffault πριν από πολλά χρόνια, Οι θρήνοι της Φρέγια συμμορφώνονται με ένα γενικό αρχέτυπο σύμφωνα με το οποίο «ήταν κυρίως περιπλανώμενη. Σαν την Ίσιδα στην αναζήτηση του Όσιρι, σαν την Ιώ και αναρίθμητες άλλες θεές, περιπλανιέται απαρηγόρητη σε αναζήτηση του Οντχρ ή Οντίν»24. Η ίδια ιδέα είναι προφανής στο Νέο Κόσμο, όπου η θεά Ιτζπαπαλότλ «περιπλανήθηκε θρηνώντας για την απώλεια του Ψαριού Βέλους»25.

Η φρυγική Κυβέλη προσφέρει ένα κλασικό παράδειγμα της θεάς ως θρηνωδού. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, η θεά περιπλανιόταν στον κόσμο με ατημέλητα μαλλιά, θρηνώντας για τον θάνατο του Άττη. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι εδώ η Κυβέλη ταυτίζεται ως θρηνωδός με την Αφροδίτη26. Επίσης, όπως το "αστέρι του θρήνου" θεωρήθηκε θηλυκής μορφής, διαπιστώνουμε ότι και οι ιεροτελεστίες του θρήνου ήταν χαρακτηριστικά η ειδική επικράτεια των θηλυκών μορφών: «Αυτές οι ιεροτελεστίες και "θρήνοι" τελούνται σε όλες τις πρωτόγονες κοινωνίες από τις γυναίκες». Είναι ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε ότι τα θρηνητικά τελετουργικά σε όλη την υδρόγειο υποδεικνύουν γυναίκες με μαλλιά μπλεγμένα και λυτά στον άνεμο.

Στον ίδιο ύμνο στον οποίο περιγράφεται ως «αστέρι του θρήνου», η Ιστάρ συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι: (...) Ιρνινίτουμ (επίθετο της Ιστάρ), βρυχώμενο λιοντάρι, ας ηρεμήσει η καρδιά σου(...)27. Το γεγονός ότι ο πλανήτης Αφροδίτη ήταν το αντικείμενο αυτής της εικονοπλασίας επιβεβαιώνεται από διάφορες μαρτυρίες. Η Ινάνα, επίσης, (ως Αφροδίτη) περιγράφεται ρητά ως λιοντάρι στον ουρανό. Έτσι, ένας ύμνος επικαλείται την Ινάνα ως «λιοντάρι που λάμπει στον ουρανό»28. Σε έναν άλλο πρώιμο ύμνο, Ινάνα και Εμπίχ, η θεά παρουσιάζεται σαν καταιγίδα, σαν φοβερό λιοντάρι που εξαφανίζει καθετί εχθρικό

Επανειλημμένα η θεά-πλανήτης στην Βαβυλωνιακή μυθολογία συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι στον ουρανό και δίκαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Θα μπορούσε οποιοσδήποτε σήμερα βλέποντας τον πλανήτη Αφροδίτη να τον περιγράψει με τέτοιους όρους; Στην ιερή εικονογραφία της Ιστάρ τα λιοντάρια είναι ευδιάκριτα ούτως ή άλλως29 και συνδέονται πιθανώς με τα λυτά μαλλιά της θρηνωδίας. Ο συσχετισμός αυτός δεν είναι αυθαίρετος, καθώς επιβεβαιώνεται από τα επιγραφικά κείμενα στα οποία η λυτή κόμη παρομοιάζεται συχνά με τη χαίτη του λιονταριού. Ένα δημοφιλές μοτίβο περιγράφει άλλωστε τα λιοντάρια να φέρουν το σύμβολο του άστρου. Διάφοροι μελετητές υποστηρίζουν ότι το σύμβολο του άστρου στο σώμα του λιονταριού υποδεικνύει πως ανήκαν στην Ιστάρ30. Όμως η λέξη κόμη ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν κομήτη. Δεν είμαστε σίγουροι αν οι αρχαίοι μας πρόγονοι απέδιδαν την εικονογραφία του κομήτη στην Αφροδίτη. Ωστόσο, παραμένει μια αλληλουχία που δείχνει τη σχέση της Ιστάρ-Αφροδίτης με τον ουρανό και εξηγεί εν μέρει την εμμονή στις ουράνιες ιδιότητες του βρυχώμενου λιονταριού στους ύμνους προς την Ιστάρ.

Στην αρχαία Ελλάδα, ειδικά στην Σπάρτη, η Αφροδίτη λατρευόταν ως πολεμίστρια, όπως βεβαιώνεται από το επίθετο Αρεία. Όπως επεσήμανε ο Graz, αυτή η λατρεία θεωρείτο παράξενη από τους ίδιους τους Έλληνες: «Η ένοπλη Αφροδίτη της Σπάρτης προκάλεσε τα πνεύματα όσων ασχολήθηκαν με τα επιγράμματα και τη ρητορική των κλασικών χρόνων»31 Όμως, η σπαρτιατική λατρεία βρίσκει ένα παράλληλο θέμα στο νησί των Κυθήρων, όπου η Αφροδίτη Ουρανία απεικονιζόταν οπλισμένη. Ας προσθέσουμε εδώ, ή μάλλον ας θυμίσουμε, ότι αυτή θεωρείτο η αρχαιότερη λατρεία μιας θεάς που ούτως ή άλλως παίρνει μέρος στον πόλεμο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο ομηρικό έπος.

Πώς, λοιπόν, πρέπει να κατανοήσουμε το ρόλο της θεάς Αφροδίτης ως πολεμίστριας; Η ελληνική μαρτυρία λίγο βοηθά στην προκειμένη περίπτωση. Οι θεοί της Ελλάδας, ακόμη και στο ηρωικό έπος είναι αρκετά εξευγενισμένοι. Ο καταλληλότερος οδηγός, λοιπόν, είναι η συγκριτική μυθολογία. Στον ασσυροβαβυλωνικό μύθο η θρηνωδός θεά είναι ταυτόχρονα και θεά πολεμίστρια. Αν στο ένα κείμενο η Ινάνα περιγράφεται ως λιοντάρι που ο βρυχηθμός του απειλεί να καταστρέψει τον ουρανό και τη γη, ένα άλλο κείμενο την περιγράφει ως θρηνωδό που η θρηνωδία της τραντάζει τα θεμέλια του κόσμου32.

Ο ουράνιος πόλεμος της Ινάνα είναι στην πραγματικότητα η αναταραχή που προκύπτει από την ταραγμένη της καρδιά. Ό,τι βρυχάται στον ουρανό έχει την ποιότητα της βροντής και της αστραπής που τραντάζει τον κόσμο συθέμελα. Όπως και οι αντίστοιχες πρώιμες θεότητες του σκανδιναβικού πανθέου -σχεδόν όλων των πανθέων ουσιαστικά- έτσι και εδώ αυτή η πρώιμη θηλυκή θεότητα συνδέεται με τα στοιχεία της φύσης. Η κλαγγή των όπλων και ο αχός της μάχης είναι η πλησιέστερη ανθρώπινη δραστηριότητα στην θεϊκή επενέργεια. Είναι φυσικό λοιπόν, στη διαδικασία εξανθρωπισμού των θεών να αποδώσει εικονιστικά ο άνθρωπος τη φύση τους ντυμένη με την πολεμική εξάρτηση33.


ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ !!!ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!!

Ονόματα των Πρώτων Ελλήνων

alt

(Μυκηναϊκής περιόδου)

που διαβάστηκαν από τις επιγραφές της Γραμμικής Β και άλλων μη Αλφαβητικών γραφών.

Από τον ΟΣΚΑΡ ΛΑΝΤΑΟΥ

Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Ουπσάλα

Ο κατάλογος που ακολουθεί αποτελεί αντίγραφο του Index (= κατάλογος) του βιβλίου του Όσκαρ Λαντάου, σελίδες 283- 303 (Πίνακες 1,2, και 3 " ο τέταρτος πίνακας, περιλαμβάνει ονόματα μη Ελληνικά, δηλαδή ξένων που συναλλάσσοντο με Έλληνες και δεν αναγράφεται εδώ). Το βιβλίο του Oscar Landau // Mykenisch " Griechische Personennamen//, γράφηκε στην Ουπσάλα και τυπώθηκε στο Gφteborg της Σουηδίας το 1958 " σελίδες 305. Οπου η λέξη αρχίζει με κεφαλαίο είναι σίγουρο όνομα, όπου η λέξη αρχίζει με πεζό είναι ίσως όνομα ή πιθανόν και λέξη του λεξιλογίου. (ο συγγραφέας αμφιβάλλει). Οι αναγνώστες δεν πρέπει να απορούν γιατί εμφανίζονται στη γραφή ΛΑΤΙΝΙΚΑ γράμματα, (δεν είναι αδυναμία του ξένου να αποδώσει τη γραφή). Απλά τα ονόματα γράφησαν προ του 403 π.Χ όπου επί άρχοντος Ευκλείδου καταργήθηκαν τρία γράμματα από το αλφάβητο το δίγραμμα F το κόππα q και το σαμπί . 'λλωστε αυτό που ονομάζεται λατινικό αλφάβητο είναι το αλφάβητο της Χαλκίδας. Επιπλέον στη σύγχρονη γραφή δεν εμφανίζονται σύνθετα σύμφωνα π.χ. ΖΔΕΥΣ του ΖΔΙΟΣ και οιμωγjω= οιμώζω ή οικτιρjω = οικτείρω κλπ. Τέλος, κάθε αρχή και δύσκολη. Η ανάγνωση των μην αλφαβητικών γραφών και η μεταφορά τους στη γνωστή αλφαβητική σημερινή απλοποιημένη γραφή και προφορά έχει άπειρα άλυτα προβήματα που ο σύχρονος αναγνώστης (εφ" όσον δεν είναι ειδικός) αγνοεί. Π.χ. το δίγαμμα προφέρεται βαθύ Β: Fόχλος = ββόχλος το Χ στα Γερμανικά γίνεται Κ: VOKLOS (αναγραμματισμός) ’ VOLKOS (έκπτωση του Ο)’ VOLKS (μετά την κατάργηση του F, χάνονται τα ίχνη της συγγένειας του Volks και του όχλου). Κλπ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΝΝΗΣ

Εικόνα Γραμική β

 

1. Μεταφρασμένα Ονόματα Μυκηναϊκής Περιόδου

ΑγάFων (ΑλκάFων), ΑγαθόFας (ΑλκαθόFας), 'γαθος (Αγάθων, 'καστος), Αγαλλεύς, Αγγελάνωρ (Αγελάνωρ), 'γγελος, ΑγέλαFος (ΑρχέλαFος), Αγελάνωρ (Αγγελάνωρ), Αγέτας (Ακέστας, Αγήτας), Αγεύς (Αλκεύς), (Α)γησία, Αγήτας (Αγέτας, Ακέστας), Αγολαίος (Αγοραίος), Αγοραίος (Αγολαίος), Αγρεύς (βλέπε Αχιλ(λ)εύς), Αγροκwολος (Αγρόγwολος), Αγρότας, Αγwώτας, Αγwhερμος, ΑδείFελος (βλέπε ΑδFείης), ΑδFείης ΑδείFελος, 'δμαος, Αδράστιος, Αεριγwος, Αεριγwώτας, ΑFεξεύς, ΑFιστόδοτος, ΑF(h)ω(h)ίω "άFων, ΑFώτιος, Αθαμανεύς, Αθάνα ποτνία, Αιγ(ε)ίFαστος, Αιγεύς, Αίγι-, ΑιγιήFει, Αιγίνοος, Αιγιπά(σ)τα, Αιγίπως, Αίγλα, Αιγλά, Αιγότας, Αιγύπτιος, ΑιFαία, ΑίFα(ν)ς, ΑιFά(ν)τας, ΑίFατος, ΑίFολος, Αίθαιος, ΑιθαλόFενς, Αίθαλος, Αιθίοκwς, Αίθων, Αίνιος, Αινύμενος, Αισό/ώνιος, Ακάδης, 'καστος ('γαθος, Αγάθων), Ακέστας (Αγέτας, Αγήτας), Ακέστιος, Ακμόνιος, Ακοντεύς, Ακταίος, 'κτωρ, Ακύδριος, Ακύριος, Αλάσ(σ)ιος, Αλάτας, ΑλέFων, ΑλεκτρυFών, Αλεξεύς, Αλέξιτος, ΑλκάFων, (ΑγάFων), ΑλκαθόFας (ΑγαθόFας), Αλκαίος, Αλκ(ε)ιήτωρ, Αλκέος, Αλκεύς (Αγεύς), 'λκιθος, 'λκμαFος, Αλκμαίω, ΑλκύFων, Αλξάνωρ (Αξάνωρ), 'λτα, -ας, Αλύσκεια, Αλφαιεύς (Αφαιεύς), ΑμάθοFος, Αμάνωρ, Αμαρύνθα, Αμνία, ΑμυθάFων, Αμφι-, ΑμφιαλέFων, Αμφί(h)αλος, Αμφιγwώτας, -γwhόντας, Αμφιδαίτας, Αμφιδώρα, Αμφίδωρος, Αμφιέτας, ΑμφίFαστος, Αμφι(h)ήρα, ΑμφίλαFος, Αμφιχαράδ(ρ)οιο, Αμφίων (Γεν. Αμφίοντος), Αν(h)αλος, ΑνδινFάτας, Ανεράτω, 'νθεμος, Ανθέμων, 'νθος, Ανίατος, 'ννυχος, 'νυχος, ΑντάFων, Αντάθυρος, Αντάνωρ, 'νταος, ΑντιάFων, Αντιγενε(h)ία, Αντίλος, 'ντιος, Αντίων, Αντίφαμος, Ανύμενος, 'νυτος, Ανωγwώτας, Ανωμήδης, Ανώτας, Αξάνωρ, (Αλξάνωρ), (Α)ξίλαFος, Αξότας (Αρξότας), Απτεύς, 'ραιος, Αρακαίος, 'ρακος, ΑργόθοFος, 'ρει, Αρε(ι)μένης, 'ρειος (Αρήϊος), ΑρετάFων, Αρετ(ι)α(ς), 'ρFασος, ΑρFάτας, ΑριάFων, ΑριFέρFης, ΑρίFων, 'ριστο-, 'ρμενος, Αρμοκλέ(Fης), Αρμοσταίος, Αρξότας (Αξότας), Αρτεμίτει, Αρτέμιτος, Αρτυγwhόντας, Αρτυγwhοντέρατος, ΑρχεFάστας, ΑρχέFαστος, ΑρχέλαFος (ΑγέλαFος), ΑρχιFώνιος, Ασ(α)μανθος, 'σαρος, 'σFιος, Ασπασίοιο, Ασώκwιος, ΑταλόFενς, 'ταλος, ΑτέρFοιο, Ατεύχης, 'τυχος, Αύλος, Αυλών, '(h)υπνος, Αφαιεύς (Αλφαιεύς), Αφαίστιος, Αφαιστίων, 'φανος, 'φαντος, Αφαρεύς, 'φαυρος, Αχιλ(λ)εύς (Αγρεύς). ΒριθάFων, Γανυσεύς, Γαύδα (Καύδα), Γέρηνος, ΓεροκλέFε(h)ος, Γέρων, Γλαύκος, Γλαύρος (Κραύρος), Γλύκας, Γνάμπος (Κνάμπων), Γόγγυλος, Γύαρος (βλέπε Γυίαλος), Γύγα (Κύκα), Γυίαλος (Γύαρος), Γυίος (-ων), Γwιάζων, Γwιάτωρ, Γwίατος, ΓwοFαξεύς, ΓwοFία, ΓwoFo, Γwουκόλοιο, ΓhFηρασία, ΓhFηρασίω, ΓhFηρε(ι)μενεύς (ή Κwηλεμενεύς), ΓhFηρίτα, ΓhFηρίων, ΓhFήριος, ΓhFήρων (ή Κwήλων), ΓwhεστάFων, -γwhονος, -γwhόντας, -γwώτας, ΔαFάνωρ, ΔάFις, Δαίαλος, Δα(h)ιγwώτας, -γwhόντας, Δα(h)ίFορFος, ΔαιήFει, Δαιτάλαρος, Δαιτασ(σ)ος, Δαίτρος, Δαίτωρ (Δαίτων, Δαίτος), Δαλεύς, Δαμάτηρ, (Δα)μοκλέFε(h)ι, Δάνις, Δάνιος, Δάξος, Δαύταλος, Δαφνυ(F)ίσκος, ΔείFέλας (ΔFείλας), ΔείFελος (ΔFείλος), Δέκτος, Δεξεύς, ΔέξιFος, Δερμό/ώκwει, Δευκαλίων, Δεύκελος, Δεύκιος, Δευκίων, ΔFείλας (ΔειFέλας), ΔFείλος (ΔείFελος), ΔFοίος, Διαφάντας, ΔίFαιος, ΔιFεί, ΔιFία, ΔιFιάFων, ΔιFιαίω, ΔιFιεύς, ΔίFιος, ΔιFονύσοιο, ΔιFοπύκτα (-φύκτα), ΔίFω, ΔίFων, Δίζας, Διζασ(σ)ος, Δίζων, Δικταίω, Δίκτασ(σ)ος, Δίσσος, Δολιχάνωρ, Δόλο/ωκwς, ΔορήFει, Δόσ-(Δω-)κwολος, Δοσπότα (Δωπότα), Δριμίω, Δροίος, Δρομεύς. Εγγένης, Εγχέ(h)ας, ΕγχέσθοFος, Εγχέσιος, Ειδομονεύς, Εκατείος, Εκτορίω, Έκτωρ, Έλατρα, Έλαφος, Ελε(h)εύς, Ελευθήρει, Ελευθία, Ελεφαίρων, Ελλο/ωκwς, Ενεξεύς, Ενεσιδαώνει, Ενιαυσίω, ΕνίθοFος, Έντος (Έστωρ), ΕνυFαλίω, ΕνύFαλος, Έν-χερος, Επάρης, Επειγεύς, Επι(h)άλτας, Επίδα(h)ος, ΕπικwελάFων, ΕριFήρω, Ερίθα, Εριθάλιος, Έριθος, ΕρικλέFης, ΕρίκορFος (ΕρικοFος -ων), Ερικwία, Ερίκwιος, Ερινυί, Εριτάργwιος, Ερμα(h)α, Ερύθρας, Ερύθριος, Έρυθρος, Ερυμανσίω, Ερύσσιος, Ερχομενάταο, Ερχομενεύς, Έστωρ, (Έντος), ΕταFωνεύς, Εταιεύς, ΕτεFαία, ΈτεFαιος, ΕτεFανό(ρει), ΕτέFας, ΕτεFάστυος, ΕτέFαο, ΕτεFάων, ΕτεFοκλεFέ(h)ιος, ΕτήFει, ΕτίλαFος, Ετιμήδε(h)ι, Ετοίμοιο, Εύ- Εύαγρος, Ευάρης, Ευγwhόνει, Ευδαίας, (βλέπε Ευδαίτας), Ευδαίτας, Εύδαμος, Ευήτωρ, ΕυθοFος, Εύκαλος, Εύκολος (ή -χορος), Εύλαιος, Ευμενής, Ευμήδης, Ευμήτας, ΕύναFος, Ευνάτας, Εύ(h)ορμος, ΕύπλοFος, Εύπορος, (-φορος, -πωλος), Εύπωλος (πόρος - φόρος) Εύρυγwώτας (ή "γwhόντας), Ευρύδαμος, Εύρυ(ο)Fότας, (Εύ)ρυπτολέμοιο, ΕύρωFα-, Εύτροκwος, Εύφορος (πορος, πωλος), Ευχάρι(στος) (ή Ευχαρί(σιος)), Ευχόμενος, Εύχορος (ή -κολος), Εχάνωρ, Εχέδαμος, Εχειάτας, Εχείοιο, ΕχελάFων, Εχεμήδης, ΕχίFος, -ων, Εχίνος. Fάδαγος (-αρχος), Fάδε(h)ος, FαδιλήFει, Fαδομένω, Fαδάναλος, Fαδόνας, Fανασσιάγε(h)ι, Fαρναταίος, Fαρνίσκος, Fαρπάλοιο, Fάρσιλος, Fασταίω, -Fάστας, Fαστιλος, Fαστύ(Fά)(h)οχος, Fαστύτας, Fαστύων, -Fαστώ, Fεκάδιος, FελFά(ρ)δωρος, FερFέσιος, Fεστρεύς, Fεχέ(h)ιος, Fιδαίων, Fιδάμαλος, Fιδ(α)μάτα, FιδFό(h)ιος, Fιλιάνωρ, Fίλος, Fι(h)ογwόντας, Fι(h)οκάδης, Fίσυλος, Fίτυτας, Fιφίνοος, Fιφίων, FοινέFας, Fοινο-, FοινωκwήFει, Fοινώκwιος, Fοίνο/ωκwς, Fόργιλος, FορFιάτας, Fόρθιος, Fορτύγων, Fρακίνος (ή Fράκινος), Fρίκινος, Fροίκιο. Zάκριος, Zακυνσίω, Zάλαρος, Zάλος, Zέφυρος, ZώFιος, ZώFος, Zώστας. Ήρα, ΘαFέσιος, Θαλαμάτας, Θαλαμικά, ίσκα, Θαλεύς, Θάρσυς, Θεγwhργιώνει, ΘεFάλω, Θελφονσεύς, Θεοπό(δει), Θερσό/ώκwει, Θηβαία, Θηβαϊς, Θησεύς, ΘόFα(ν)ς, ΘοFάνωρ, ΘοFίνος, -θοFος, ΘρόFος, ΘρυFεύς, ΘυFέστα, Θύμαργος, Θυμι-, Θύνιος, Θυριαίος, Θυριάτις, Θύριος, Θυρίων, Θύρις, Θυσιεύς, Θυτιεύς, Θύτωρ. ΙαFόνει (ή ΙάFονες), Ιάλλονος, Ίαλυς, Ιάμει, Ίας, Ιασάνωρ, Ίδα, Ιδαίος, Ιδομένεια, Ι(δο)μενίω, ΙερήFιος, ΙFά(κ)χας, ΙFα(κ)χος, ΊFασος, Ιθαία, Ικέτας, ΙκFοθέFων, Ίμβριος, Ίνας, Ινία, Ιξέλας, Ι(σ)νάων, Ι(σ)νεύς, ΙσχυFοδότω, Ίταμος, Ιτανός, Ίτας, Ίτων, Ιφελάτας, Ιφιμεδέια, Ίων. Καδάνωρ, Καδαρασ(σ)ος, Κάδαρος, Καμπύλος (Κάπυρος), Κάμων (Σκάμων), Καμώνιος (Σκαμώνιος), Κάντανος (Κατάνωρ), Καπυρος (Καμπυλος), Καπραλίων, Καρπασία, Κάρπασος, Καρπατία, Κάρτεια (Κάστεια), Καρτεύς (Καστεύς), Καρφύνιος, Κάσος, Κασσάνωρ, Κάστεια (Κάρτεια), Καστεύς (Καρτεύς), Κάστωρ, Κατάνωρ (Κάντανος), ΚατάρFα, ΚάταρFος, Καύδα (Γαύδα), Καύνος (Χαύνος), Κελαινός, Κελεύς, Κέλης (βλέπε Κρής), Κέντρος (-ων), Κέντωρ (Κήτος, Κήτων), Κεραμεία, Κεράσω, Κερδώιος ή Κέρδοιο, Κέρκιος, Κέρκις, Κέρκοιο, Κερκύλω, ΚέροFενς, ΚέροFος, Κερσαμενος, Κήπ/βος, Κηπ/βυς "γενε(h)ία, Κήτος, Κήτων (ή Κέντωρ), ΚFίταρος, ΚFιτόνωρος (βλέπε Παντόνωρος και Φαντόνωρος) Κίκελος, Κινυπαν (Κινύφα), Κίρκιος, ΚλαFίσκος, Κλαύδαρος, ΚλέFας, Κλυμένιος, Κλύμενος, Κλυτίος, Κνάπτων (Γνάμπτος), Κόας, Κοάτας, Κόδρος, Κοκκίων, ΚόλεFος, Κομάδωρος, ΚομάFεν(τ)ς, Κομάτα, Κονιδαίος, Κόνσματος, Κοντεύς (Κοτεύς), Κόντιλος (Κωτιλος), Κόντις, Κόντος, Κοπίς, Κοπρεύς, Κορινσία, Κορσίνος, Κόρσων, Κορυδαλλοιο, Κορυθάτα, Κόρυθος, Κορύνω, Κοτεύς (Κοντεύς), Κότυλος, Κοφίνα, Κράμβις, Κρανάτας, Κράνιος, Κραύρος (Γλαύρος), Κρηθεύς, Κρής (Κέλης), Κρίασις, ΚρίFος (βλέπε ΠόλιFος), Κυδαίος (Χυδαίος), Κύδης, Κύθηρος, Κύκα (βλέπε Γύγα), Κύκαλος, Κυκάνωρ, Κυκασ(σ)ος, Κυκήτωρ, Κυκλεύς, Κύλλανος, Κυνεύς, Κύνιος, Κύπριος, Κύριος, Κυρσαμένιος, Κύρσος (Κύσος, -ων), Κύρτος (Κύτος, -ων), Κύσος " ων, (Κύρσος), Κυταίος, Κύτος, -ων, (Κύρτος, -ων), Κύψελος, Κώδος, ΚώFαστος, Κώκαλος, Κώλος (Χοίλος, Χοίρος, Χώλος), Κωτιλος (Κόντιλος), Κwηλεγwhόνταο, -γwώταο, ΚwηλέFας, Κwηλεμενεύς (ή ΓhFηρ(ε)ιμενεύς), Κwήλων (ή ΓhFήρων), Κwίζων, ΚwινFασ(σ)ος, Κwισίαρχος, Κwισίτας, Λα(γ)χή(Fει), ΛάFαρμος, ΛαFο-, ΛαFόγwhονος, ΛαFογwhόντας, ΛαFόδοκος, ΛαFόποκwος, -λαFος, Λάκυρος, Λάμνιος, Λαμπάδων, Λαμψάκω, Λάναρχος, -αγος, Λανέεια, Λάνις, Λάρος, Λαυράτας, Λαύτας, Λάχυς, ΛέFων, ΛεικwόFενς, Λευκάσ(σ)ω, Λευκάτας, Λεύκοιο, Λευκτραία, Λευκώ/όρφυς, Λέπριος, Λέσχα, ΛιγύFενς, Λιγύρταο, Λόγχω, Λυκίας, Λύκιος, Λύκις, Λύκος, -ων, Λύκουρος, Λυκτία, Λύκωρος, Λύρνας, Λυρνασ(σ)ιος, Λύρος, Λύσις. Μαίων, Μακέλλας, Μαλάνιος, Μάλευρος, ΜαλήFος, Μάλθακος, Μάλιος, Μάριος, Μαλίτας, Μάνδαλος, Μάντιος, Μαντίσκος, Μάνω, Μαραθεύς, Μαράφιος, Μάριος, Μάλιος, Μάρμαρος, Μάρων, ΜασίFορFος, Μασσονίω, ΜάταFος, ΜατύFει, Μαύτιος, ΜαχάFων, Μαχάτας, Μάχις, Μάχυς, (Με)δελάFω, ΜέFις, ΜέFιων, ΜεFόνιος, ΜεθήFει (ΜητήFει), ΜεζάFων, Μειλιχάνωρ (βλέπε Δολιχάνωρ), Μελεύς, ΜελιFάστας, Μενεύς, Μένιος, Μενύ(F)ας, ΜετάλαFος, Μετάνωρ, Mετωκwεύς, Mήδειος, -μήδης, ΜητήFει (ΜεθήFει), Μήνα, Μητιάνορος, Μιάραρος, Μιάρος, Μικ(κ)αλίων, Μίκτας, Μισραίος, Μίτις, Μναιεύς, ΜνασίFεργος, Μνάσος, Μο(ι)δας, Μόκwσος, Μόνικος (Μόνιχος), Μυιόμενος, Μύκων (η Μύσχων), Μυρτία(ς), Μυρτιλις, Μυρτίς, Μύρτων, Μυρτώνας, Μωλεύς, Μωλο-κwόλω. NαFιλος, -ναFος, Nαπύτιος, Nάρυς, Nάσιος, Nαυσικλέ(F)ης, NεδαFάστας, Nε(h)ελάFω, NεFοχίτων, Nεστιάνωρ, NηρίFαστος, Nηρίτω, Nοεύς, Nόσ(σ)αλος, Nυθώ, Nώδαρος. Ξάνθος, ΞένFων, Ξούθος. ΌFιλος, ΟFότας, ΌFοτος, Ολόντιος, Ομίλιος, Ονασεύς, (Η)οπαFονεία, (Η)oπάFονι, Οπιθυραίω, Οπιλίμνιος, Οπλόμενος, Ορέ(h)ας, Ορέστας, Όρμενος, Ορνεύς, Όρο-παν, Ορσικώδω, Όρτ-αλκι, ΟρτίναFος, Ορχομενεύς (βλέπε Ερχομενεύς), Οφελάνωρ, Οφελέστας, Οφέλτας, (Η)οχεύς, (Η)όχος, Οψήστωρ, Όψιος. Πάδασος, Παιανίω, Παμίσιος, Παναλκι, Πανάρειος, Πανγwώσιος, Πανγwώτας, ΠανδαιήFει, Πάνδαρος, Πανδίας, ΠανδίFει, Πανδίων, Πανκύριος (Πάχυλος), Πάνπλακος, Πανσίδαρος, Παντίας (ή Φαντίας), Πάντις, Παντόνωρος (βλέπε ΚFιτόνωρος), Πάντ(h)ορος, Πανυ(F)ασ(σ)ος, Πάνφαιος, Πάνφαλος, Πάνφυσος, Παρνασ(σ)ός, Πά(σ)τα (Φάντα), Παύρος, Πάχυλος (Παν-κύριος), Πειθεύς, Πειρίνθας (βλέπε Περίτας), Πειρίνθει, Πεκwεύς, Πελεκυι, ΠέλεκυςFάναξ (ή ΠρεσγυFάναξ), Πέλινος, Πέλλος (ή Φέλλος), Πέπλος, Πέργwhονος, Περιγwhόνιος, Περίγwhονος, Περιγwhόντας "γwώτας, ΠεριFάστας, ΠερίθοFος, Πέριθος, ΠερίλαFος, Περιμήδης, Πέριμος, Περινθεύς, Περίτας (Πειρίνθας), Πέταλος, Πηδαίω, Πια- Πιαμυ-, Πιασιλος, ΠιFεριάτας, Πιθακεύς, Πικοδάκει, Πικρεύς, Πίπ(π)ις, Πισ(σ)αFάστας, Πλάκος, Πλάτων (βλέπε Φάλανθος), Πλευρώνιος, Πλουτεύς, Πόδαργος, Ποικίλο/ωκwς, Ποίμαρχος, -αγος, Ποιμήν, Ποιμνίων, Ποίμνιος, ΠόλιFος (βλέπε επίσης ΚρίFος), Πολυγwhόντας, -γwώτας, Πολυγwώτωρ, -γwότος, Πολυδαίσιος, Πολύερος, Πολυ(F)ήFος, ΠολυθέFης, Πολύκαστος, Πόλυτος, Πόμπος (ή Φόρβος), Πονοφάντα, Ποντεύς (ή Πορθεύς), Πόντιος, Πόντος, Πορθεύς (ή Ποντεύς), Ποτνία, Ποσειδάων, Ποσιδαεία, Ποσοφέλε(h)ι, ΠραίFος, Πραίσος, ΠραξήFει, ΠρεσγυFάναξ (ή Πέλεκυς Fαναξ), Πριαμεία, ΠρώFιος, Πρωτεύς, Πρωτύ-γwhονος, Πτολεμάτας, Πτολικάστα, Πτολίων, -ιος, Πυθεύς (βλέπε Φυτεύς), Πύθης (βλέπε Φυτήρ), Πυθίας (βλέπε Φυτίας), Πύρασος, Πύργιος, Πύρις, ΠύρκοFος, Πύρ(σ)Fα, Πυρ(σ)Fίνος, Πύρ(σ)Fος, Πωλίσκος, Πώλος. Ρέαμος, Ριάτας, Ρίζων, ΡόFος, Ρυτιας. Σαία, Σαμαία, Σαμαρι-Fάστας (-Fάτας), Σαμάριος, Σαμίνθιος, Σαμίς, Σαμυθαίος, Σάν(ν)ιος, -ιων, Σανυ-, ΣανύFει, ΣανυFέντας, Σαρίγwολος, Σαρματία, Σαρπηδα(ς), Σαρπηδών, Σασαίος, Σαύκος, Σαύριος, Σελινάτας, Σιδαίος, Σιλανός, Σιλάτας, Σίμα, Σίμαργος, Σίμος, Σίμων, Σίπυς, Σκάμων (Κάμων), Σκαμώνιος (Καμώνιος), Σκίδαρος, Σκίδρος, Σμίλα, (Σ)μιό/ώπας, Σούρος, Σπερχεύς, ΣτατιγwοFεύς, Στίγρω, Στιχίω, Στοιχεύς (βλέπε και Τοκεύς), Στόλιος, Στόμαργος, Στράτων (-ιος), Στυγατώ, Στύγνα, Στυγνεύς, Στυρίτα, Σύγριτος, ΣυκέFας, Σύκος, Σύμις, Σύριος, Σύρτ(ι)ας, Σφαγέτας, ΣχοινιFάστας. Tαινίσκος, Tαμιεύς, TάναFος, Tάνταλος, Τανυκος, Ταρφάνωρ, Τάρφερος, Ταυνασ(σ)ος, Ταύρος, ΤελάFων, ΤελειάFων, Τερθεύς, Τέρμιλος, Τερπεύς, Τέρπης, Τερπία, Τέταρος, Τετρευς, Τεθρεύς, Τεύτος, ΤιFατία, Τιφαίος, Τλωός (ή Τρωός), Τοκεύς (βλέπε Στοιχεύς), Τοξότας, Τρι-, Τρίδαρος (-δαλος), Τριό/ώπας, Τριποδίσκω, Τρισηρώει, Τρίτος, Τροχίνος, Τρωία, Τρωός (βλέπε Τλωός), Τυλισ(σ)ίοιο, Τυ(μ)πανιασ(σ)ος. Ύγρος, ΥFαμία, ΥFάνσιος, ΥFάντας, Υλαίος, Υλ(λ)εύς, Ύλλος, Υρταίος. ΦαFάFων, ΦαFασ(σ)ος, ΦαFίνος, Φαίαρος, Φαιασ(σ)ος, Φαιστία, Φαιστί(ς), Φαλάνθιος, -ίω, Φάλανθος (Πλάτων), Φάλαρος, Φάλης, Φαλίας, Φάλιος, Φανίσκος, Φάντα (βλέπε Πά(σ)τα), Φαντίας (ή Παντίας), Φαντόνωρος (ή Παντόνωρος) (βλέπε ΚFιτόνωρος), Φαραίος, Φασηλίω (-ίος), Φέλλος (ή Πέλλος), Φιλ-, Φιλάγρα, Φίλαιος, Φιλάμενος, Φιλασία(ς), Φιλίνος, Φιλίστα, Φιλογwώτα, ΦιλόFεργος, Φιλοίτας, ΦιλόπαFος (ή ΦιλοπάFων), Φιλοπάτρα, Φιλοτέκτων (Φίλων τέκτων), Φιλώνα, Φλύδαρος, Φοιτεύς, Φοίτιος, Φόρβος, (ή Πόμπος), Φύλακος, ΦυλέFας, Φυλίαρχος, Φύλιος, Φύξη/ελος, Φυτεύς (Πυθεύς), Φυτήρ (Πύθης), Φυτίας (Πυθίας), Φύτω, ΦωκήFει. Χαίρων (ή Χάρων), Χαλκεύς, Χαραδ(ρ)οFάστας, Χαρισεύς, Χαρίσιος, Χάροκwς, Χάρων (ή Χαίρων), Χαύνος (Καύνος), Χέζων, Χιεύς, Χλαίνος, Χοίλος (Χοίρος, Χώλος, Κώλος), Χραίσμω, Χυδαίος (βλέπε Κυδαίος). Ψακόμενος, Ψάκος, Ψελλός, Ψόλαρχος, Ψόλεια, Ψολίων Ψόλων, Ψόλος. Ωγύγας, ΩFακος, ΩκύναFος, Ώκυνος, Ώκυς, Ώπας ((Η)όπας).

2. Μυκηναικά Ελληνικά Ονόματα και 'λλες Λέξεις.

alt


άγγελος, -οι, αγορά, αγρός, -οί, αιγι(h)αλίω, αιγιπά(σ)στας, Ακανσιώνει αλειφοζοος, Αμνισόν-δε, Αμφιγένε(h)ια, ανέμων ιερεία, ανόFοτον, ανώFες, απέασσα, απέων, απής, απύδοσις, αραρFό(h)α, αραρύ(h)ια(ι), άρμοστα, αρμοστήρ, αρτοπόκwος, Ασιατία, άτερον, αχρώFης, αχρώFης, βασιλεύς, βραχύ(h)ια, γερονσία, γwουγwότας, γwουκόλοι, Δαιδαλειόν"δε, δάμαρ, δάμαρτες, Δευκίοιο (μηνός), δίδονσι, δίFιος, Δίκτανδε, δίπας, δοέλοις, δόελος, δώνονσι, έγχε(h)α, ε(h)ενσι, εκwέσιος, εκwέτας, ΕλατρέFαφι, ΕλατρήFει, Ελέ(h)ει, Ελε(h)ήFες, Ελε(h)ήFων, εννεFοπεζα, εντεσδόμος, Fανάκτερος, εξωFοργοί, επί, επικορυσσίω, ερέται, ερυθρά, Ερύμανθος, Ερχομενός, ετι- ΕυδειFελο-, έχονσι, έχοντες, Fανάκτει, Fανάκτερος, Fάναξ, Fανασσή(F)ια, Fάρνοιο, FόρFοι, Fαστός, -Fαστος, Fάστυ, -Fεργος, FερFέ(h)εα, Fεστρεύς, Fέτε(h)ι-Fέτε(h)ι, Fέτος, Fοινεύς, FοινήFει, Fοίνος, FοινωκwέFαι, FοινωκwήFει, -Fοργος, FορFία, FορFιάτας, Fόρζει, Fόρζοντες, Fοχα, Fρίζα, Fρινειο-,-ιο- Ζακύνσιοι, ζευγεύσι, Ζέφυραι, Ζεφυράων, θείο δοέλα, θεοίο δόελος, Θήβαις, Θήβανσδε, θινιάτα, θινός, θύFε(h)α, Θύνιαι, θώρακες, ΙάFονες, ιατήρ, ιέρεια, ιερείας δοέλα, ιερείας δόελος, ιερεύς, ιεροFοργός, ΙFασιώται, ΙFασ(σ)ος, ικFία(ι), ίκFοι, Ίναφι, Ιτανός, Καντάνια(ι), Κάντανος, κέρα(h)α, κεραμεύς, κεραμεύς Fανάκτερος, κεραμήFος, κλαFιφόρος, Κλύδαν-δε, κναφεύς, κναφεύς Fανάκτερος, Κνώσσιοι, κομαFέντα, κόρFος, κορίαδνα, κορίαδνον, Κόρινθος, Κορίνσιοι, κόρυθος, Κρήζαι, Κρήτες, κτοινα, κτοινο(h)όχος, Κύθηραι, Κυθηράων, Κυθηρεύφι, κυναγέταις, κύπαιρος, Κυταιτο-, κwετρόποδφι, κwετρώFες, λαFαγέσιος, λαFαγέτας, Λάμνιαι, Λάσυνθος, Λασύνθιος, Λάτιοι, Λατώ, Λαυρατια, λεFοντειο, λέFον(τ)φι, λεικwος, λευκά, λευκό,ώνυχα, Λεύκτρον, λευκώ, Λύκτιοι, Λύκτος. Μαλόφι, μεγιστο-(κριτα), μέFιο(h)α, μέFιο(h)ες, μέFιων(-ως), μέζο(h)α, μέζο(h)ες, μέλευρον, μελιτεύς, μελιτήFος, μέλιτος, μίκτας, Μιλάτιοι, Μυκάλα, Μύρταφι, ναυδόμοι, ΝεFοπε(h)ο, νωφελέ(h)α, νωφελέ(h)ε, ξένFια, ξένFος, ξύν, οκwιο-, (h)οπά, Ομυκαλα, οπί, οπί(h)αλα, οπιδάμιοι, οπιθινιάτας, οπίλοικwοι, Ορτίπε(h)ος, Ορύμανθος, Ορυμανσιαίοι, Ορχομενός, πάνFοργες, πάνσι, πάνσι θεοίς, Πανυ(F)ασ(σ)ος, πεδά, Πελεκυίω, περίλοικwοι, περυσινFόν, Πλευρώναδε, ποδεί, ποικιλώνυχα, ποιμήν, πολιFά, ποσί, Ποσιδαϊεύσι, Ποσιδάϊόν-δε, ποσικτήρες, ποτνιαFειος, ποτνιαFειος, ΠοτνιαFειον, πώλω. ραπτήρ, Ρίον, Σαμίνθιος, σέλινον, σίαλονς, σκέλε(h)α, σπέρμα, σπερμός, στατήρες, Σύγριτα, συγwότας, συκιαι, Σφαγίασι, Σφαγίαφι. τανυκός, τέκτονες, τέκτων, τελεστάς, τετυχFό(h)α, τοξοFοργοί, τόρπεζα, τόσσοι, τρίποδε, τριποδίσκοι, τριώFες, Τυλίσ(σ)ιοι, -ια, Τυλισ(σ)ός Φαιστός, Φάλανθος, Φαραί, Φαραίοι, φάρFε(h)α, φαρFεσφι, φάσγανα, φιάλα, φιέλη, φοινίκια, χαλκάρε(h)α, χαλκείαφι, χαλκεύς, χαλκεύς αταλάνσιος, χαλκήFες, χαλκίω, Χάραδρος, χιτών, χρυσός, χρυσοFοργοί, ώνος.

3. Ελληνικά Ονόματα και 'λλες Λέξεις

αβούτης, Αγαλλίας, αγάλλομαι, Αγάλλων, αγαυός, Αγαυός, αγελαίος, αγέλη αγορά, άγρα, αγρός, αγρότης, αδάματος, αδε(ι)ής, αδευκής, άδμητος, 'δμητος, Αδράστειος, άδραστος, άδρηστος, 'δραστος, 'δρηστος, α(F)έξω, Αθαμάνες, άθερμος, Αιγεϊδης, αίγες = τα κύματα, αιγιάλειος αιγιαλός, Αίγιον, Αιγιεύς, αιγίπους, αίγλη, αιθαλόεις, αίθαλος, Αιθιοπήες, αιθός, αίνυμαι, αιόλος, αίστος, Αίσων, Αισών, άκανθος, ακέομαι, Ακέσανδρος, Ακεσάνωρ, 'κεστος, ακηδής, Ακμονίδης, άκμων,'κμων, ακτή, Ακτή, άκων, 'λασσα, αλέκτωρ, Αλέκτωρ, Αλέξανδρος, αλέξω, αλέομαι, αλεύω, -ομαι, αλήτης, αλίπλοος, αλκά, -ή, αλκί, ΑλκίθοFος, Αλκίνοος, Αλκιτθίδας, Αλκμαίων, Αλκμάων, Αλκύω, αλκυών, αλλόθροος, αλπαλέον = αγαπητόν, 'λυκα, αλύσκω, Αλφειός, Αλφέος, Αμαδρυάδες, Αμαρύνθιος, Αμαρύσιος, Αμάρυνθος, αμνός, Αμνός, Αμφιάλη, Αμφιγένεια, αμφιδαίω, αμφιετής, Αμφιετής, αμφιπόλος, αμφώες, α(ν)-, ανά νύκτα, ανάγαιον, αναγής, αναδινέω, Ανακρέων, άναλκις, ανδάνω, Ανδέκτας, ανέραστος, Ανθεμίων, άνθεμος, άνθος, ανιάω, ανούατος, άντα, Ανταμένης, αντίθυρος, άνυμι, ανύτω, ανύω, ανώγαιον, ανώνυμος, ανωφελής, 'ξανδρος, άξων, άπαστος, απόθεστος, απολαύω, αρά, αρή, αραιός, 'ρακα, αράκην, αρά(κ)η(ν) φιάλην, άρακος, αράομαι, αραρώς, αραρότα, αρατήρ, 'ρατος, αργός, αρείων, Αρετάν, αρετή, Αρέτης, αρFά, αρήν, 'ρητος, Αριαστίς, άριστος, άρμενος, Αρμοκύδης, Αρμόλαος, αρμός, Αρμόστας, αρμοστήρ, τής, αρπαλέος, Αρπαλίων, αρτοκόπος, αρτύνας, αρτυτήρ, αρτύω, Ασαί, άσαρος, Ασέα, Ασεάτης, ασηρός, 'σος, Ασπασία, ασπάσιος, Αστείος, Αστοκλέας, αστός, Αστύλος, Αστυόχη, Ασωπός, αταλός, ατειρής, άτερFης, άτερος, άτερος, ατευχής, ατίζω, ατυχής, αυλός, Αυξίας, αύξω, άύπνος, αύως, Αφαία, 'φαιστος, Ήφαιστος, αφανής, άφαντος, αφαυρός, αψόρροος, άωτον, -ος, άωτος, βειλάρχας, βιατάς, βιά(ζ)ω βίδεος, βίδυος, βισχύν, γισχύν = ισχύν, βοεύς, Βολόντι, Βορθίω, Βουκολίων, Βουλαστίδης, βράκος, βριθύς, βρίσδα, βρόχυς, γαβεργόρ, γαδειν = χαρίζεσθαι, Γάνιος, γανύμαι, Γανυμήδης, Γαύδος, γένος, Γέρηνα, -ος, ία, Γερήνιος, γεροντία, γερουσία, γέστρα = στολή, γεωργός, γλαυκός, γλαυρόν = σεμνόν, Γλύκη, γναμπτός, γογγυλός, Γοργώπας, γόρτυξ = όρτυξ, γρίνος = δέρμα, γύαλον, Γύαρος, γυιός = χωλός = νοσώδης, δαήναι, δαFί, δάFιον, δαϊ, Δαίδαλος, Δαϊλοχος, Δάϊος, Δαισίας, δαιταλάομαι, Δαίτας, δαίτης, δαιτρός, δαϊφρων, δαίω, -ομαι, δαίω, δάκνω, Δάλος, Δήλος, δαμάλης, Δαμάσιππος, Δάμασος, δάνας = μερίδας, δάνος, δαύτα = λάχανα, δάφνη, Δάφνη, Δάφνις, Δαφνούς, δέελος, δειλός, Δεινήσωρ, δέκομαι, δεκτός, Δεξαμένη, Δεξαμενός, Δεξιάδης, δεξιός, δέος, δέπας, δέρμα, δεσπότης, δέσποτα, δεύκει = φροντίζει, Δεύκων, δηϊος, Δηϊφοβος, Δηϊφονος, δημοκόπος, δημωφελής, Δημωφέλης, διαφαίνω, δίζα = αίξ, δίζημι, Δίκτη, Δίκτυννα, δίννημι, Διόμιλος, Διόπομπος, δισσός, δίω, δίομαι, δματός, δμητός, Δοίας, δοιός, δολιχεγχής, δολιχός, Δόλοπες, δολώπις, δορά, δορεύς, δόρυ, Δριμώ, δρομεύς, δρόσος, Δρύμνιος, Δρυμός, Δρυμώ, δώ, έασα, εγγενής, εγχειρίθετος, έγχερα, εγχεσίμωρος, εγχέσπαλος, έγχος, εέρση, εFαδε, εύαδον, Ειδομένη, ειδώς, είλαρ, Ειλείθυια, είρος, είς, εισί, εκάς, Εκάτη, Εκτόρεος, Εκτορίδης, έκτωρ, Ελάσιππος, Έλασος, ελάτειρα, ελατήρ, ελάτης, Ελατρεύς, Ελατρία, ελαφηβόλος, έλαφος, ελάωHέλει, ελλόν = γλαυκόν = χαροπόν, Ελλοπία, ελλός, έλλοψ, έλος, Έλος, έλπω, Ένδοιος, ενεγκείν, Ενίαλος, ενιαύτιος, εννέα, Εννοσίγαιος, Εννοσίδας, έννυχος, Ενοσίχθων, Εντεός, εντί, έντος, επείγω, επέτας, επι(h)άλλομαι, επίαλος, επιάλτης, επιδήμιος, επικορύσσομαι, Επιλίμνιος, επι(h)ορκέω, Επίσυλος, Επιτέλης, Επιτέρπης, επίχειρα, έπομαι, Έρα(σ)τος, έρδω, ερεά, ερίηρος, εριθαλής, Ε(ρι)θαλίων, εριθηλής, έριθος, έρσαι, Ερύμανθος, ερυσίπελας, Ερχομένος, Εταιείς, Ετέαρχος, ΕτεFάνρδω, Ετεοκλέης, Ετεωκληείη, Ετεόκρητες, ετεFός, έτερος, Ετεωνός, Ετοίμη, έτοιμος, ετοίμος, Ευhάγης, εύαγρος, ευδείελος, ευήγορος, Ευθύτης, εύκαλος, -κηλος, ευλή, ευμαρής, Ευμάρης, Ευμάρων, ευμενής, εύμητις, ευνάτας, -ήτης, ευνή, εύhορκος, Εύτυχος, Εύφορβος, εύχειρος, εύχομαι, εφάλλομαι, έφαλος, Έφαλος, εφιάλτης, εφιορκέω, Εχάνδρα, Εχειαί, Εχέλαος, Εχεμήδα, έχεσφι = άρμασι, Εχίναι, εχίνος, Εχίνος, έχις, έως, Fάδομαι, Fαρήν Fασστύοχος FαστFός, FέλFαρ, FέρFος, Fέχος, Fοίνος, Fορθεία, Ζάκρος, Ζάκυνθος, ζάλος, ζήλος, Ζεφύριον, ΖωFόθεμις, ζωFός, ζωός, ζώννυμι, ζώστης, ήδομαι, ηδονή, ηδύς, Ηδύς, ηέριος, ήρι, Ηριγένεια, ηώϊος, ήως, Θαείσυλα, θαέομαι, ΘαFεσά(ν)δρο, θαλάμη, θάλαμος, θαλαμίσκι, Θάλεια, Θαλής, θάλλω, θάλος, θαρσείν, θαρρείν, θάρσος, θάρρος, Θαρσύβιος, θάρσυνος, Θεάγης,, Θέλπουσα, Θέλφουσα, Θέρμων, Θερσάνωρ, Θερσίλοχος, Θερσίτης, θέρσος, θέσσαντο, θέσσασθαι = αιτήσαι, Θέστωρ, θέ(F)ω, Θήβαι, Θήβη, Θηβαίος, θήρ, θήρα, Θηριμένης, Θιόφειστος, θο(F)ός, Θοίνος, θρασύς, θρόος, Θρύον, Θυμίας, Θυμοκλής, Θυνοί, Θυρέα(ι), Θυρεάτης, Θυρεάτις, θύσις, Θύτας, θυτήρ, ιάλλω, Ιάλυσος, ιάομαι, Ιάονες, Ιασίμαχος, Ίασον, 'ργος, Ιασ(σ)ός, Ιάσων, Ιήσων, ίαττα, ιαχή, Ίδα, -η, Ιδομενεύς, Ιδομένη, -αί, Ιδομένιος, ιδυία, ιδυίοι, ιδύοι, ίησις, ιθα(ι)γενής, ιjατηράν, ικέτης, ικτήρ, ίλαρχος, Ίλαρχος, ίλη, Ίμβρος, Ίνα χωρίον, ινάω, -έω, Ινώ Λευκοθέη, ιξάλη, ίξαλος, ιξύς, (F)ιός, Ιππο-, Ιπποδάμας, Ιππόθοος, Ιππόμαχος, Ιπποτίων, ίππος, (F)ίς, ισσέλα, Ιτάμη, ιταμός, Ιτανός, ίτης, (F)ίτυς, Ίτυς, Ίτων, (F)ίφι, ίφιος, καδ-, καδαρόν = θολερόν, καίνυμαι, κάλπασος, κάματος, κάμνω, Καμπυλίων, καμπύλος, Κάντανος, καπυρός, Κάρπαθος, καρπάλιμος, Καρπασία, κάρπασον, κάρπασος, κάρτος, καρφύνεσθαι = ξηραίνεσθαι, κασ-, Κάσος, Κασσάνδρα, Καστιάνειρα, κάταρFος, καυνός = κακός = σκληρός, κείρω, κεκαδμένος, κέκασμαι, κεκασμένος, Κελεής, κέλομαι, κέντρον, κέντωρ, κέρα, κεραός, κέρασος, κέρδιστος, κέρδος, Κέρδος, Κερδώ, Κέρδων, Κέρ(κερ)ις, Κερκίδας, Κερκίς, κέρκος = ουρά, Κερκύλας, Κέρκυρα, Κέρκων, κερόεις, Κεφάλων, κήβος, κήπος, κήδος, κήτος, κίκελος = τροχός, κινέω, κίνυτο, Κινύφειος, Κίνυψ, κίρκος, κλαϊς, κλαFίς, Κλειτέκτων, Κλεοπάτρη, κλέ(F)ος, Κλεύας, Κλυμενίδας, κλύμενος, κλυτός, κλύω, κνάπτων, κοεώ, κόκκος, κολεός, -όν, κουλεόν, κομάεις, -ήτεις, κόμη, κομήτης, κονίς, κόντιλος, κοντός, κοπίζειν = ψεύδεσθαι, κοπίς, κόπρος, κορίανδρον, κορίαννον, Κορινθία, Κορίνθιος, κόρρα, -η, κόρσα, κορυδαλλός, κορύδαλος, Κορυδαλλός, κόρυθος, κορύνη, κόρυς, -υθος, κοσμέω, κοσμητός, κότος, κοτύλη, κότυλος, κούρος, κόφινος, κράμβος = ξηρός, κράνα = κεφαλή, κράνος, κρατέω, κράτος, κραύρος, κριός, κτοίναι = δήμος μεμερισμένος, Κύδας, κύδιστος, κύδος, Κυδρίων, κυδρός, Κύθηρα, Κύκαλα, κυκάω, κύκλος, κυλλαίνω, Κυλλάνα, -ήνη, κυλλός, Κυνής, κυπαιρίσκιος, Κύπρος, κύριος, Κυρρίας, Κύρσας, Κυρσί-λαος, Κυρσίλος, κυρτός, κύρω, κυσός, Κυταίον, κύτος, Κύψελα, κύψελος, κύων, κώας, κώδεια, κώδων, Κωλαίος, κωλή, Κωλίας, κώλον, κωτίλος, κwήλε, κwίνω, κwίω, λαγέτας, λαγχάνω, λάκυρος = στεμφυλίας οίνος, Λαμπαδίων, λαμπάς, Λάμψακος, λανός, ληνός, Λαομέδων, λαοφόρος, λάρος, Λάσαια, Λασίθι, λαύρα, Λαύριον, -ειον, λάχεια, Λάχης, Λάχων, Λάων, Λέπρε(ι)ον, λέσχη, Λεύκα, Λευκαί, Λεύκαι, Λευκασία, Λεύκη, λευκός, λεύκοφρυς, λεχ-, λέων, Λήμνος, ληναγέτας, Λήναια, Ληνίς, λιγυρός, Λιγυρτιάδης, λιγύς, Λίμναι, λίμνη, λόγχη, Λύκιος, λύκος, Λυκουρία, λύρα, Λύρνας, Λυνατία, Λυρνησσός, Λύσανδρος, μάκελλα, Μαλανία, Μαλάνιος, Μάλειον, μάλευρον, Μαλθάκα, μαλθακός, Μαλία, -έα, -εια, Μάλος, Μήλος, μάνις, μήνις, μάντις, Μάραθα, Μαράφιοι, μάρη, Μάριον, μαρμαίρω, μαρμάρεος, μάσσων, Μάσσων, μάτη, μάτην, μάτταβος = ο μωρός, μαχατάς, -ητής, μέθυ, μείγνυμι, μείζω, μείλιχος, μείους, μείω, μείων, Μελιασταί, μελιηδής, μέλω, -όμαι, μένος, Μέτανδρος, Μετάνειρα, Μέτουπος, μέτωπον, μήδος, Μήττανδρος, μητίετα, μήτις, μιαρός, μικκός, μικτός, μικτός, Μίλατος, Μίλητος, Μνασικύδης, μνησιπήμων, Μόψειος, Μοψίδης, Μόψιον, μυέω, μύκης, μύκος = μιαρός, μύρρα, Μύρσιλος, μυρσίνη, μυρρίνη, Μυρτίλος, μύρτον, Μυρτώ, μύρτων, μύσχον = το ανδρείον και γυναικείον μορίον, Μυττώπη, μύω, -ομαι, μ(ω)λεί = μάχεται, μωλέω, μωλήσεται = μαχήσεται, μώλος, νάσος, νήσος, ναύς, Ναυσίκαα, Νέδα, Νείλεως, νέομαι, Νέστωρ, Νηλήϊος, νηπύτιος, Νηρίς, Νήριτον, Νησεύς, Νησίας, νίκη, νόος, νοσηλός = υγρός, νόσος, νυθόν = άφωνον, νωδός, νώνυφος, νώροψ, ξανθός, ξένος, ξουθός, ξύν, Όα, Όη, οδάξ, Οία, Οίη, Οιβώτας, οίη = κώμη, Οινεύς, οίνοψ, οινώψ, οίς, Οιχαλία, Ολούς, ομιλέω, όμιλος, όμιλλος, Ονασίας, Ονασίορος, Ονασίπολις, όνησις, οπάων, οπεί, όπιθεν, όπλεσθαι, οπώρα, όργανον, οργίλος, Οργομεναί, ορέστης, Ορθία, όρμενος, όρμος, όρνις, όρνυμι, όρος, Ορτίλοχος, Ορσίλοχος, Ορτυγίη, Ορτυγίων, όρτυξ, Ορχομενός, όσσομαι, ουαί = φυλαί, Οφέλανδρος, οφέλλω, όφελος, οχεύς, όχος, οψιγενής, όψιος, όψον, πάFις, πάϊς, παίς, πάμα, Παμβούτας, Παμβωτάδαι, Παμισός, (Π)ανδαίτης, Πάνθοος, πανούργος, Παντάλκης, Πάνταλκος, Πανύασσις, Πανύασ(σ)ός, Πάραλος, Παρνασσός, πάσασθαι, Πασικλής, πάστας, πατέομαι, παύρος, παχύλως, παχύς, Πειλε- Πειλεστροτίδας, πείρινς, Πεισίστρατος, Πέκwιω, Πελίης, Πέλιννος, πελιός, πελλός, πέπλος, Περιβωτάδας, Πέρινθος, πέρυσι, πέρυτι, πέσσω, πέττω, πέταλον, πετρο-, πεφραδμένα, πέφρασμαι, Πήδαιον, Πήδασος, πηδάω, Πίασος, Πιερία, πίθακος, πίθηκος, Πίθακος, πικαίσι = πικραίς, πίκειν = ξαίνειν, πικρός, πιππίζειν, Πίσα, Πίσα, πιττάκιον, πίων, πίειρα, πλακερός, πλακόεις, Πλάκος, πλακούς, Πλάκων, πλατύς, Πλευρών, πλούτος, ποδίσκος, Ποδώκης, ποικίλος, Ποίμανδρος, ποιμάνωρ, ποινή, Πολεμάτας, πολεμητής, πόλεμος, πολιός, πολύβοτος, Πολυδαίτας, Πολυδεύκης, Πολύθρους, Πολυκάστη, Πολυτεύς, Πολυφάντας, πομπός, πόνος, πόντος, πορθέω, πός, ΠοτειδάFων, ποτί, Ποτνιαίον, Πραισός, Πράξανδρος, Πραξίας, Πραξιτέλης, πράος, Πράτυς, πραϋς, πρηϋς, Προβάλινθος, Προβαλίσιος, προσίκτωρ, προσωφελέω, Προτιάων, πρωϊ, πρώϊος, πρωτεύς, π(τ)όλις, πύκτης, πύξ = πυγμή, Πυράθι, Πύρανθος, Πύρασος, πύργος, πυρκόοι " μαντευόμενοι, ράκινος, ράκος, ρίζα, Ριζούς, Ρίζων, ρικνός, ρινός, Ρίνων, ρίον, Ρίον, ροικός, Ρύτιον, σαίνω, Σάϊοι, Σαμαίος, Σάμη, Σάμινθος, Σάμιος, Σάμιτος, σάμος = ύψος, Σάμος, σανίς, σάννας, σάννιον = αιδοίον, σαννίων, σάρισα, Σάσανδα, σαυκόν = ξηρόν, Σαρακούσιοι, Σαυρίας, σαύρος, σαύρα, Σαύρος, Σέλινις, Σελινούς, Σελινώι, Σίδαι, Σίδη, σιμός, σιπύη, Σκαμωνίδης, σκιδαρόν = αραιόν, σκύτος, σμίλη, Σμίλης, Σμίλων, Στησήνωρ, στίγμα, στιγρός, στίζω, στιχάομαι, στίχες, στοίχος, στόλος, Στόλος, -ων, Στομάργης, στόμαργος, στρατός, στρότος, στυγνός, Στύρα, Σύβριτα, συκέαι, συκή, σύκον, συλάω, -έω, Σύμη, Σύρος, σφαγεύς, Σφαγία, σφάζω, Σφακτηρία, σχοίνος, Σχοινούς, ταινία, ταμίας, ταναός, τανυ- ταρβαλέος, τάρβος, ταρφύς, ταύρος, Τείσαρχος, Τεισικλής, Τείσων, Τελαμώνιος, τελέω, τελέ(ί)ω, Τέλφουσα, Τερμίλαι, Τερμίλη, Τερπιάδης, Τέρπιος, τέρπω, τέταρος, τετράποδα, τετευχώς, τετυγμένος, τεύχος, τέφρα, τήλε, τίνω, τίσις, Τίταρος, τίτρημι, Τίφαι, Σίφαι, τίφος, τίω, Τλώς, τοκεύς, τόξον, τοξότης, τράπεζα, τραφερός, Τρικόρυνθος, Τρικορύσιος, τριποδίσκοι, Τριποδίσκος, Τρίτα, Τροία, Τρόχεις, τροχός, Τρώες, Τρωϊάς, Τυ(μ)πανέαι, τύ(μ)πανον, τυφλίνος, Υάμεια, Υαμία, Υάμιον, Ύαμος, Υάμπολις, Ύαντες, υγρός, ύλη, Ύλη, υπέρβολος, Υρταίοι, Υρτακίνη, Υρτακός, Φάβος, Φαίος, Φαιστός, φάλανθος, Φάλανθος, -ον, φαλαρός = φάλιος = φαλακρός - λευκομέτωπος, φάλης, φαλιός, φαλός = λευκός, φανή, φάος, Φαραί, φάρος, φάρος, Φασηλίς, φάσηλος, Φαύος, Φάων, φελλεύς, φελλός, φήρ, Φίλαγρος, Φιλημενός, Φιλησία, Φιλόβοτος, ΦιλοFεργίδας, Φιλοίτιος, Φιλόνας, φιλόπαFος, Φιλοπάτωρ, Φιλουμενός, Φίλων, Φιλωνίς, φλυδαρός, φοιτάω, Φοιτίαι, Φοίτιον, φύλακος, Φύλαρχος, Φυλεύς, φυλή, Φυλής, φύξηλις, φυτήρ, φύτιος, Φύτιος, φυτόν, φύτωρ, Φωκήων, Φωκίς, Φωκεύς, χαλκοχίτωνες, χάραδρος, χαράδρα, Χάραδρος, Χαράδρα, Χαύνις, χαύνος, χείρ, χηνίσκος, Χίος, χιτών, Χίων, χλαίνα, Χλαινέας, χραισμέω, χραισμός, χυδαίος, ψακάς, Ψακάς, ψάκιον = αραιόν - μικρόν, ψάκομαι, Ψάκον, ψελλός, ψόλος, ψωλός, ώας = τας κώμας, ωβά, Ωγυγίη, Ώγυγος, ωFά, ωFαθ, Ωκυθόη, ωκύθοος, ωκύς, ωκwς, ωμηστήρ, -τής, ώπα, Ωτός, ώψ.

Η παραπάνω προσφορά έγινε από τον κ. Β. ΓΕΩΡΓΙΑΝΝΗ

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ

TILRFOS - ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝhttp://hellinon.net/FirstGreeknames.htm


ΠΛΑΤΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ: ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΟΥ ΓΥΓΗ. ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ!!

alt
Ο Σωκράτης σε ένα διάλογο της Πολιτείας με τον Γλαύκωνα, αδερφό του Πλάτωνα, ισχυρίστηκε ότι η δικαιοσύνη πρέπει να επιδιώκεται όχι μόνο διότι αποφέρει οφέλη, αλλά και γιατί ως προς την ουσία της είναι κάτι καλό. Τότε του διηγήθηκε την ιστορία για κάποιον Γύγη.
Ο Γύγης ήταν πρόγονος του Λυδού. Ηταν βοσκός στην υπηρεσία του βασιλιά της Λυδίας και μια φορά, ύστερα από μια μεγάλη μπόρα και σεισμό, σκίστηκε η γη κ' έγινε ένα χάσμα στο μέρος ακριβώς που έβοσκε. Αυτός από περιέργεια κατέβηκε μέσα, όπου βλέπει, καθώς διηγούνται, και άλλα θαυμάσια πράγματα κ' ένα άλογο, που είχε στα πλευρά του κάτι παραθυράκια· σκύφτει λοιπόν και βλέπει μέσα από κει ένα νεκρό, μα, καθώς φαίνονταν, πολύ μεγαλύτερο από συνηθισμένο άνθρωπο και που τίποτε άλλο δε φορούσε παρά ένα χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι, που του το πήρε και βγήκε έξω.

Όταν κατόπι μαζευτήκανε οι βοσκοί, όπως συνήθιζαν κάθε μήνα, να δώσουν αναφορά στο βασιλέα για τα κοπάδια του, ήρθε και κείνος με το δαχτυλίδι στο χέρι· καθώς λοιπόν κάθονταν με τους άλλους, έτυχε να στρέψη την πέτρα του δαχτυλιδιού από το μέσα μέρος κι αμέσως έγινε άφαντος στους άλλους, που βρίσκονταν εκεί κι άρχισαν να μιλούν γι' αυτόν σα να ήταν φευγάτος. Εκείνος παραξενεύτηκε και ψηλαφητά γύρισε πάλι το δαχτυλίδι προς το έξω μέρος, κι αμέσως έγινε φανερός.

Κι αφού το παρατήρησε αυτό, ξαναδοκίμαζε το δαχτυλίδι, αν έχη πραγματικώς αυτή τη δύναμη, όταν το στρέφη από τη μέσα μεριά να χάνεται από τα μάτια των άλλων, και όταν προς τα έξω να παρουσιάζεται πάλι· αφού το βεβαιώθηκε ενήργησε να πάη κι αυτός με τους άλλους βοσκούς, που ήταν να δώσουν τους λογαριασμούς στο βασιλέα, και κει τα κατάφερε να τα ψήση με τη βασίλισσα κι αφού μαζί οι δυο των σκοτώνουν το βασιλιά, παίρνει, αυτός το θρόνο.

Αν λοιπόν υπήρχαν δυο τέτοια δαχτυλίδια και φορούσε το ένα ο δίκαιος και το άλλο ο άδικος, κανείς δε θα βρίσκονταν, καθώς ήθελε φανή, με τόσο ατσαλένιο χαρακτήρα, που να διατηρηθή στη δικαιοσύνη και να έχη τη γενναιότητα να το κράτηση και να μη βάλη το χέρι του στα αγαθά των άλλων, ενώ θα είχε την εξουσία κι από την αγορά να παίρνη ό,τι ήθελε και μέσα στα ξένα σπίτια να μπαίνη και να έρχεται σε σχέσεις μ' οποίον ήθελε, και να σκοτώνη τον ένα και να γλυτώνη τον άλλο από τη φυλακή, κι όλα τα πάντα να κάνη σα θεός μέσα στους ανθρώπους. Και γενικά τίποτα διαφορετικό δε θα 'κανε από τον άλλο τον άδικο, αλλά κ' οι δυο τους τον ίδιο το δρόμο θα 'παιρναν.

Τίποτα λοιπόν δε θα μπορούσε να αποδείξη καλύτερ' απ' αυτό το παράδειγμα, πως κανείς δεν είναι δίκαιος από ευχαρίστησή του, μα από ανάγκη, επειδή δεν είναι πράγμα αφ' εαυτού του καλό, κι που κανείς νομίζει πως είναι ικανός να αδική, αδικεί. Γιατί κάθε άνθρωπος πιστεύει, και πολύ δίκαια, καθώς θα πουν όσοι υποστηρίζουν αυτό το λόγο, πως πολύ περισσότερο τον ωφελεί η αδικία παρά η δικαιοσύνη· κι αν κανείς, που έπαιρνε τέτοια εξουσία, δε θα 'θελε ποτέ ν' αδικήση μηδέ να βάλη χέρι σε ξένο πράγμα, θα τον περνούσαν για τον πιο κακομοιριασμένο και ανόητο όλοι όσοι έχουν αίσθηση· το πολύ να τον επαινούν στα φανερά και να γελούν έτσι ο ένας τον άλλο, από φόβο μην πάθουν τίποτα κ' οι ίδιοι.


Πλάτων. Πολιτεία. (Βιβλίο Β) 359d-360d

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2011/08/plato-republic-lydes-ring.html#ixzz1Uc5GhGAB